Mastif angielski

Mastiff, znany również jako mastif angielski, to jedna z najstarszych i najbardziej szacownych ras psów na świecie. Jego rodowód sięga czasów starożytnych, a przodkowie tej rasy pojawiali się już w zapisach sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Starożytni Asyryjczycy używali podobnych psów do polowań na lwy i jako wojowników w bitwach. Fenicjanie przywieźli te potężne psy do Brytanii około 500 roku p.n.e.

W średniowiecznej Anglii mastify pełniły rolę strażników zamków, posiadłości szlacheckich oraz stad bydła. Były cenione za swoją siłę, odwagę i naturalny instynkt ochronny. Nazwa "mastiff" prawdopodobnie wywodzi się od łacińskiego "massivus" (masywny) lub staroangieckiego "masty" (potężny).

Rasa niemal wyginęła podczas II wojny światowej z powodu niedoborów żywności w Wielkiej Brytanii. Odbudowa populacji była możliwa dzięki importowi psów z Kanady i Stanów Zjednoczonych. Współczesny mastiff to efekt starannej hodowli, która zachowała imponującą posturę, jednocześnie łagodząc temperament, czyniąc go doskonałym towarzyszem rodzinnym.

FCI oficjalnie uznała mastifa angielskiego jako rasę numer 264 w grupie 2 (pinczery, sznaucery, molosy i psy szwajcarskie górskie), sekcja 2.1 (molosy typu doga).

Mastiff to prawdziwy kolos wśród psów, będący jedną z największych ras na świecie. Samce osiągają minimum 76 cm wzrostu w kłębie i ważą od 73 do 100 kg, podczas gdy samice są nieco mniejsze - od 70 cm wzrostu i 54-77 kg masy ciała. Niektóre osobniki mogą przekraczać nawet 110 kg.

Głowa mastifa jest jego charakterystycznym elementem - szeroka, kwadratowa, z wyraźnym stopem i głębokimi zmarszczkami. Pysk jest krótki i szeroki, stanowiący około jednej trzeciej długości całej czaszki. Obligatoryjna czarna maska obejmuje nos, wargi, obwódki oczu i uszy, nadając psu dostojny, nieco groźny wygląd.

Ciało jest potężne i proporcjonalne, z szeroką, głęboką klatką piersiową sięgającą co najmniej do łokci. Grzbiet prosty i mocny, a kończyny silne i dobrze umięśnione. Ogon gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, noszony nisko.

Sierść jest krótka, przylegająca i gęsta, z delikatnym podszerstkiem. Dozwolone umaszczenia to płowe (fawn), morelowe (apricot), srebrno-płowe oraz pręgowane, zawsze z charakterystyczną czarną maską. Dopuszczalna jest niewielka biała plama na klatce piersiowej.

Mastiff to klasyczny przykład "łagodnego olbrzyma". Mimo imponujących rozmiarów i groźnego wyglądu, jest psem niezwykle spokojnym, zrównoważonym i oddanym rodzinie. Jego naturalny instynkt ochronny nie przekłada się na agresję - mastif działa odstraszająco samą swoją obecnością i posturą.

Te psy tworzą głęboką więź emocjonalną ze swoimi opiekunami i są niezwykle wrażliwe na atmosferę w domu. Preferują spokojne, stabilne środowisko i źle znoszą napięcia rodzinne. Potrzebują stałej bliskości człowieka - mastif pozostawiony sam zbyt długo może cierpieć na lęk separacyjny.

Wobec dzieci mastify wykazują niezwykłą cierpliwość i delikatność. Jednak ze względu na rozmiary, zabawy z małymi dziećmi powinny być nadzorowane. Wobec obcych są powściągliwi, ale nie agresywni - raczej obserwujący i oceniający sytuację.

Mastify dobrze dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, szczególnie jeśli były z nimi wychowywane. Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa dla rozwoju pewnego siebie, zrównoważonego psa. Mimo że nie są nadmiernie energiczne, potrzebują regularnych spacerów i umysłowej stymulacji.

