Eurazjatyk

Eurasier jest stosunkowo młodą rasą, powstałą w Niemczech w latach 60. XX wieku. Jej twórcą był Julius Wipfel, który marzył o stworzeniu idealnego psa rodzinnego łączącego najlepsze cechy europejskich i azjatyckich ras szpicowatych.

Początki rasy sięgają 1960 roku, kiedy Wipfel rozpoczął program hodowlany od skrzyżowania suki Wolfspitza z psem rasy Chow Chow. Powstałe z tego połączenia psy nazwano początkowo "Wolf-Chow". Mieszańce te wykazywały pożądane cechy obu ras: zrównoważony temperament, lojalność wobec rodziny oraz imponującą aparycję.

W kolejnych latach do programu hodowlanego włączono Samojeda, co pozwoliło na uzyskanie większej różnorodności genetycznej oraz złagodzenie niektórych cech charakteru. Po wprowadzeniu krwi Samojeda rasa otrzymała oficjalną nazwę Eurasier (Eurazjatyk), symbolizującą połączenie europejskich i azjatyckich korzeni.

FCI oficjalnie uznała rasę w 1973 roku, nadając jej numer 291 w grupie V (szpice i psy pierwotne). Od tego czasu Eurasier zyskał popularność głównie w Niemczech, Szwajcarii i krajach skandynawskich, choć pozostaje stosunkowo rzadki w innych częściach świata.

Współczesny Eurasier zachował pierwotną wizję twórcy - jest to pies o spokojnym, zrównoważonym usposobieniu, silnie związany z rodziną, ale powściągliwy wobec obcych. Rasa ta stanowi przykład udanego programu hodowlanego, który od początku stawiał na zdrowie i charakter ponad wygląd zewnętrzny.

Eurasier to średniej wielkości pies o harmonijnej budowie ciała typu szpicowatego. Samce osiągają wysokość 52-60 cm w kłębie przy wadze 23-32 kg, podczas gdy samice są nieco mniejsze - 48-56 cm wysokości i 18-26 kg wagi.

Głowa psa jest klinowata, proporcjonalna do reszty ciała, z wyraźnym, ale nie zbyt ostrym stopem. Oczy są ciemne, średniej wielkości, o lekko skośnym ustawieniu, nadającym twarzy łagodny, inteligentny wyraz. Uszy są trójkątne, stojące, osadzone niezbyt blisko siebie.

Charakterystyczną cechą rasy jest bogata szata składająca się z gęstego podszerstka pokrywającego całe ciało oraz średniej długości, luźno przylegającej sierści okrywowej. Na pysku, twarzy, uszach i przednich częściach kończyn włos jest krótszy. Ogon, tylne części kończyn przednich oraz pośladki pokrywa dłuższa sierść.

Standard FCI dopuszcza wszystkie umaszczenia i ich kombinacje z wyjątkiem czystej bieli, łaciatości i umaszczenia wątrobianego. Najczęściej spotykane kolory to płowy, rudy, wilczasty, czarny oraz czarny z podpaleniem. Psy mogą mieć ciemną maskę na pysku lub jasną "odwróconą maskę".

Ogon jest bogato owłosiony, noszony zawinięty na grzbiecie lub lekko na bok. Kończyny są proste, równoległe, o umiarkowanej kości. Całość sylwetki sprawia wrażenie eleganckiego, ale nie wydelikaconego psa.

Eurasier to pies o wyjątkowo zrównoważonym i spokojnym charakterze. Cechuje go silna więź z rodziną - potrzebuje stałego kontaktu z domownikami i źle znosi izolację czy przebywanie na zewnątrz z dala od ludzi. Jest to typowy pies jednorodzinny, który całe swoje oddanie kieruje ku bliskim.

Wobec obcych Eurasier zachowuje rezerwę i dystans, nigdy jednak nie wykazując agresji. Potrzebuje czasu, by zaakceptować nowe osoby, ale gdy już kogoś polubi, pozostaje przyjazny i otwarty. Ta powściągliwość czyni go dobrym psem stróżującym - jest czujny i uważny, ale nie szczeka bez powodu.

Z dziećmi Eurasier układa się zazwyczaj bardzo dobrze, wykazując cierpliwość i łagodność. Podobnie dobrze współżyje z innymi zwierzętami domowymi, w tym psami i kotami, szczególnie jeśli został z nimi prawidłowo zsocjalizowany.

Rasa ta charakteryzuje się dużą wrażliwością emocjonalną. Eurasier doskonale wyczuwa nastroje domowników i reaguje na atmosferę panującą w domu. Źle znosi napięcia i konflikty rodzinne, co może objawiać się problemami behawioralnymi lub zdrowotnymi.

W szkoleniu Eurasier wymaga konsekwentnego, ale łagodnego podejścia. Nie toleruje surowych metod treningowych - reaguje na nie wycofaniem i utratą zaufania. Najlepsze efekty osiąga się poprzez pozytywne wzmocnienia i cierpliwe budowanie relacji. Nie jest to pies dla osób oczekujących bezwzględnego posłuszeństwa - Eurasier zachowuje pewną niezależność myślenia typową dla ras szpicowatych.

