Pekińczyk

Pekińczyk to jedna z najstarszych ras psów, której korzenie sięgają ponad 2000 lat wstecz do cesarskiego Chin. Przez wieki te małe psy były wyłączną własnością chińskiej rodziny cesarskiej i arystokracji, a ich posiadanie przez zwykłych obywateli było karane śmiercią. Hodowano je w Zakazanym Mieście w Pekinie, skąd wywodzi się ich nazwa.

Legenda głosi, że pekińczyk powstał ze związku lwa z małpą - lew zakochał się w małpie i poprosił Buddę o zmniejszenie go do jej rozmiarów, zachowując przy tym lwią dumę i odwagę. Ta bajka odzwierciedla charakterystyczny wygląd rasy - płaską twarz i bujną grzywę przypominającą króla zwierząt.

Rasa pozostawała nieznana światu zachodniemu aż do 1860 roku, gdy podczas drugiej wojny opiumowej wojska brytyjskie wkroczyły do Zakazanego Miasta. Żołnierze znaleźli pięć pekińczyków strzegących ciała cesarzowej, która popełniła samobójstwo. Psy te zostały zabrane do Anglii, a jeden z nich trafił do królowej Wiktorii jako prezent.

W Europie rasa szybko zyskała popularność wśród arystokracji. Kennel Club w Wielkiej Brytanii oficjalnie uznał rasę w 1898 roku, a American Kennel Club w 1906 roku. FCI zarejestrowała pekińczyka w 1966 roku pod numerem standardu 207, z Wielką Brytanią jako krajem patronackim.

Pekińczyk to niewielki, solidnie zbudowany pies o charakterystycznej lwiej sylwetce. Mimo małych rozmiarów powinien sprawiać wrażenie zaskakująco ciężkiego gdy się go podniesie - masywna kość i zwarta budowa ciała są cechami typowymi dla rasy.

Głowa jest duża i płaska między uszami, z wyraźnym stopem. Pysk jest bardzo krótki, szeroki i pomarszczony. Nos jest czarny z szeroko otwartymi nozdrzami, osadzony między oczami. Oczy są duże, okrągłe, ciemne i błyszczące, osadzone szeroko. Uszy są sercowate, przylegające do głowy, bogato owłosione.

Ciało jest krótkie, z ciężkim przodem i lżejszym zadem. Klatka piersiowa szeroka, żebra dobrze wysklepione. Grzbiet prosty, z wyraźną talią. Ogon wysoko osadzony, noszony sztywno zakrzywiony nad grzbietem, bogato opierzony.

Sierść jest długa, prosta, z gęstym podszerstkiem. Tworzy bogatą grzywę wokół szyi i ramion, przypominającą lwią. Na uszach, ogonie i tylnych częściach kończyn występuje obfite owłosienie. Dozwolone są wszystkie umaszczenia z wyjątkiem albinotycznego, wątrobowego i merle. Przy kolorach wielobarwnych plamy powinny być równomiernie rozłożone.

Pekińczyk to pies o królewskim temperamencie - godny, niezależny i pełen własnego zdania. Mimo niewielkich rozmiarów ma silną osobowość i nie uważa się za małego psa. Jest odważny, czasem wręcz brawurowy, co wynika z jego cesarskiego dziedzictwa.

Te psy tworzą głęboką więź z jedną lub dwiema osobami w rodzinie, którym okazują bezgraniczną lojalność. Mogą być powściągliwe wobec obcych i potrzebują czasu, aby obdarzyć zaufaniem nowe osoby. Nie są nachalne ani zbyt wylewne - cenią sobie godność w okazywaniu uczuć.

Pekińczyki są inteligentne, ale ich niezależny charakter sprawia, że szkolenie wymaga cierpliwości. Nie reagują dobrze na surowe metody - lepiej sprawdza się pozytywna motywacja i szacunek dla ich osobowości. Czasem bywają uparte i robią rzeczy po swojemu.

W domu są spokojne i lubią wygodę. Chętnie spędzają czas na miękkich poduszkach, obserwując otoczenie z dystansu. Nie wymagają intensywnej aktywności fizycznej, ale doceniają krótkie spacery i zabawę. Nadmierny wysiłek im nie służy ze względu na brachycefaliczną budowę.

Mogą być terytorialne i ostrzegać szczekaniem o intruzach, jednak nie są typowymi szczekaczami. Dobrze tolerują inne zwierzęta domowe, szczególnie gdy dorastają razem.

Pekińczyk jako rasa brachycefaliczna (krótkonosa) wymaga szczególnej uwagi w kwestii zdrowia. Ich charakterystyczna płaska twarz sprawia, że są podatne na problemy oddechowe określane jako zespół brachycefaliczny (BOAS). Objawia się on chrapaniem, sapaniem i słabą tolerancją wysiłku oraz upałów.

