Yorkshire terrier

Yorkshire Terrier wywodzi się z północnej Anglii, a konkretnie z hrabstwa Yorkshire, gdzie został wyhodowany w XIX wieku. Początkowo psy te były znacznie większe niż współczesne yorki – ważyły od 5 do 6 kg i służyły jako skuteczni łowcy szczurów w kopalniach węgla oraz fabrykach włókienniczych.

Rasa powstała z krzyżowania kilku terierów, w tym Clydesdale Terriera, Paisley Terriera oraz być może maltańczyka. Robotnicy z Yorkshire, którzy migrowali ze Szkocji w poszukiwaniu pracy, przywieźli ze sobą niewielkie teriery, które następnie krzyżowano z lokalnymi rasami.

Z czasem hodowcy zaczęli preferować coraz mniejsze osobniki o dłuższej, jedwabistej sierści. Psy zyskiwały popularność nie tylko wśród klasy robotniczej, ale również wśród wyższych sfer, które doceniały ich elegancki wygląd i żywy temperament.

W 1861 roku rasa została po raz pierwszy pokazana na wystawie pod nazwą Broken-haired Scotch Terrier. Nazwa Yorkshire Terrier została oficjalnie przyjęta w 1870 roku, gdy uznano, że rasa osiągnęła swoją obecną formę właśnie w tym regionie Anglii. FCI zarejestrowała rasę pod numerem standardu 86 w grupie 3 – teriery.

Yorkshire Terrier to niewielki, zwarty pies o proporcjonalnej budowie ciała. Według standardu FCI maksymalna waga wynosi 3,2 kg, bez określonego minimum. Wysokość w kłębie zazwyczaj mieści się w przedziale 18-23 cm.

Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest długa, jedwabista sierść o stalowoniebieskim kolorze na grzbiecie i podpalanym na głowie, klatce piersiowej oraz kończynach. Włos powinien być idealnie prosty, błyszczący i delikatny w dotyku – nigdy wełnisty ani falowany.

Głowa jest mała z płaskim czubem, niezbyt zaokrąglona. Kufa o średniej długości, nos czarny. Oczy są średniej wielkości, ciemne, błyszczące, o inteligentnym wyrazie. Uszy małe, w kształcie litery V, noszone pionowo, pokryte krótkim włosem w intensywnym podpaleniu.

Tułów zwarty, z prostą linią grzbietu. Kończyny proste, dobrze umięśnione, pokryte bogatym podpaleniem. Ogon tradycyjnie przycinany do połowy długości, obecnie często pozostawiany naturalny, noszony nieco powyżej linii grzbietu.

Yorkshire Terrier to pies o silnej osobowości zamkniętej w miniaturowym ciele. Mimo niewielkich rozmiarów zachowuje prawdziwy charakter teriera – jest odważny, pewny siebie i czasem zaskakująco zadziorny. Yorki często nie zdają sobie sprawy ze swojego rozmiaru i potrafią stawać do konfrontacji z dużo większymi psami.

To niezwykle przywiązany i lojalny towarzysz, który tworzy silną więź ze swoim właścicielem. Może być nieco nieufny wobec obcych, co czyni go dobrym psem alarmującym – szybko reaguje szczekaniem na każdy nietypowy dźwięk.

Yorki są inteligentne i ciekawe świata, ale mogą być również uparte. Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Dobrze reagują na pozytywne wzmocnienia, ale nudza się przy powtarzalnych ćwiczeniach.

Ze względu na delikatną budowę i niską tolerancję na szorstkie traktowanie, rasa niekoniecznie sprawdza się w domach z małymi dziećmi. Starsze, odpowiedzialne dzieci mogą być świetnymi towarzyszami dla yorka. Z innymi zwierzętami domowymi zazwyczaj dogadują się dobrze, szczególnie jeśli zostały z nimi wychowane od szczeniaka.

Yorkshire Terrier to stosunkowo zdrowa rasa, która przy odpowiedniej opiece żyje 11-15 lat. Niemniej istnieją pewne schorzenia, na które są szczególnie podatne.

