Rosyjski toy

Historia rosyjskiego toya sięga początków XX wieku, kiedy to w Rosji angielskie toy teriery cieszyły się dużą popularnością wśród arystokracji. Po rewolucji październikowej 1917 roku hodowla tych psów niemal całkowicie zanikła ze względu na skojarzenia z burżuazją.

W latach 50. XX wieku rosyjscy hodowcy podjęli próby odtworzenia rasy, jednak ze względu na brak dostępu do oryginalnych toy terierów, musieli wykorzystywać psy o nieudokumentowanym pochodzeniu. W efekcie powstała zupełnie nowa rasa, różniąca się od angielskich przodków.

Przełomowym momentem w historii rasy był rok 1958, gdy z krzyżówki dwóch psów krótkowłosych narodził się szczeniak z charakterystycznym, długim włosem na uszach. Ten przypadek zapoczątkował hodowlę odmiany długowłosej, początkowo nazywanej moskiewskim długowłosym toy terierem.

Przez dekady rasa rozwijała się w izolacji za żelazną kurtyną. Dopiero po upadku ZSRR rosyjskie toye zaczęły zdobywać popularność w Europie Zachodniej. FCI oficjalnie uznała rasę w 2006 roku pod nazwą Russkiy Toy, a w 2017 roku przemianowano ją na Russian Toy.

Rosyjski toy to jeden z najmniejszych psów świata, osiągający zaledwie 20-28 cm wysokości w kłębie i wagę do 3 kg. Jego sylwetka jest kwadratowa, elegancka, o delikatnej budowie kostnej i suchej muskulaturze.

Głowa jest niewielka, z wyraźnym stopem i lekko zaokrągloną czaszką. Kufa jest spiczasta, a nos mały, zwykle czarny lub dopasowany do umaszczenia. Oczy są duże, okrągłe, ciemne i nieco wypukłe, nadające psu wyraz czujności. Uszy są charakterystycznie duże, wysoko osadzone, w kształcie trójkąta, niesione sztywno do góry.

Rasa występuje w dwóch odmianach okrywy włosowej: krótkowłosej (gładkiej) i długowłosej. Odmiana krótkowłosa ma przylegającą, lśniącą sierść bez podszerstka. Odmiana długowłosa charakteryzuje się półdługim włosem (3-5 cm) pokrywającym ciało oraz efektownymi frędzlami na uszach, tzw. piórkami.

Dopuszczalne umaszczenie obejmuje: czarne podpalane, brązowe podpalane, niebieskie podpalane, liliowe podpalane oraz rude w różnych odcieniach z nalotem lub bez. Jednolite kolory bez podpaleń są uznawane za wadę.

Rosyjski toy to pies o niezwykle żywym i wesołym temperamencie, który całkowicie przeczy jego drobnemu rozmiarowi. Jest niezwykle przywiązany do właściciela i najlepiej czuje się w jego bezpośredniej bliskości. Ta cecha sprawia, że źle znosi samotność i może rozwinąć lęk separacyjny.

Mimo miniaturowych rozmiarów rosyjski toy nie jest typowym pieskiem salonowym. Jest aktywny, ciekawski i zawsze gotowy do zabawy. Wykazuje się inteligencją i chęcią do nauki, choć potrafi być uparty, gdy coś mu się nie podoba.

W stosunku do obcych bywa nieufny i często reaguje szczekaniem na nowe osoby lub nietypowe dźwięki. Ten wysoki poziom czujności sprawia, że jest dobrym małym stróżem, choć nadmierne szczekanie może być problemem dla sąsiadów w bloku.

Rosyjski toy zazwyczaj dobrze dogaduje się z innymi psami i kotami, szczególnie jeśli został z nimi odpowiednio zsocjalizowany. Ze względu na delikatną budowę nie jest zalecany do domów z małymi dziećmi, które mogłyby go przypadkowo zranić podczas nieostrożnej zabawy.

Rosyjski toy jest rasą stosunkowo zdrową, żyjącą średnio 12-14 lat, a niektóre osobniki dożywają nawet 15 lat. Jednak jak każda rasa miniaturowa, jest podatny na pewne schorzenia genetyczne.

