Sealyham terrier

Sealyham Terrier powstał w walijskiej posiadłości Sealyham House, położonej niedaleko Haverfordwest w hrabstwie Pembrokeshire. Twórcą rasy był kapitan John Owen Tucker Edwardes, były oficer wojskowy, który po przejściu na emeryturę w 1848 roku poświęcił się myślistwu.

Kapitan Edwardes polował na lisy, borsuki, wydry i tchórze w okolicach swojej posiadłości. Wykorzystywał do tego otterhoundy w sforach oraz lokalne teriery, które jednak nie spełniały jego oczekiwań. Marzył o niewielkim, krótkonogim psie o mocnych szczękach, aktywnym i koniecznie białym – aby łatwo odróżnić go od zwierzyny podczas polowań.

Przez ponad czterdzieści lat, między 1850 a 1891 rokiem, Edwardes prowadził intensywny program hodowlany. Niestety nie zachowały się szczegółowe zapisy dotyczące krzyżowanych ras. Przypuszcza się, że w tworzeniu sealyhamów brały udział welsh corgi, fox terrery szorstkowłose oraz wymarły obecnie angielski biały terier.

Rasa zadebiutowała na wystawie w Walii w 1903 roku. Do Stanów Zjednoczonych trafiła w 1911 roku i szybko zyskała popularność. Po pierwszej wojnie światowej sealyhamy stały się modne wśród hollywoodzkich gwiazd – hodowali je między innymi Humphrey Bogart, Bette Davis, Elizabeth Taylor oraz pisarka Agatha Christie.

Międzynarodowa organizacja kynologiczna FCI uznała rasę w 1954 roku. Obecnie sealyham terier znajduje się na liście zagrożonych ras rodzimych prowadzonej przez brytyjski Kennel Club, co czyni go jednym z najrzadszych terierów na świecie.

Sealyham Terier to niewielki, ale mocno zbudowany pies o charakterystycznej sylwetce. Wzorzec rasy określa maksymalną wysokość w kłębie na 31 cm, przy czym samce ważą około 9 kg, a samice nieco mniej – około 8,2 kg.

Głowa ma kształt lekko zaokrąglony, z szeroką i mocną szczęką. Charakterystycznym elementem jest obfita sierść na czole, tworząca tak zwaną "zasłonę", która opada na oczy. Brwi są gęste i wyraziste, nadając psu charakterystyczny, nieco surowy wyraz.

Tułów jest podłużny i elastyczny, osadzony na krótkich, mocnych nogach. Klatka piersiowa jest głęboka i dobrze wysklepiona. Ogon był tradycyjnie kopiowany, jednak obecnie coraz częściej pozostawia się go naturalny.

Sierść składa się z dwóch warstw: miękkiego podszycia oraz twardej, szorstkiej okrywy wierzchniej odpornej na warunki atmosferyczne. Umaszczenie to czysta biel na całym ciele, dopuszczalne są znaczenia na głowie i uszach w kolorze cytrynowym, płowym, brązowym, niebieskim lub w odcieniu borsuka.

Sealyham Terier wyróżnia się spośród innych terierów spokojniejszym i bardziej zrównoważonym usposobieniem, co przyniosło mu przydomek "kanapowego teriora". Mimo to zachował typową dla grupy pewność siebie i dociekliwość.

To pies oddany swojej rodzinie, tworzący silne więzi z opiekunami. Wobec nieznajomych bywa początkowo powściągliwy, jednak po zapoznaniu staje się przyjazny. Wykazuje doskonałe instynkty stróżujące – jego głęboki szczek skutecznie odstrasza intruzów.

Sealyhamy słyną z poczucia humoru i zamiłowania do zabawy. Potrafią być komiczne i rozbrajające, co czyni je wspaniałymi towarzyszami dla rodzin z dziećmi. Dobrze dogadują się z innymi psami, choć samce mogą wykazywać skłonność do dominacji, szczególnie wobec przedstawicieli tej samej płci.

