Bullmastif

Bullmastiff to rasa powstała w Anglii w drugiej połowie XIX wieku jako wynik krzyżowania mastifów angielskich z buldogami. Hodowcy dążyli do stworzenia psa łączącego masywność i siłę mastifa z odwagą oraz zwinnością buldoga. Proporcje genetyczne ustalono na około 60% mastifa i 40% buldoga.

Głównym przeznaczeniem tych psów była ochrona prywatnych posiadłości i pomoc gajowym w zwalczaniu kłusowników. W tamtych czasach kłusownictwo było poważnym problemem społecznym, a kary za nie surowe. Gajowi potrzebowali psa, który potrafi bezszelestnie tropić intruza, dogonić go i obezwładnić bez zadawania śmiertelnych ran. Bullmastiff doskonale sprawdzał się w tej roli dzięki ciemnemu umaszczeniu (preferowano pręgowane), które zapewniało kamuflaż w nocy.

Rasa została oficjalnie uznana przez The Kennel Club w 1924 roku, a przez FCI w 1955 roku pod numerem 157. Współcześnie bullmastify pełnią głównie rolę psów rodzinnych i stróżujących, choć nadal wykorzystuje się je w służbach mundurowych i ochroniarskich. Pomimo groźnego wyglądu, właściwie wychowany przedstawiciel tej rasy jest spokojnym i oddanym towarzyszem.

Bullmastiff to pies o potężnej, symetrycznej budowie ciała, emanujący siłą, ale zachowujący zwinność i aktywność. Głowa jest duża i kwadratowa z wyraźnie zaznaczonym stopem. Kufa stanowi około jednej trzeciej długości od nosa do potylicy. Oczy ciemne lub orzechowe, średniej wielkości, osadzone szeroko. Uszy w kształcie litery V, założone wysoko, przylegające do policzków.

Szyja bardzo muskularna, niemal równa obwodowi czaszki. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, osadzona między przednimi kończynami. Grzbiet krótki i prosty, nadający zwartą sylwetkę. Ogon osadzony wysoko, gruby u nasady, sięgający do stawów skokowych.

Sierść krótka i twarda, odporna na warunki atmosferyczne, przylegająca do ciała. Dozwolone umaszczenia to wszelkie odcienie płowego, czerwonego lub pręgowanego. Barwa powinna być czysta i jednolita. Dopuszczalne jest niewielkie białe znaczenie na klatce piersiowej. Charakterystyczna czarna maska jest obowiązkowa i rozjaśnia się w kierunku oczu.

Bullmastiff to pies o wyjątkowo zrównoważonym charakterze, łączący cechy oddanego stróża z łagodnym towarzyszem domowym. Wyróżnia się niezwykłą lojalnością wobec swojej rodziny i silnym instynktem ochronnym. Nie jest jednak agresywny bez powodu - reaguje proporcjonalnie do zagrożenia, preferując zastraszenie intruza swoją posturą niż bezpośredni atak.

W domu to spokojny i cierpliwy kompan, dobrze znoszący obecność dzieci, choć ze względu na rozmiary wymaga nadzoru podczas zabawy z najmłodszymi. Wobec obcych zachowuje rezerwę i czujność, ale po odpowiedniej prezentacji przez właściciela akceptuje gości bez problemów.

Ta rasa wymaga konsekwentnego, ale łagodnego szkolenia od szczenięcego wieku. Bullmastify są inteligentne, jednak bywają uparte i potrzebują właściciela, który potrafi stanowić dla nich naturalny autorytet. Źle znoszą surowe metody treningowe - reagują najlepiej na pozytywne wzmocnienia i jasne reguły postępowania.

Ze względu na silny instynkt terytorialny, socjalizacja z innymi psami i zwierzętami powinna rozpocząć się jak najwcześniej. Dobrze zsocjalizowany bullmastiff potrafi współżyć z innymi pupilami, choć samce mogą wykazywać dominację wobec innych psów tej samej płci.

Bullmastiff jako rasa olbrzymia jest predysponowany do pewnych schorzeń, które potencjalni właściciele powinni znać. Średnia długość życia wynosi 7-9 lat, co jest typowe dla psów tej wielkości.

