Bloodhound

Bloodhound, znany również jako Pies Świętego Huberta, to jedna z najstarszych ras psów gończych, której korzenie sięgają średniowiecznej Belgii. Rasa została wyhodowana przez mnichów w opactwie Saint-Hubert w Ardenach, którzy przez stulecia doskonalili zdolności tropicielskie tych psów.

Nazwa "Bloodhound" nie odnosi się do krwi w sensie dosłownym, lecz do "czystej krwi" - rasa była starannie hodowana przez arystokrację i zachowywała swoją czystość przez pokolenia. W XI wieku psy te trafiły do Anglii wraz z Wilhelmem Zdobywcą, gdzie zyskały ogromną popularność wśród szlachty.

Przez wieki Bloodhoundy wykorzystywano do polowań na jelenie i dziki, jednak ich prawdziwe powołanie odkryto w tropienie ludzi. Już w XVI wieku psy te pomagały w poszukiwaniu zbiegłych przestępców i zaginionych osób. Ich niezwykły węch - posiadają około 300 milionów receptorów węchowych - sprawia, że potrafią podążać tropem sprzed wielu dni.

W Stanach Zjednoczonych rasa zyskała sławę jako niezastąpiony pomocnik organów ścigania. Dowody zebrane przez Bloodhoundy były wielokrotnie akceptowane przez amerykańskie sądy. Do dziś pozostają one standardem wśród psów tropiących, wykorzystywanych przez policję i służby ratunkowe na całym świecie do odnajdywania zaginionych osób.

Bloodhound to imponujący, masywny pies o charakterystycznej sylwetce, która sprawia, że jest natychmiast rozpoznawalny. Dorosłe samce osiągają wzrost 64-72 cm w kłębie przy wadze 46-54 kg, podczas gdy samice są nieco mniejsze - 58-66 cm wzrostu i 40-48 kg wagi.

Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu jest głowa - długa, wąska i pokryta obfitymi fałdami luźnej skóry. Oczy są głęboko osadzone, o łagodnym, nieco melancholijnym wyrazie. Uszy są wyjątkowo długie, nisko osadzone, miękkie jak aksamit i zwisają w eleganckich fałdach.

Szyja jest długa, z wyraźnie widocznym podgardlem tworzącym charakterystyczne fałdy. Tułów jest mocny i dobrze umięśniony, z głęboką klatką piersiową zapewniającą dużą pojemność płuc - niezbędną podczas długotrwałego tropienia.

Szata jest krótka, gęsta i przylegająca, odporna na warunki atmosferyczne. Dopuszczalne umaszczenia to: czarno-podpalane, wątrobiano-podpalane (czerwono-podpalane) oraz jednolicie czerwone (płowe). Dozwolone są niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej, łapach i końcu ogona.

Bloodhound to pies o wyjątkowym charakterze, łączący w sobie pozornie sprzeczne cechy. Mimo imponujących rozmiarów i groźnego wyglądu, jest to jeden z najłagodniejszych przedstawicieli świata psów. Wobec rodziny okazuje głębokie przywiązanie i bezgraniczną czułość.

Z dziećmi Bloodhoundy są niezwykle cierpliwe i opiekuńcze, chociaż ich masa ciała wymaga nadzoru podczas zabawy z młodszymi pociechami. Wobec innych psów zachowują się przyjaźnie - są to psy stadne, które dobrze funkcjonują w towarzystwie innych czworonogów.

Charakterystyczną cechą temperamentu jest upór i niezależność myślenia. Bloodhound nie jest psem, który ślepo wykonuje polecenia - podejmuje własne decyzje, szczególnie gdy zaangażowany jest jego węch. Ta cecha, choć stanowi wyzwanie w szkoleniu, jest nieoceniona w pracy tropiącej.

Głos Bloodhounda to głęboki, donośny szczek, który może rozbrzmiewać na znaczne odległości. Psy te komunikują się wokalnie i nie nadają się dla osób ceniących ciszę. Są wrażliwe emocjonalnie i źle znoszą samotność - potrzebują stałego kontaktu z rodziną.