Jak wiele ras olbrzymich, mastify są narażone na szereg problemów zdrowotnych wynikających z ich imponujących rozmiarów. Średnia długość życia wynosi 6-10 lat, co jest typowe dla psów tej wielkości. Właściwa opieka weterynaryjna i profilaktyka mogą jednak znacząco wpłynąć na jakość i długość życia.

Najpoważniejsze zagrożenie stanowi skręt żołądka (GDV) - stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Aby zmniejszyć ryzyko, zaleca się karmienie mniejszymi porcjami kilka razy dziennie oraz unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio po posiłkach.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych to kolejne częste problemy. Regularne badania OFA pomagają w wykrywaniu i monitorowaniu tych schorzeń. Ważne jest także utrzymanie prawidłowej masy ciała, aby nie obciążać nadmiernie stawów.

Mastify są również podatne na choroby serca (kardiomiopatia rozstrzeniowa), problemy z tarczycą, choroby oczu (postępujący zanik siatkówki, wieloogniskowa retinopatia) oraz cystynurię (szczególnie samce). Program OFA CHIC dla mastifów obejmuje badania bioder, łokci, oczu, serca i tarczycy jako standardowe testy hodowlane.

Pielęgnacja mastifa jest stosunkowo prosta pomimo jego imponujących rozmiarów. Krótka, przylegająca sierść wymaga regularnego szczotkowania raz lub dwa razy w tygodniu, aby usunąć martwy włos i rozprowadzić naturalne olejki. W okresach linienia, wiosną i jesienią, częstotliwość szczotkowania należy zwiększyć.

Kąpiele są potrzebne jedynie okazjonalnie, gdy pies jest rzeczywiście brudny - zbyt częste mycie może pozbawić sierść naturalnych olejków ochronnych. Używaj łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów.

Szczególnej uwagi wymagają charakterystyczne fałdy skórne na pysku. Należy je regularnie czyścić i osuszać, aby zapobiec infekcjom bakteryjnym i drożdżakowym. Codzienne przecieranie wilgotną ściereczką, a następnie dokładne osuszenie, to podstawa higieny.

Mastify mają tendencję do nadmiernego ślinienia się, szczególnie po jedzeniu, piciu i podczas upałów. Warto mieć pod ręką ręcznik do wycierania pyska. Regularna kontrola i czyszczenie uszu, przycinanie pazurów oraz higiena jamy ustnej uzupełniają rutynę pielęgnacyjną. Ze względu na rozmiary psa, warto przyzwyczaić go do zabiegów pielęgnacyjnych już od szczenięcego wieku.

Mastiff to pies wymagający odpowiedzialnego, doświadczonego opiekuna i specyficznych warunków życia. Ze względu na ogromne rozmiary absolutnie nie nadaje się do mieszkania w bloku - potrzebuje przestronnego domu z ogrodem. Jednak mimo wielkości nie wymaga nadmiernej aktywności fizycznej.

Codzienna dawka ruchu powinna obejmować około godziny spacerów w spokojnym tempie. Mastify nie są biegaczami ani towarzyszami do joggingu - preferują umiarkowane ćwiczenia. Szczenięta i młode psy wymagają szczególnej ostrożności, aby nie przeciążać rozwijających się stawów.

Koszty utrzymania mastifa są znaczące. Samo żywienie to wydatek rzędu kilkuset złotych miesięcznie dla wysokiej jakości karmy. Dochodzą do tego regularne wizyty weterynaryjne, suplementy dla stawów oraz potencjalne koszty leczenia chorób typowych dla rasy.

Socjalizacja i trening od wczesnego wieku są niezbędne. Mastif musi nauczyć się podstawowych komend i dobrych manier zanim osiągnie pełne rozmiary - próba opanowania nieposłusznego, 90-kilogramowego psa jest praktycznie niemożliwa. Trening powinien być konsekwentny, ale łagodny - mastify są wrażliwe i nie reagują dobrze na surowe metody.

Ta rasa nie jest odpowiednia dla osób początkujących, rodzin z bardzo małymi dziećmi bez nadzoru, osób starszych lub z ograniczoną mobilnością, ani dla nikogo, kto nie może zapewnić stałej obecności w domu. Mastif to pies dla kogoś, kto rozumie specyfikę ras olbrzymich i jest gotowy na wieloletnie zaangażowanie.