Silky terrier australijski

Australian Silky Terrier to rasa wywodząca się z Australii, powstała na przełomie XIX i XX wieku w wyniku krzyżowania Yorkshire Terrierów przywiezionych przez brytyjskich osadników z rodzimymi Australian Terrierami. Głównym celem hodowców było stworzenie psa o pięknej, jedwabistej sierści charakterystycznej dla yorkshire'a, połączonej z wytrzymałością i terierowym temperamentem australijskiego kuzyna.

Pierwsze systematyczne hodowle rozpoczęto w Sydney i Melbourne. Początkowo rasa nosiła nazwę Sydney Silky Terrier, jednak w 1955 roku oficjalnie przyjęto obecną nazwę Australian Silky Terrier. W tym samym roku ustanowiono jednolity standard rasowy dla całej Australii, łączący dotychczas różniące się standardy ze stanu Wiktoria i Nowej Południowej Walii.

Fédération Cynologique Internationale oficjalnie uznała rasę w 1962 roku, klasyfikując ją do Grupy 3 (Teriery), Sekcji 4 (Teriery miniaturowe). Pomimo niewielkich rozmiarów silky terrier zachował instynkt łowiecki swoich przodków - w australijskich domach ceniono go za zdolność tępienia gryzoni i węży. Współcześnie jest przede wszystkim eleganckim psem towarzyszącym, cieszącym się rosnącą popularnością na całym świecie.

Australian Silky Terrier to pies niewielki, kompaktowy i proporcjonalnie zbudowany. Długość ciała jest około dwudziestu procent większa od wysokości w kłębie, co nadaje sylwetce wyraźny prostokątny zarys. Samce osiągają wysokość od 23 do 26 cm i masę ciała 3,5-4,5 kg, podczas gdy samice są nieco mniejsze - mierzą 20-24 cm i ważą 3,0-4,0 kg.

Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu jest długa, jedwabista szata w kolorze niebieskim z podpaleniami. Sierść jest gładka, błyszcząca i cienka, opadająca płasko po obu stronach ciała z przedziałkiem biegnącym wzdłuż grzbietu. Szczenięta rodzą się czarno-podpalane, a docelowy niebieski kolor wykształca się stopniowo, zazwyczaj do osiemnastu miesięcy życia. Standard dopuszcza wszystkie odcienie niebieskiego - od srebrzystego po stalowo-niebieski.

Głowa jest silna, o umiarkowanej długości, z płaską czaszką i wyraźnym stopem. Oczy są małe, ciemne, migdałowate, o bystrym wyrazie. Uszy osadzone wysoko, w kształcie litery V, stojące, pokryte krótką sierścią. Ogon tradycyjnie był kopiowany, jednak obecnie często pozostawiony naturalny, niesiony wysoko.

Australian Silky Terrier to pies o żywym, wesołym usposobieniu i typowo terierskiej pewności siebie. Pomimo niewielkich rozmiarów wykazuje odwagę i determinację charakterystyczną dla terierów - nie boi się stanąć naprzeciw znacznie większym psom. Jest niezwykle czujny i reaguje szczekaniem na każdy podejrzany dźwięk, co czyni go doskonałym małym stróżem.

Silky terrier tworzy głęboką więź emocjonalną ze swoim właścicielem i najlepiej czuje się w centrum uwagi domowników. Źle znosi samotność i może rozwinąć zachowania problemowe, jeśli jest pozostawiany sam na długie godziny. Jest towarzyski wobec ludzi, choć zazwyczaj nieufny względem nieznajomych.

Zachował silny instynkt łowiecki przodków, dlatego może gonić małe zwierzęta, w tym koty. Wymaga konsekwentnej socjalizacji od szczenięcego wieku. W relacjach z dziećmi bywa niecierpliwy - lepiej sprawdza się w rodzinach ze starszymi, świadomymi dziećmi, które potrafią uszanować jego terierowy temperament. Jest inteligentny i pojętny, jednak typowo dla terierów bywa uparty, co wymaga cierpliwości w szkoleniu.