Eurasier należy do ras stosunkowo zdrowych, co zawdzięcza odpowiedzialnemu podejściu hodowców od początku istnienia rasy. Średnia długość życia wynosi 12-14 lat, a wiele psów dożywa jeszcze dłużej przy odpowiedniej opiece.

Najważniejszym badaniem genetycznym dla rasy jest test na zespół podobny do malformacji Dandy-Walkera (DWLM), recesywną chorobę neurologiczną odkrytą właśnie u Eurasierów. Dotknięte psy wykazują problemy z koordynacją ruchową i równowagą o różnym nasileniu. Odpowiedzialni hodowcy wykonują testy DNA, by unikać kojarzenia nosicieli.

Jak u większości średnich i dużych ras, występuje ryzyko dysplazji stawów biodrowych i łokciowych. Według statystyk OFA, około 96% badanych Eurasierów ma prawidłowe stawy biodrowe, a 95,7% prawidłowe łokcie - to bardzo dobre wyniki na tle innych ras.

Zwichnięcie rzepki (patellar luxation) występuje u około 7,6% badanych psów tej rasy, co czyni je najczęstszym problemem ortopedycznym. Objawia się charakterystycznym "podskakującym" chodem.

Eurasier bywa predysponowany do niedoczynności tarczycy - schorzenia objawiającego się przyrostem masy ciała, wypadaniem sierści i apatią. Stan ten wymaga dożywotniej suplementacji hormonalnej, ale przy właściwym leczeniu pies może prowadzić normalne życie.

Rzadziej występują: choroba Addisona (niewydolność nadnerczy), zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki (EPI) oraz skręt żołądka. Ta ostatnia przypadłość wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej.

Pielęgnacja Eurasiera wymaga regularnej uwagi ze względu na bogatą, dwuwarstwową szatę. Gęsty podszerstek i średniej długości sierść okrywowa chronią psa przed warunkami atmosferycznymi, ale wymagają systematycznego szczotkowania.

W okresach poza linienia wystarczy szczotkować psa 2-3 razy w tygodniu, używając szczotki z metalowymi szpilkami lub puhoderki. Szczególną uwagę należy poświęcić miejscom narażonym na kołtunienie: za uszami, pod pachami, na pośladkach i przy ogonie.

Dwa razy w roku, wiosną i jesienią, Eurasier przechodzi intensywne linienie, podczas którego traci niemal cały podszerstek. W tym okresie konieczne jest codzienne, dokładne wyczesywanie, by usunąć martwy włos i zapobiec tworzeniu się kołtunów. Proces ten trwa zazwyczaj 2-3 tygodnie.

Kąpiele należy ograniczyć do minimum - szata Eurasiera ma naturalną zdolność do samooczyszczania, a zbyt częste mycie pozbawia ją naturalnych olejków ochronnych. Wystarczy kąpiel raz na kilka miesięcy lub w razie silnego zabrudzenia.

Regularna pielęgnacja obejmuje również przycinanie pazurów co 2-3 tygodnie, czyszczenie uszu raz w tygodniu oraz dbanie o higienę jamy ustnej. Zęby warto szczotkować kilka razy w tygodniu specjalną pastą dla psów.

Eurasier nie wymaga profesjonalnej pielęgnacji ani strzyżenia. Naturalna długość sierści jest odpowiednia dla rasy i nie należy jej skracać, gdyż zaburza to funkcje termoregulacyjne szaty.

Eurasier jest psem przystosowanym do życia w domu, w bliskim kontakcie z rodziną. Bezwzględnie nie nadaje się do trzymania w kojcu czy na zewnątrz - potrzebuje stałej obecności ludzi i uczestnictwa w życiu domowym.

Mimo średniej wielkości Eurasier może mieszkać w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej dawki ruchu. Wymaga około godziny aktywności fizycznej dziennie - spacerów, zabaw w ogrodzie czy wspólnych wędrówek. Nie jest to jednak pies o bardzo wysokich potrzebach ruchowych i dobrze dostosowuje się do trybu życia właścicieli.

Idealnym miejscem dla Eurasiera jest dom z ogrodem, gdzie może swobodnie przebywać i obserwować otoczenie. Ogród musi być jednak odpowiednio ogrodzony. Pies ten dobrze znosi różne warunki pogodowe dzięki gęstej sierści, ale w upalne dni potrzebuje dostępu do cienia i świeżej wody.

Eurasier nie jest optymalnym wyborem dla osób początkujących w opiece nad psami. Wymaga właściciela rozumiejącego specyfikę ras szpicowatych - ich niezależność, wrażliwość i potrzebę budowania więzi opartej na zaufaniu, a nie posłuszeństwie.

Rasa ta źle znosi samotność i długie nieobecności domowników. Osoby pracujące pełnoetatowo poza domem powinny rozważyć, czy będą w stanie zapewnić psu odpowiednią ilość towarzystwa. Eurasier pozostawiony sam zbyt długo może rozwinąć problemy behawioralne.

Szkolenie powinno opierać się na metodach pozytywnych. Eurasier jest inteligentny i chętny do współpracy, ale wymaga cierpliwego, konsekwentnego podejścia bez stosowania przymusu czy kar fizycznych.