Dandie dinmont terrier

Dandie Dinmont Terrier to jedna z najstarszych i najbardziej charakterystycznych ras terierów, wywodząca się z pogranicza Szkocji i Anglii. Pierwsze wzmianki o tych psach pochodzą z początku XVIII wieku, gdy terriery o umaszczeniu pieprzowym i musztardowym były hodowane przez wędrowne rodziny cygańskie w regionie Teviotdale Hills.

Nazwa rasy pochodzi od postaci literackiej z powieści Sir Waltera Scotta "Guy Mannering" z 1814 roku. Bohater książki, Dandie Dinmont, był wzorowany na prawdziwym farmerze Jamesie Davidsonie, który zasłynął z hodowli tych terierów. Sam Scott otrzymał od Davidsona dwa psy tej rasy i włączył się w program hodowlany. Niemal wszystkie współczesne Dandie Dinmont Terriery można prześledzić do potomstwa psa należącego do Scotta.

Psy te były pierwotnie hodowane do polowań na wydry, borsuki i lisy w ich podziemnych norach. Musiały być wystarczająco silne i elastyczne, by poradzić sobie z tą niebezpieczną pracą. W 1875 roku powstał British Dandie Dinmont Terrier Club – drugi najstarszy klub rasowy na świecie. American Kennel Club uznał rasę w 1886 roku.

Obecnie Dandie Dinmont Terrier należy do ras zagrożonych wyginięciem. W 2024 roku w Wielkiej Brytanii zarejestrowano zaledwie 81 szczeniąt, co sprawia, że jest jedną z najrzadszych brytyjskich ras psów.

Dandie Dinmont Terrier to pies o niepowtarzalnej sylwetce, łączącej długie, nisko osadzone ciało z krótkimi, mocnymi nogami. Wysokość w kłębie wynosi około 20-28 cm, przy czym długość ciała nie powinna przekraczać dwukrotności wysokości. Waga waha się od 8 do 11 kg.

Głowa jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów wyglądu tej rasy. Duża i silna, pokryta jest jedwabistą, puszystą czapeczką jasnego włosa. Oczy są duże, okrągłe, ciemnopiwne, wyrażające inteligencję i godność. Uszy osadzone są nisko, zwisające blisko policzków.

Sierść jest podwójna i składa się z miękkiego podszerstka oraz twardszej, chrząstkowej okrywy o długości około 5 cm. Charakterystyczne są dłuższe włosy na nogach i pod brzuchem. Rasa występuje w dwóch umaszczeniach: pieprz (od stalowoniebieskiego do srebrzysto-szarego) oraz musztarda (od rudawo-brązowego do jasnej płowej).

Dandie Dinmont Terrier jest często nazywany "dżentelmenem wśród terierów" ze względu na swoje spokojniejsze usposobienie w porównaniu z innymi przedstawicielami tej grupy. Mimo to zachowuje typową dla terierów odwagę, determinację i upór.

Jest to pies bardzo inteligentny, ale jednocześnie niezależny. Ta cecha, choć urokliwa, może stanowić wyzwanie podczas szkolenia. Dandie sam decyduje, kiedy chce wykonać polecenie, i wymaga cierpliwego, konsekwentnego podejścia.

Rasa ta tworzy silną więź zwykle z jedną osobą, choć potrafi być kochającym członkiem rodziny. Jest czujna i stanowi doskonałego stróża domowego – mimo niewielkich rozmiarów ma zaskakująco głęboki, barytonowy głos.

W stosunku do obcych bywa powściągliwa i zdystansowana, ale nie agresywna. W kontaktach z innymi psami potrafi wykazywać dominację. Ze względu na silny instynkt łowiecki nie jest zalecana do domów z małymi zwierzętami.

Dandie Dinmont Terrier jest ogólnie zdrową rasą o długowieczności wynoszącej 12-15 lat. Amerykański klub rasowy DDTCA zidentyfikował tylko jedną chorobę dziedziczną, którą można testować, co czyni tę rasę wyjątkową pod względem zdrowia genetycznego.

Głównym problemem zdrowotnym jest jaskra, która pojawiła się w rasie około 25 lat temu. Dzięki odpowiedzialnej hodowli przypadki tej choroby są obecnie rzadkie, ale zaleca się regularne badania okulistyczne.

Ze względu na wydłużoną budowę ciała, podobnie jak u jamników, Dandie może być predysponowany do problemów z kręgosłupem, w szczególności dyskopatii. Ważne jest unikanie nadwagi oraz ostrożność przy skokach z wysokości.

W ramach programu CHIC zalecane są: badanie okulistyczne w kierunku jaskry oraz pobranie krwi do banku genetycznego. Jest to jeden z najmniejszych zestawów wymaganych testów wśród wszystkich ras.

Pielęgnacja sierści Dandie Dinmont Terriera wymaga regularności i specjalistycznej wiedzy. Rasa posiada podwójną sierść – miękki podszerstek i twardszą warstwę zewnętrzną – która nie linieje intensywnie, ale wymaga odpowiedniej troski.

Szczotkowanie powinno odbywać się co drugi dzień, używając twardej szczotki i grzebienia. Rozpoczynamy od okolic za uszami, przechodząc przez tułów aż do łap. Ważne jest dokładne wyczesanie wewnętrznej strony nóg i brzucha.

Kluczowym elementem pielęgnacji jest hand-stripping, czyli ręczne wyrywanie martwego włosa. Metoda ta zachowuje naturalną teksturę i kolor sierści. Pierwszy zabieg wykonuje się około czwartego miesiąca życia, a następnie dwa razy w roku. Strzyżenie maszynką rujnuje strukturę okrywy włosowej.

Należy unikać częstego kąpania, które niszczy naturalną ochronę sierści. W razie konieczności wystarczy spłukanie ciepłą wodą. Charakterystyczna czapeczka na głowie wymaga regularnego przycinania nożyczkami.

Dandie Dinmont Terrier dobrze adaptuje się do życia w mieszkaniu dzięki spokojniejszemu temperamentowi niż większość terierów. Wymaga jednak codziennych spacerów i aktywności fizycznej przez około 30-60 minut dziennie.

Ze względu na silny instynkt łowiecki, spacery muszą odbywać się na smyczy. Nawet najlepiej wyszkolony Dandie ruszy w pościg za wiewiórką czy ptakiem. Ogrodzone podwórko jest idealnym rozwiązaniem, ale nie jest niezbędne.

Rasa ta nie jest zalecana dla początkujących właścicieli. Wymaga cierpliwego, konsekwentnego szkolenia z wykorzystaniem metod pozytywnego wzmocnienia. Próby dominacji lub surowe metody nie przyniosą rezultatów u tego niezależnego psa.

Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa dla rozwoju zrównoważonego charakteru. Dandie może być dobry z dziećmi, które nauczą się szanować jego przestrzeń, ale lepiej sprawdza się w domach ze starszymi dziećmi lub osobami dorosłymi.

Przyszły właściciel musi być przygotowany na regularne wizyty u groomera specjalizującego się w hand-strippingu lub nauczyć się tej techniki samodzielnie. Zaniedbana sierść szybko ulega skołtunieniu.