Ze względu na silny instynkt łowiecki wymagają ostrożności w kontaktach z małymi zwierzętami. Ich niezależność i upór mogą stanowić wyzwanie podczas szkolenia, dlatego potrzebują cierpliwego i konsekwentnego właściciela.

Sealyham Terrier to generalnie zdrowa rasa o długości życia wynoszącej 12-14 lat. Badania z 2024 roku wykazały średnią długość życia 13,1 lat, co plasuje tę rasę powyżej przeciętnej dla psów rasowych.

Główne problemy zdrowotne dotyczą narządu wzroku. Pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL) to choroba dziedziczna, w której włókna utrzymujące soczewkę w oku ulegają degradacji. Może prowadzić do jaskry wtórnej i wymaga interwencji chirurgicznej. Dostępny jest test DNA pozwalający wykryć nosicieli.

Całkowita dysplazja siatkówki (TRD) również występuje częściej niż w innych rasach. Zaleca się badanie okulistyczne miotów, aby wykluczyć tę wadę. Dodatkowo może występować postępujący zanik siatkówki (PRA), zespół suchego oka oraz przetrwałe błony źrenicze.

U niektórych osobników obserwuje się głuchotę oraz chorobę dyskową kręgosłupa (IVDD), typową dla ras krótkonożnych. Regularne wizyty weterynaryjne, odpowiednia dieta i aktywność fizyczna znacząco wpływają na zdrowie i długowieczność sealyhamów.

Sealyham Terier posiada charakterystyczną podwójną sierść wymagającą regularnej pielęgnacji. Zewnętrzna warstwa jest twarda i szorstka, natomiast podszerstek miękki i gęsty. Ta kombinacja chroni psa przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.

Szczotkowanie powinno odbywać się 3-4 razy w tygodniu przy użyciu szczotki igłowej lub puhlerki oraz grzebienia o szerokich zębach. Przed szczotkowaniem warto zwilżyć sierść wodą z rozpylacza. Szczególną uwagę należy poświęcić ozdobnemu włosowi na pysku, nogach i brzuchu.

Psy wystawowe wymagają trymowania, czyli ręcznego wyrywania martwego włosa. Zabieg powinien być wykonywany 8-10 tygodni przed wystawą i powtarzany w regularnych odstępach. Trymowanie zachowuje właściwą twardą strukturę sierści i stymuluje wzrost nowego włosa.

Właściciele niewystawiający swoich psów mogą zdecydować się na strzyżenie maszynką, co znacznie ułatwia pielęgnację. Należy jednak pamiętać, że strzyżenie zmiękcza strukturę sierści i może wpływać na jej kolor. Dodatkowo pies wymaga regularnego czyszczenia uszu, przycinania pazurów oraz mycia zębów 2-3 razy w tygodniu.

Sealyham Terier doskonale adaptuje się do życia zarówno w mieszkaniu, jak i w domu z ogrodem. Jego niewielkie rozmiary i umiarkowana aktywność czynią go idealnym towarzyszem dla mieszkańców miast.

Codzienna aktywność fizyczna powinna wynosić 30-60 minut. Wystarczą spokojne spacery połączone z zabawą w domu lub ogrodzie. Ze względu na silny instynkt łowiecki należy zachować ostrożność podczas puszczania psa luzem – może gonić małe zwierzęta.

Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Sealyhamy są inteligentne, ale niezależne i uparte. Najlepiej sprawdzają się krótkie, urozmaicone sesje treningowe oparte na pozytywnym wzmacnianiu. Monotonne powtarzanie tych samych ćwiczeń szybko je znudzi.

Ta rasa nie jest zalecana dla początkujących właścicieli ze względu na specyficzne wymagania pielęgnacyjne oraz charakter wymagający doświadczonej ręki. Dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi psami przy odpowiedniej socjalizacji. Kontakt z kotami i małymi zwierzętami wymaga szczególnego nadzoru.

Regularne wizyty u groomera lub opanowanie technik trymowania w domu stanowią istotny element opieki nad sealyhamem. Właściciel powinien być przygotowany na poświęcenie czasu pielęgnacji charakterystycznej sierści tej rasy.