Oczy pekińczyków, duże i wypukłe, są narażone na urazy mechaniczne, owrzodzenia rogówki oraz zespół suchego oka. Regularne kontrole okulistyczne są zalecane, aby wcześnie wykryć problemy takie jak zaćma czy postępujący zanik siatkówki (PRA).

Częstym problemem ortopedycznym jest zwichnięcie rzepki (luxacja patelli), charakterystyczne dla wielu ras miniaturowych. Może objawiać się okresowym utykaniem lub podskakiwaniem podczas chodu. W zaawansowanych przypadkach wymagana jest interwencja chirurgiczna.

Ze względu na długi kręgosłup w stosunku do krótkich nóg, pekińczyki są podatne na chorobę krążków międzykręgowych (IVDD). Należy unikać skoków z wysokości i nadmiernego obciążania kręgosłupa.

Problemy kardiologiczne, szczególnie choroba zastawki mitralnej, mogą rozwijać się wraz z wiekiem. Regularne badania serca pomagają w wczesnym wykryciu zmian.

Fałdy skórne na pysku wymagają regularnego czyszczenia, aby zapobiec infekcjom skóry i zapaleniom. Gęsta sierść sprawia, że pekińczyki źle znoszą upały i są podatne na przegrzanie organizmu.

Pielęgnacja pekińczyka wymaga systematyczności i poświęcenia znacznej ilości czasu. Ich bogata, dwuwarstwowa sierść z gęstym podszerstkiem wymaga szczotkowania minimum trzy do czterech razy w tygodniu, a w okresie intensywnego linienia nawet codziennie.

Do szczotkowania najlepiej używać grzebienia o szerokich zębach do rozczesywania splątań oraz szczotki z naturalnym włosiem do końcowego wygładzenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na obszary podatne na kołtunienie - za uszami, pod pachami, w pachwinie oraz na spodniówce.

Kąpiel powinna odbywać się co dwa do czterech tygodni, w zależności od potrzeb. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć sierść suszarką na niskiej temperaturze, ponieważ wilgotne podszerstek sprzyja infekcjom skórnym. Niektórzy właściciele decydują się na strzyżenie sierści na krótko, co znacznie ułatwia codzienną pielęgnację.

Fałdy skórne na pysku wymagają codziennego oczyszczania wilgotną ściereczką i dokładnego osuszania. Zaniedbanie tej czynności prowadzi do infekcji drożdżakowych i bakteryjnych.

Oczy należy przecierać codziennie, usuwając wydzielinę z kącików. Uszy trzeba kontrolować i czyścić co tydzień specjalnym preparatem.

Pazury rosną szybko i wymagają przycinania co dwa do trzech tygodni. Zbyt długie pazury utrudniają chód i mogą powodować problemy ortopedyczne. Higiena jamy ustnej obejmuje regularne szczotkowanie zębów, ponieważ małe rasy są podatne na choroby przyzębia.

Pekińczyk najlepiej odnajduje się w spokojnym domu, gdzie może cieszyć się uwagą i komfortem bez nadmiernego hałasu i zamieszania. To pies miejski, doskonale przystosowany do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu regularnych, krótkich spacerów.

Ze względu na brachycefaliczną budowę, pekińczyki wymagają klimatyzowanego środowiska w upalne dni. Przegrzanie organizmu stanowi poważne zagrożenie dla ich zdrowia. Podczas spacerów latem najlepiej wychodzić wczesnym rankiem lub wieczorem, unikając środka dnia.

Aktywność fizyczna powinna być umiarkowana - dwa krótkie spacery dziennie po piętnaście minut wystarczą. Nadmierny wysiłek obciąża układ oddechowy i może prowadzić do problemów zdrowotnych. Zabawa w domu również zaspokaja ich niewielkie potrzeby ruchowe.

Właściciel pekińczyka musi być gotowy na intensywną pielęgnację sierści i regularne wizyty u groomera. Zaniedbanie pielęgnacji szybko prowadzi do kołtunów, problemów skórnych i dyskomfortu psa.

Rasa nie jest zalecana do domów z małymi dziećmi. Delikatna budowa pekińczyka i jego niechęć do zbyt żywiołowych zabaw mogą prowadzić do konfliktów. Lepiej sprawdzają się w domach ze starszymi dziećmi lub dorosłymi, którzy rozumieją i szanują ich królewską naturę.

Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Pekińczyki nie reagują na surowe metody - lepsze rezultaty przynosi pozytywne wzmacnianie i akceptacja ich niezależnego charakteru. Socjalizacja od szczenięctwa pomaga w budowaniu pewności siebie i tolerancji wobec nowych sytuacji.