Najczęstszym problemem zdrowotnym jest zwichnięcie rzepki (patellar luxation), występujące u wielu psów toy. Schorzenie to polega na przemieszczaniu się rzepki poza jej prawidłowe położenie, co może powodować kulawiznę i ból. W ciężkich przypadkach wymagana jest interwencja chirurgiczna.

Choroba Legg-Calvé-Perthesa to jałowa martwica głowy kości udowej, która również dotyka małe rasy. Objawia się kulawizną tylnej kończyny i może wymagać operacji.

Postępujący zanik siatkówki (PRA) to dziedziczna choroba oczu prowadząca do ślepoty. Odpowiedzialni hodowcy powinni badać psy pod kątem tej choroby przed włączeniem do hodowli.

Inne problemy obejmują: zaburzenia zębowe (przetrwałe zęby mleczne, kamień nazębny), zapadający się tchawicy oraz skłonność do złamań ze względu na delikatne kości. Regularne kontrole weterynaryjne są niezbędne dla utrzymania zdrowia.

Pielęgnacja rosyjskiego toya jest stosunkowo nieskomplikowana, choć zależy od odmiany okrywy włosowej. Odmiana krótkowłosa wymaga minimalnej pielęgnacji - wystarczy cotygodniowe szczotkowanie miękką szczotką, aby usunąć martwy włos i utrzymać sierść w dobrym stanie.

Odmiana długowłosa wymaga nieco więcej uwagi. Charakterystyczne piórka na uszach muszą być regularnie rozczesywane, aby zapobiec kołtunowaniu. Sierść na ciele również należy szczotkować 2-3 razy w tygodniu. Oba warianty nie mają podszerstka, więc linienie jest minimalne.

Kąpiel jest potrzebna tylko w razie wyraźnego zabrudzenia, zazwyczaj raz na 4-6 tygodni. Należy używać łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów.

Szczególną uwagę należy poświęcić higienie jamy ustnej. Ze względu na miniaturowe szczęki rosyjskie toye są podatne na problemy stomatologiczne. Zaleca się codzienne szczotkowanie zębów specjalistyczną pastą dla psów oraz regularne kontrole u weterynarza.

Pazury należy obcinać co 2-3 tygodnie, gdyż małe psy często nie ścierają ich naturalnie podczas spacerów. Uszy trzeba regularnie kontrolować i czyścić, zwłaszcza w odmianie długowłosej.

Rosyjski toy jest psem idealnie dostosowanym do życia w mieszkaniu. Jego miniaturowe rozmiary sprawiają, że nie potrzebuje dużej przestrzeni, jednak wymaga regularnych spacerów i aktywności umysłowej.

Codzienna dawka ruchu powinna wynosić około 30 minut, rozłożone na 2-3 krótkie spacery. Pies ten chętnie uczestniczy w zabawach w domu i lubi gry interaktywne z właścicielem. Należy jednak unikać forsownych ćwiczeń i skoków z dużych wysokości ze względu na delikatną budowę.

Ze względu na brak podszerstka rosyjski toy jest wrażliwy na zimno. W chłodniejsze dni wymaga ubranko ochronnego podczas spacerów. Latem z kolei trzeba uważać na przegrzanie.

Ten pies nie nadaje się dla rodzin z małymi dziećmi ze względu na ryzyko przypadkowych urazów. Najlepiej sprawdza się w spokojnym domu, gdzie będzie mógł być w centrum uwagi właściciela.

Rosyjski toy wymaga stałego towarzystwa - nie powinien być zostawiany sam na długie godziny. Dla osób pracujących całymi dniami poza domem ta rasa nie jest odpowiednim wyborem.

Socjalizacja od szczenięcia jest kluczowa, aby zapobiec nadmiernej nieufności wobec obcych i reaktywnemu szczekaniu. Mimo małych rozmiarów pies ten potrzebuje konsekwentnego szkolenia i jasnych zasad.