Australian Silky Terrier jest rasą względnie zdrową o długiej średniej życia wynoszącej 12-15 lat. Podobnie jak wiele terierów miniaturowych, podlega jednak pewnym schorzeniom dziedzicznym, na które odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy genetyczne.

Najczęstszym problemem ortopedycznym jest zwichnięcie rzepki (patellar luxation) - stan, w którym rzepka przemieszcza się poza swoje naturalne położenie. Może dotyczyć jednej lub obu kończyn tylnych, a w cięższych przypadkach wymaga interwencji chirurgicznej. Hodowcy powinni badać reproduktorów pod kątem tej wady.

Rasa jest predysponowana do kilku chorób oczu, w tym postępującego zaniku siatkówki (PRA) prowadzącego do ślepoty, pierwotnego zwichnięcia soczewki (PLL) oraz zaćmy. Dostępne są testy DNA pozwalające identyfikować nosicieli PRA i PLL. Zaleca się regularne badania okulistyczne u certyfikowanego weterynarza okulisty.

Inne schorzenia spotykane w rasie to choroba Legg-Calvé-Perthesa (martwica głowy kości udowej), zapaść tchawicy, cukrzyca, padaczka oraz zespół Cushinga. Odpowiedzialna hodowla z wykorzystaniem testów zdrowotnych znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia tych dolegliwości.

Jedwabista, długa sierść Australian Silky Terriera wymaga regularnej i starannej pielęgnacji. Codzienna czy co najmniej kilkukrotna w tygodniu kontrola szaty pozwala uniknąć tworzenia się kołtunów, szczególnie za uszami, pod pachami i w okolicach krocza. Do rozczesywania należy używać grzebienia o średniej rozstawie zębów oraz szczotki z naturalnego włosia.

Kąpiele przeprowadza się co dwa do czterech tygodni, stosując delikatne szampony przeznaczone dla psów długowłosych. Po kąpieli sierść warto nawilżyć odżywką ułatwiającą rozczesywanie. Suszenie najlepiej wykonywać suszarką na niskim nawiewie, jednocześnie rozczesując włos, co nadaje mu połysk i zapobiega skręcaniu.

Silky terrier należy do ras o minimalnym lineniu - martwe włosy nie wypadają samoistnie, lecz pozostają w szacie i wymagają mechanicznego usunięcia przez szczotkowanie. Ta cecha czyni rasę odpowiednią dla alergików, choć nie jest w pełni hipoalergiczna.

Regularna pielęgnacja obejmuje również przycinanie paznokci co dwa do trzech tygodni, czyszczenie uszu i dbanie o higienę jamy ustnej. Sierść wokół oczu i pyska może wymagać trymowania dla zachowania estetyki. Wiele osób decyduje się na wizyty u profesjonalnego groomera co sześć do ośmiu tygodni.

Australian Silky Terrier doskonale adaptuje się do życia w mieszkaniu pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej dawki aktywności fizycznej i umysłowej. Potrzebuje około 45 minut dziennego ruchu - kilku spacerów uzupełnionych zabawą w domu. Jako terier uwielbia gonitwy, szarpanie zabawek i wszelkie zajęcia angażujące jego instynkt łowiecki.

Niezwykle istotna jest stymulacja umysłowa - nudzący się silky terrier może stać się destrukcyjny lub nadmiernie szczekliwy. Warto oferować mu zabawki interaktywne, gry węchowe i krótkie sesje treningowe wzmacniające posłuszeństwo. Jest inteligentny i szybko się uczy, choć typowa terierowa niezależność wymaga cierpliwości i konsekwencji.

Rasa nie jest zalecana dla osób początkujących ze względu na specyficzny temperament i wymagającą pielęgnację sierści. Wymaga właściciela rozumiejącego psychikę terierów, który potrafi być stanowczy, ale sprawiedliwy. Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla ukształtowania zrównoważonego charakteru.

Silky terrier źle znosi samotność - najlepiej sprawdza się u osób pracujących z domu lub mogących zabierać psa ze sobą. Ze względu na silny instynkt łowiecki spacery poza ogrodzonym terenem wymagają prowadzenia na smyczy. Delikatna budowa ciała nakazuje ostrożność w kontaktach z małymi dziećmi.