Bloodhound, jak wiele ras olbrzymich, predysponowany jest do określonych problemów zdrowotnych, które wymagają uwagi ze strony opiekunów. Średnia długość życia wynosi 10-12 lat, co jest typowe dla psów tej wielkości.

Najpoważniejszym zagrożeniem jest skręt żołądka (GDV) - stan bezpośrednio zagrażający życiu, stanowiący główną przyczynę zgonów w tej rasie. Zaleca się karmienie mniejszymi porcjami kilka razy dziennie oraz unikanie intensywnego wysiłku przed i po posiłkach.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych występuje u znacznego odsetka populacji - ponad 25% psów wykazuje nieprawidłowości. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania RTG przed dopuszczeniem do rozrodu. Problemy z tarczycą dotykają niemal 20% przedstawicieli rasy.

Charakterystyczne fałdy skóry wymagają regularnej pielęgnacji, gdyż mogą gromadzić wilgoć i bakterie, prowadząc do infekcji. Długie, zwisające uszy predysponują do zapaleń - konieczna jest regularna kontrola i czyszczenie.

Program CHIC wymaga badań: dysplazji bioder, dysplazji łokci, badania kardiologicznego oraz zaleca badanie okulistyczne i test na mielopatię zwyrodnieniową.

Pielęgnacja Bloodhounda wymaga regularności i uwagi, szczególnie w odniesieniu do charakterystycznych fałd skóry i długich uszu. Choć szata jest krótka, rasa wymaga więcej zabiegów pielęgnacyjnych niż mogłoby się wydawać.

Sierść należy szczotkować 2-3 razy w tygodniu gumową rękawicą lub szczotką z naturalnego włosia. Bloodhoundy linieją umiarkowanie przez cały rok, z nasileniem w okresach przejściowych. Kąpiele powinny odbywać się raz na 6-8 tygodni lub częściej, jeśli pies intensywnie pracuje w terenie.

Fałdy skóry, szczególnie na pysku i szyi, wymagają codziennego przeglądu i czyszczenia. Wilgoć gromadząca się w zagłębieniach może prowadzić do infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Należy delikatnie przecierać je miękką, suchą ściereczką.

Uszy to punkt wymagający szczególnej troski. Ich długość i zwisający kształt ograniczają wentylację, tworząc idealne środowisko dla drobnoustrojów. Cotygodniowe czyszczenie specjalnym płynem jest niezbędne. Należy też regularnie sprawdzać, czy nie ma oznak infekcji.

Pazury wymagają przycinania co 2-3 tygodnie. Zęby należy czyścić regularnie, a ze względu na obfite ślinienie, okolice pyska często wymagają wycierania.

Bloodhound to pies o specyficznych potrzebach, który nie jest odpowiedni dla każdego opiekuna. Przed podjęciem decyzji o adopcji należy dokładnie rozważyć, czy można mu zapewnić odpowiednie warunki życia.

Przestrzeń mieszkalna stanowi kluczową kwestię - pies tej wielkości absolutnie nie nadaje się do mieszkania. Wymaga domu z ogrodzonym ogrodem, gdzie może swobodnie eksplorować zapachy. Ogrodzenie musi być solidne i wysokie, gdyż Bloodhound idący tropem potrafi być niezwykle zdeterminowany.

Codzienna aktywność fizyczna powinna wynosić minimum 60 minut, podzielone na dwa spacery. Idealne są długie wędrówki po zróżnicowanym terenie, gdzie pies może angażować swój węch. Samo bieganie po ogrodzie nie zaspokoi jego potrzeb poznawczych.

Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Bloodhound nie jest psem dla początkujących - jego upór i niezależność stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonych opiekunów. Metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu działają najlepiej, ale należy pogodzić się z faktem, że posłuszeństwo nigdy nie będzie perfekcyjne.

Finansowo trzeba być przygotowanym na wyższe koszty - duże ilości karmy wysokiej jakości, wyższe rachunki weterynaryjne oraz potencjalne koszty leczenia chorób typowych dla rasy.