Bichon frise

Bichon Frise to rasa o fascynującej i wielowiekowej historii sięgającej basenu Morza Śródziemnego. Przodkowie tych uroczych białych psów wywodzą się prawdopodobnie z Wysp Kanaryjskich, gdzie byli znani jako Bichon Teneriffe. Żeglarze i kupcy rozprowadzili je po całej Europie już w XIV wieku.

Szczyt popularności rasy przypadł na okres renesansu, kiedy to bichony stały się ulubieńcami europejskich dworów królewskich. Król Francji Henryk III był tak zakochany w swoich bichonach, że nosił je w specjalnym koszyku zawieszonym na szyi. Podobne uwielbienie żywili władcy hiszpańscy oraz arystokracja włoska.

Po rewolucji francuskiej rasa straciła swój ekskluzywny status i znalazła się na ulicach, towarzysząc cyrkowcom i artystom ulicznym. To właśnie dzięki tej adaptacyjności i naturalnej inteligencji bichony przetrwały trudne czasy. Po I wojnie światowej francuscy i belgijscy hodowcy podjęli wysiłki na rzecz odbudowy rasy.

W 1933 roku Francuski Związek Kynologiczny oficjalnie zatwierdził standard rasy, nadając jej nazwę Bichon à Poil Frisé (bichon o kędzierzawej sierści). Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę jako francusko-belgijską w 1972 roku, przypisując jej numer standardu 215. Do Stanów Zjednoczonych bichony dotarły w latach 50. XX wieku i szybko zdobyły popularność jako psy towarzyszące.

Bichon Frise to niewielki, harmonijnie zbudowany pies o charakterystycznej białej, puszystej sierści przypominającej chmurę. Sylwetka jest nieco dłuższa niż wyższa, co nadaje mu proporcjonalny, zrównoważony wygląd.

Głowa jest doskonale proporcjonalna do tułowia, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Oczy są ciemne, okrągłe i pełne wyrazu, otoczone ciemną obwódką skóry. Nos jest zawsze czarny, okrągły i błyszczący. Uszy są wysoko osadzone, opadające, pokryte długą, kędzierzawą sierścią.

Sierść to najbardziej charakterystyczna cecha rasy - składa się z delikatnego, jedwabistego podszerstka i grubszej, sprężystej warstwy wierzchniej tworzącej spiralne loki. Zgodnie ze standardem FCI jedyną dopuszczalną maścią jest czysta biel, choć u szczeniąt do 12 miesiąca życia tolerowane są delikatne odcienie beżowe (szampańskie) nieprzekraczające 10% powierzchni ciała.

Kończyny są proste i równoległe, z kompaktowymi, zaokrąglonymi łapami. Ogon jest noszony wysoko, elegancko zakręcony nad grzbietem, ale nie przylegający do ciała.

Bichon Frise słynie z pogodnego, radosnego usposobienia, które sprawia, że jest doskonałym psem towarzyszącym dla osób w każdym wieku. To niezwykle towarzyski czworonóg, który uwielbia przebywać w centrum uwagi i czerpie radość z interakcji z ludźmi.

Inteligencja i chęć do nauki czynią bichony łatwymi w szkoleniu. Doskonale reagują na pozytywne wzmocnienia i potrafią opanować wiele sztuczek. Ich cyrkowa przeszłość jest wciąż widoczna w naturalnej skłonności do zabawy i popisywania się przed publicznością.

Mimo niewielkich rozmiarów, bichony są zaskakująco odważne i pewne siebie. Nie wykazują typowej dla małych ras nerwowości czy nadmiernej szczekliwości, choć mogą alarmować o obecności gości. Są przyjazne wobec obcych i rzadko okazują agresję.

Bichony doskonale dogadują się z dziećmi, innymi psami oraz kotami, co czyni je idealnymi dla rodzin z wieloma zwierzętami. Potrzebują jednak regularnego towarzystwa - źle znoszą długotrwałą samotność, która może prowadzić do lęku separacyjnego i destrukcyjnych zachowań.

Są psami aktywnymi, ale nie hiperaktywnymi. Lubią krótkie spacery i zabawy, jednak równie chętnie spędzają czas odpoczywając na kolanach właściciela.

Bichon Frise to rasa stosunkowo zdrowa, o średniej długości życia wynoszącej 12-15 lat, choć wiele psów dożywa nawet 18-19 lat przy odpowiedniej opiece. Niemniej jednak rasa jest predysponowana do pewnych schorzeń, o których przyszli właściciele powinni wiedzieć.

Problemy oczne stanowią istotne zagrożenie - dziedziczna zaćma może rozwijać się już u szczeniąt od 6 miesiąca życia, a dystrofia rogówki pojawia się czasem u dwuletnich psów. Regularne badania okulistyczne CERF są niezbędne dla wczesnego wykrycia tych schorzeń.

