Broholmer

Broholmer, nazywany również duńskim mastifem, to jedna z najstarszych ras duńskich, której korzenie sięgają średniowiecza. W tamtych czasach psy te wykorzystywano głównie do polowań na jelenie, a później jako stróże zamków i dworów szlacheckich.

Nazwa rasy pochodzi od Sehesteda z Broholm, XVIII-wiecznego myśliwego i hodowcy, który położył podwaliny pod współczesny typ tej rasy. Za czasów króla Fryderyka VII broholmery były wyjątkowo popularne na dworze duńskim, gdzie pełniły rolę psów stróżujących i towarzyszy.

Pod koniec XIX wieku rasa niemal całkowicie wyginęła. Dopiero w latach 70. XX wieku grupa entuzjastów pod przewodnictwem Duńskiego Kennel Clubu rozpoczęła program odbudowy populacji. Poszukiwano psów przypominających dawne broholmery w całej Danii, a następnie prowadzono staranne kojarzenia w celu odtworzenia oryginalnego typu.

W 1982 roku rasa została oficjalnie uznana przez FCI pod numerem 315. Obecnie broholmer pozostaje rasą rzadką, szczególnie poza Danią. Hodowla tej rasy podlega ścisłej kontroli duńskiego stowarzyszenia rasowego, które wymaga oceny hodowlanej, testów zdrowotnych oraz sprawdzianu temperamentu przed dopuszczeniem psa do rozrodu.

Broholmer to pies typu molosowatego o imponującej, masywnej budowie ciała wpisującej się w prostokąt. Głowa jest duża i szeroka, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Kufa jest krótka w porównaniu do czaszki, o równoległych liniach górnych.

Szyja jest mocna i muskularna, z charakterystycznym luźnym fałdem skórnym. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, co nadaje psu potężny wygląd od przodu. Grzbiet jest prosty i mocny, z dobrze umięśnionym zadem.

Kończyny są mocne i proste, o solidnym kośćcu. Ogon jest osadzony dość nisko, szeroki u nasady i zwęża się ku końcowi. W spoczynku zwisa, a w ruchu unosi się, ale nie powyżej linii grzbietu.

Sierść jest krótka, sztywna i dobrze przylegająca do ciała, z gęstym podszerstkiem. Dopuszczalne umaszczenia to żółte z czarną maską, złoto-czerwone oraz całkowicie czarne. Białe znaczenia na klatce piersiowej, łapach i końcówce ogona są dozwolone. Psy muszą wykazywać wyraźny dymorfizm płciowy - samce powinny być wyraźnie męskie, a samice wyraźnie kobiece w typie.

Broholmer to pies o wyjątkowo zrównoważonym i spokojnym temperamencie. Mimo imponujących rozmiarów jest łagodny, przyjazny i niezwykle lojalny wobec swojej rodziny. Cechuje go naturalna czujność i instynkt stróżujący, jednak bez skłonności do nieuzasadnionej agresji.

W stosunku do domowników broholmer jest cierpliwy i tolerancyjny, szczególnie dobrze układa się z dziećmi. Uwielbia przebywać w towarzystwie rodziny i często nie zdaje sobie sprawy ze swoich gabarytów, próbując zachowywać się jak pies znacznie mniejszy.

Wobec obcych wykazuje naturalną rezerwę i ostrożność, co czyni go doskonałym psem stróżującym. Nie jest jednak agresywny - raczej stara się odstraszyć potencjalne zagrożenie swoją obecnością niż atakować. Szczeka rzadko, a jeśli już, to z uzasadnionego powodu.

Broholmer wymaga konsekwentnego, ale łagodnego szkolenia. Jest inteligentny i chętny do współpracy, choć może wykazywać pewną niezależność i upór. Surowe metody treningowe są niewskazane - znacznie lepiej sprawdza się pozytywne wzmocnienie i cierpliwość.

Broholmer jest rasą stosunkowo zdrową jak na psy molosowate, jednak ze względu na duże rozmiary jest predysponowany do pewnych schorzeń. Najczęstszym problemem jest dysplazja stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED), typowa dla dużych ras.

W 2016 roku odkryto, że wiele broholmerów importowanych do USA było obciążonych mielopatią zwyrodnieniową (DM) - postępującą chorobą rdzenia kręgowego prowadzącą do paraliżu tylnych kończyn. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy genetyczne na obecność genu DM.

Ze względu na głęboką klatkę piersiową broholmery są narażone na skręt żołądka - stan wymagający natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Zaleca się karmienie mniejszymi porcjami kilka razy dziennie oraz unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio po posiłku.

W Danii rozród podlega ścisłej kontroli - psy muszą przejść badania stawów biodrowych i łokciowych, ocenę hodowlaną oraz test temperamentu przed dopuszczeniem do hodowli. Rzetelni hodowcy dostarczają wyniki badań zdrowotnych rodziców szczeniąt.

Pielęgnacja broholmera nie jest szczególnie wymagająca. Krótka, sztywna sierść wymaga regularnego szczotkowania raz lub dwa razy w tygodniu, aby usunąć martwy włos i utrzymać skórę w dobrej kondycji.

W okresie linienia, który występuje sezonowo, szczotkowanie powinno być częstsze - najlepiej codziennie. Broholmery linieje umiarkowanie przez cały rok, z nasileniem wiosną i jesienią.

Kąpiel jest potrzebna tylko w razie rzeczywistej konieczności - zbyt częste mycie może pozbawić sierść naturalnych olejków ochronnych. Ważna jest regularna kontrola i czyszczenie uszu, szczególnie ze względu na ich zwisający kształt.

Pazury należy przycinać regularnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Warto również dbać o higienę jamy ustnej - regularne szczotkowanie zębów lub stosowanie gryzaków dentystycznych pomaga zapobiegać problemom stomatologicznym.

Fałdy skórne na szyi wymagają okresowej kontroli i czyszczenia, aby zapobiec podrażnieniom i infekcjom. W przypadku zauważenia zaczerwienienia lub nieprzyjemnego zapachu należy skonsultować się z weterynarzem.

Broholmer to pies wymagający odpowiedzialnego właściciela z doświadczeniem w prowadzeniu dużych ras. Mimo spokojnego temperamentu potrzebuje stanowczego, ale łagodnego przewodnictwa oraz wczesnej socjalizacji.

Ze względu na imponujące rozmiary broholmer nie jest odpowiedni do mieszkania w małym lokalu. Idealnie sprawdza się w domu z ogrodem, gdzie ma przestrzeń do swobodnego poruszania się. Potrzebuje około godziny aktywności fizycznej dziennie - spacerów, zabawy czy pływania.

Jest to pies rodzinny, który źle znosi izolację i długie okresy samotności. Potrzebuje bliskiego kontaktu z opiekunami i najlepiej czuje się jako pełnoprawny członek rodziny. Przetrzymywanie go na zewnątrz w budzie nie jest wskazane.

Właściciele muszą być przygotowani na znaczne koszty utrzymania związane z żywieniem dużego psa, regularną opieką weterynaryjną oraz potencjalnymi kosztami leczenia schorzeń typowych dla rasy. Przed zakupem szczenięcia warto upewnić się, że hodowca przeprowadza zalecane badania zdrowotne.

Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa - broholmer musi poznać różne sytuacje, ludzi i zwierzęta, aby wyrósł na pewnego siebie, zrównoważonego psa. Ze względu na naturalną rezerwę wobec obcych, wczesne przyzwyczajanie do kontaktów z różnymi osobami jest szczególnie ważne.