Bolończyk

Bolończyk to jedna z najstarszych ras psów towarzyszących, której korzenie sięgają starożytnego Rzymu. Nazwa rasy pochodzi od włoskiego miasta Bolonia, gdzie psy te były szczególnie popularne w okresie renesansu. Arystokracja włoska, a następnie europejska, uważała bolończyki za symbol statusu społecznego i elegancji.

W XVI i XVII wieku bolończyki były ulubionymi psami na dworach królewskich w całej Europie. Należały do nich między innymi Katarzyna Wielka z Rosji, Madame de Pompadour we Francji oraz członkowie rodu Medyceuszy we Włoszech. Psy te często pojawiały się na portretach arystokracji, namalowanych przez takich mistrzów jak Tycjan, Goya czy Watteau.

Pod koniec XIX wieku popularność rasy znacznie spadła, a bolończyk znalazł się na skraju wyginięcia. Dopiero w latach 80. XX wieku włoscy hodowcy podjęli systematyczne działania mające na celu odbudowę populacji. Dzięki ich wysiłkom rasa przetrwała i stopniowo odzyskuje dawną świetność. FCI oficjalnie uznała rasę w 1956 roku, nadając jej numer standardu 196.

Bolończyk to mały, zwarty i proporcjonalnie zbudowany pies o kwadratowej sylwetce. Długość tułowia równa się wysokości w kłębie. Charakterystyczną cechą rasy jest biała, puszysta sierść, która tworzy luźne, otwarte kosmyki na całym ciele, nadając psu wygląd puszystej kuli.

Głowa jest średniej długości z wyraźnym stopem. Oczy są duże, okrągłe, ciemnobrązowe, o łagodnym i inteligentnym wyrazie. Uszy osadzone wysoko, długie i zwisające, obficie owłosione. Nos jest duży i czarny.

Tułów jest zwarty, z dobrze wysklepioną klatką piersiową. Ogon osadzony wysoko, zakrzywiony nad grzbietem i bogato owłosiony. Kończyny proste, z okrągłymi łapami pokrytymi gęstą sierścią. Ruch jest swobodny i elegancki.

Bolończyk to pies o pogodnym, zrównoważonym charakterze i silnym przywiązaniu do właściciela. Jest niezwykle towarzyski, uwielbia przebywać w towarzystwie ludzi i źle znosi samotność. Może być doskonałym towarzyszem dla osób starszych oraz rodzin z dziećmi.

W przeciwieństwie do niektórych innych małych ras, bolończyk nie jest nadmiernie nerwowy ani skłonny do szczekania bez powodu. Jest raczej spokojny, ale zawsze chętny do zabawy. Wykazuje dużą inteligencję i wrażliwość na nastroje domowników.

Wobec obcych bywa początkowo nieufny, ale szybko się oswaja. Dobrze dogaduje się z innymi psami i kotami, szczególnie jeśli został z nimi wychowany. Jest psem o umiarkowanym temperamencie, który doskonale sprawdza się jako kompan zarówno podczas spacerów, jak i wieczorów spędzonych w domu.

Bolończyk to rasa ogólnie zdrowa, o długości życia wynoszącej zwykle 12-15 lat. Niemniej jednak, jak wiele małych ras, może być podatna na pewne schorzenia, które warto znać przed podjęciem decyzji o adopcji.

Najczęstszym problemem zdrowotnym jest zwichnięcie rzepki (patella luxation), czyli stan, w którym rzepka wysuwa się ze swojego normalnego położenia. Objawia się to kuśtykaniem lub charakterystycznym królikowatym chodem. Przypadki łagodne nie wymagają leczenia, poważniejsze mogą wymagać korekty chirurgicznej.

U bolończyków mogą występować również schorzenia oczu, w tym zaćma i postępujący zanik siatkówki (PRA). Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe CAER oraz testy DNA na PRA-prcd przed rozmnażaniem. Rasa może być także podatna na chorobę Legg-Calvé-Perthesa, która dotyka stawu biodrowego.

Ze względu na małe rozmiary, bolończyki są narażone na choroby przyzębia. Regularna higiena jamy ustnej jest niezbędna dla zachowania zdrowia zębów i dziąseł.

Biała, puszysta sierść bolończyka wymaga regularnej i starannej pielęgnacji. W przeciwieństwie do niektórych ras typu bichon, sierść bolończyka nie rośnie w ciągłej spirali, lecz tworzy luźne, otwarte kosmyki. Ta unikalna struktura wymaga specyficznego podejścia do pielęgnacji.

Codzienne szczotkowanie jest zalecane, aby zapobiec powstawaniu kołtunów, szczególnie za uszami, pod pachami i w okolicach krocza. Do szczotkowania najlepiej używać grzebienia o szerokich zębach i szczotki z naturalnego włosia. Należy pracować delikatnie, rozczesując kosmyki od końców ku nasadzie.

Kąpiel powinna odbywać się co 3-4 tygodnie z użyciem łagodnego szamponu przeznaczonego dla białych psów. Po kąpieli sierść należy dokładnie wysuszyć i rozczesać, aby zachować jej charakterystyczną teksturę.

Bolończyki wymagają regularnego przycinania sierści wokół oczu, uszu i łap. Pazury należy skracać co 2-3 tygodnie. Ze względu na skłonność do przebarwień pod oczami, codzienne przecieranie tej okolicy wilgotną ściereczką pomoże utrzymać biel sierści.

Bolończyk to pies idealnie nadający się do życia w mieszkaniu. Jego niewielkie rozmiary i umiarkowane zapotrzebowanie na ruch sprawiają, że doskonale czuje się nawet w małej przestrzeni, pod warunkiem zapewnienia mu regularnych spacerów i aktywności umysłowej.

Codzienny spacer trwający około 30 minut w zupełności zaspokoi potrzeby ruchowe tej rasy. Bolończyki lubią również krótkie sesje zabawy w domu oraz proste gry rozwijające umysł, takie jak szukanie smakołyków.

Ze względu na silne przywiązanie do właściciela, bolończyk nie powinien zostawać sam przez długie godziny. Osoby pracujące poza domem powinny rozważyć zatrudnienie opiekuna lub adoptowanie drugiego psa jako towarzystwa. Lęk separacyjny może prowadzić do destrukcyjnych zachowań.

Rasa nadaje się zarówno dla początkujących właścicieli, jak i osób starszych poszukujących spokojnego towarzysza. Bolończyk wymaga jednak konsekwentnej socjalizacji od szczenięcego wieku oraz cierpliwego szkolenia z wykorzystaniem pozytywnego wzmocnienia. Dobrze adaptuje się do różnych stylów życia, pod warunkiem zapewnienia mu bliskości i uwagi.