Schorzenia ortopedyczne obejmują dysplazję stawu biodrowego, zwichnięcie rzepki (częste u małych ras) oraz chorobę Legga-Calvégo-Perthesa, która objawia się kuleniem u szczeniąt w wieku 4-6 miesięcy. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania OFA bioder i rzepek przed kryciem.

Bichony są predysponowane do cukrzycy, dlatego ważne jest utrzymanie prawidłowej masy ciała i zbilansowanej diety. Zespół Cushinga (nadczynność kory nadnerczy) również występuje częściej w tej rasie.

Wrodzona wada serca - przetrwały przewód tętniczy Botalla - oraz przeciek wrotno-systemowy wątroby to poważne schorzenia wymagające interwencji weterynaryjnej. Alergie skórne i problemy dermatologiczne są powszechne, szczególnie u białych psów.

Kamica moczowa (tworzenie się kamieni w pęcherzu) to kolejny problem zdrowotny tej rasy. Regularne badania moczu pomagają w profilaktyce tego schorzenia.

Pielęgnacja Bichon Frise wymaga znacznego nakładu czasu i regularności, co jest ceną za piękną, hipoalergiczną sierść, która praktycznie się nie linieje. Właściciele muszą być przygotowani na codzienne szczotkowanie i profesjonalną pielęgnację.

Codzienne szczotkowanie jest absolutnie konieczne, aby zapobiec powstawaniu kołtunów i filcowaniu się delikatnej sierści. Najlepiej używać szczotki pudlówki i grzebienia metalowego, systematycznie przeczesując całą szatę od skóry do końcówek włosa.

Kąpiele powinny odbywać się co 2-4 tygodnie z użyciem wysokiej jakości szamponu wybielającego dla białych psów. Po kąpieli niezbędne jest dokładne wysuszenie suszarką z jednoczesnym szczotkowaniem, co nadaje sierści charakterystyczną puszystość.

Profesjonalne strzyżenie u groomera jest wymagane co 4-6 tygodni. Klasyczny wygląd bichona - tzw. powder puff cut - wymaga umiejętnego modelowania sierści w okrągły, puszysty kształt wokół głowy i ciała.

Higiena oczu wymaga szczególnej uwagi ze względu na tendencję do łzawienia, które może powodować brązowe przebarwienia na białej sierści. Okolice oczu należy codziennie przemywać specjalnym płynem.

Uszy powinny być regularnie sprawdzane i czyszczone, a nadmiar włosów w kanale słuchowym delikatnie usuwany. Pazury wymagają przycinania co 2-3 tygodnie, a zęby - codziennego szczotkowania ze względu na predyspozycje do chorób przyzębia.

Bichon Frise to rasa o umiarkowanych wymaganiach fizycznych, ale wysokich potrzebach socjalnych i pielęgnacyjnych. Przyszli właściciele powinni dokładnie przemyśleć, czy są w stanie zapewnić tym uroczym psom odpowiednią opiekę.

Aktywność fizyczna powinna obejmować około 45 minut dziennie, rozłożone na 2-3 krótsze spacery i sesje zabawy. Bichony lubią zabawy w aportowanie, krótkie biegi i gry interaktywne angażujące umysł. Nie są jednak psami dla zapaleńców sportów ekstremalnych czy długodystansowych biegaczy.

Mieszkanie w bloku jest całkowicie odpowiednie dla tej rasy - bichony doskonale adaptują się do życia w niewielkich przestrzeniach, pod warunkiem regularnych wyjść na zewnątrz. Dom z ogrodzonym ogrodem stanowi dodatkowy atut, ale nie jest konieczny.

Najważniejszym wymaganiem jest towarzystwo. Bichony nie tolerują długotrwałej samotności i mogą rozwinąć lęk separacyjny, gdy są regularnie pozostawiane same na wiele godzin. Idealnie sprawdzają się w domach, gdzie ktoś jest obecny przez większość dnia, lub w rodzinach z wieloma domownikami.

Przyszli właściciele muszą liczyć się z kosztami i czasem poświęconym na pielęgnację. Regularne wizyty u profesjonalnego groomera oraz codzienna pielęgnacja domowa są niezbędne do utrzymania zdrowia skóry i sierści.

Szkolenie powinno opierać się na pozytywnych metodach - bichony są wrażliwe i źle reagują na surowe metody treningowe. Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla wykształcenia pewnego siebie, zrównoważonego psa.

Dieta powinna być wysokiej jakości, dostosowana do małych ras. Ze względu na predyspozycje do cukrzycy i alergii pokarmowych, warto konsultować żywienie z weterynarzem.