Najczęstszym problemem ortopedycznym jest zwichnięcie rzepki (luxacja patelli), występujące szczególnie często u miniaturowych ras. Objawy obejmują okresowe utykanie i niechęć do ruchu. W poważnych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Choroba Legg-Calvé-Perthesa to martwica aseptyczna głowy kości udowej, dotykająca głównie młodych psów. Powoduje ból i kulenie na tylną kończynę.

Problemy stomatologiczne są bardzo powszechne – yorki mają skłonność do kamienia nazębnego, chorób dziąseł i przedwczesnej utraty zębów. Regularna higiena jamy ustnej jest niezbędna.

U tej rasy występuje również kolabiająca tchawica, objawiająca się charakterystycznym kaszlem i trudnościami w oddychaniu. Problem nasila się przy wysiłku lub podekscytowaniu.

Zalecane badania zdrowotne według OFA CHIC obejmują: badanie okulistyczne ACVO oraz ocenę rzepek pod kątem zwichnięcia. Opcjonalnie wykonuje się badania w kierunku choroby Legg-Calvé-Perthesa oraz funkcji tarczycy.

Pielęgnacja Yorkshire Terriera wymaga znacznego nakładu czasu i uwagi – ich jedwabista sierść potrzebuje codziennej troski, aby zachować zdrowy wygląd.

Szczotkowanie powinno odbywać się codziennie, aby zapobiec splątaniu i tworzeniu się kołtunów. Najlepiej używać miękkiej szczotki lub grzebienia o gęstych zębach. Włosy na głowie często zbiera się w tzw. topknot, chroniący oczy przed podrażnieniem.

Kąpiele są potrzebne co 1-2 tygodnie, z użyciem delikatnych szamponów i odżywek przeznaczonych dla psów długowłosych. Po kąpieli włosy należy dokładnie wysuszyć i rozczesać.

Wiele właścicieli decyduje się na krótsze strzyżenie typu puppy cut, które znacznie ułatwia codzienną pielęgnację. Profesjonalna wizyta u groomera co 4-6 tygodni pomaga utrzymać sierść w dobrej kondycji.

Szczególną uwagę należy poświęcić higienie jamy ustnej – codzienne szczotkowanie zębów jest zalecane. Pazury wymagają przycinania co 2-3 tygodnie, a uszy regularnego sprawdzania i czyszczenia.

Zaletą rasy jest minimalne linienie – yorki tracą niewiele włosów, co czyni je przyjaznym wyborem dla alergików, choć żadna rasa nie jest w pełni hipoalergiczna.

Yorkshire Terrier to doskonały pies do życia w mieszkaniu – jego niewielkie rozmiary i umiarkowane potrzeby ruchowe sprawiają, że świetnie odnajduje się w miejskich warunkach.

Codzienny spacer trwający około 20-30 minut w zupełności wystarcza do zaspokojenia potrzeb fizycznych. Yorki chętnie bawią się również w domu – zabawki interaktywne i krótkie sesje zabawy uzupełniają aktywność na świeżym powietrzu.

Ze względu na małe rozmiary i delikatną budowę, yorki są wrażliwe na niskie temperatury. Zimą wymagają ciepłych ubran podczas spacerów. Należy unikać długiego przebywania na zewnątrz w mroźne dni.

Socjalizacja od szczenięcia jest kluczowa – yorki mogą być nieufne wobec obcych i mają tendencję do nadmiernego szczekania. Wczesne przyzwyczajanie do różnych ludzi, miejsc i dźwięków pomaga ukształtować zrównoważony charakter.

Szkolenie wymaga cierpliwości i pozytywnego podejścia. Yorki są inteligentne, ale mogą być uparte. Krótkie, urozmaicone sesje treningowe przynoszą najlepsze efekty.

Dieta powinna być dostosowana do małych rozmiarów – karma wysokiej jakości podawana w małych porcjach kilka razy dziennie. Yorki mają skłonność do hipoglikemii, szczególnie szczenięta, dlatego regularne posiłki są niezbędne.

Rasa może być odpowiednia dla początkujących właścicieli, pod warunkiem że są świadomi wymagań pielęgnacyjnych i poświęcą czas na szkolenie. Idealny właściciel to osoba, która może zapewnić stałe towarzystwo – yorki źle znoszą długie godziny samotności.