Dysplazja stawów biodrowych (HD) dotyka około 24,5% przedstawicieli tej rasy. Jest to nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego prowadzący do bólu i kulawizny. Dysplazja stawów łokciowych (ED) występuje u około 13,8% bullmastifów i również wymaga monitorowania.

Problemy kardiologiczne stanowią istotne zagrożenie - w tym zwężenie podzastawkowe aorty (SAS) będące wadą dziedziczną oraz kardiomiopatie. Zaleca się regularne badania echokardiograficzne u psów hodowlanych.

Skręt żołądka (GDV) to stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Objawy obejmują nagłe powiększenie brzucha, nieproduktywne odruchy wymiotne i problemy z oddychaniem. Ryzyko można zmniejszyć poprzez karmienie mniejszymi porcjami kilka razy dziennie.

Do innych problemów zdrowotnych należą: niedoczynność tarczycy, entropion (podwinięcie powieki), postępujący zanik siatkówki (PRA) oraz choroby nerek. Wczesne wykrycie tych schorzeń znacząco poprawia rokowania, dlatego regularne wizyty weterynaryjne są kluczowe.

Pielęgnacja bullmastifa jest stosunkowo nieskomplikowana dzięki krótkiej, twardej sierści. Wystarczy szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu gumową szczotką lub rękawicą, aby usunąć martwy włos i utrzymać skórę w dobrej kondycji. W okresie linienia, przypadającym zwykle na wiosnę i jesień, częstotliwość szczotkowania warto zwiększyć.

Kąpiele należy wykonywać w razie potrzeby, zazwyczaj co 6-8 tygodni lub gdy pies wyraźnie się zabrudzi. Zbyt częste mycie może pozbawić sierść naturalnych olejów ochronnych. Po kąpieli ważne jest dokładne wysuszenie fałdów skórnych na pysku.

Fałdy na twarzy wymagają regularnej kontroli i oczyszczania wilgotną ściereczką, aby zapobiec gromadzeniu się wilgoci i rozwojowi infekcji bakteryjnych lub grzybiczych. Szczególną uwagę należy zwrócić na okolice oczu i nosa.

Uszy należy sprawdzać cotygodniowo pod kątem zaczerwienienia, nieprzyjemnego zapachu lub nadmiernej wydzieliny. Pazury wymagają skracania co 3-4 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Regularne czyszczenie zębów pomoże zapobiec chorobom przyzębia.

Bullmastiff nie jest rasą odpowiednią dla każdego. Potencjalni właściciele powinni realistycznie ocenić swoje możliwości przed podjęciem decyzji o adopcji tego potężnego psa.

Ze względu na rozmiary ta rasa najlepiej czuje się w domu z ogrodem, choć może zaadaptować się do większego mieszkania pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej dawki ruchu. Bullmastify nie są psami nadaktywnymi - wystarczy im około 60 minut umiarkowanego wysiłku dziennie, podzielonego na dwa spacery. Należy unikać forsownych ćwiczeń u młodych psów do ukończenia około 18 miesięcy, gdy układ kostny jest jeszcze w fazie rozwoju.

Koszty utrzymania bullmastifa są znaczące. Duży pies oznacza duże wydatki na wysokiej jakości karmę, większe dawki leków i suplementów oraz wyższe rachunki weterynaryjne. Warto uwzględnić również ubezpieczenie zdrowotne.

Ta rasa nie jest zalecana dla osób stawiających pierwsze kroki w hodowli psów. Bullmastif wymaga doświadczonego właściciela, który potrafi ustanowić jasne zasady i konsekwentnie je egzekwować. Brak odpowiedniego prowadzenia może skutkować problemami behawioralnymi trudnymi do skorygowania u dorosłego psa o takiej masie.

Wczesna i intensywna socjalizacja jest absolutnie kluczowa. Szczenię powinno mieć kontakt z różnymi ludźmi, zwierzętami, dźwiękami i sytuacjami, aby wyrosło na pewnego siebie, ale opanowanego dorosłego psa.