Ocicat

Ocicat powstał przypadkowo w 1964 roku w Stanach Zjednoczonych. Hodowczyni Virginia Daly z Michigan eksperymentowała z krzyżówkami, próbując uzyskać kota syjamskiego z abisyńskim umaszczeniem punktowym. Skrzyżowała rudego kota abisyńskiego Dalai Deta Tim of Selene z syjamską kotką seal point Dalai Tomboy Patter.

Pierwsze pokolenie potomstwa przypominało fenotypowo abisyńczyki. Virginia zachowała jedną kotkę nazwaną Dalai She i skrzyżowała ją z syjamskim kotem chocolate point Whitehead Elegante Sun. W jednym z miotów pojawiło się nieoczekiwane kocię - kremowej maści ze złotymi plamkami, któremu nadano imię Tonga.

Córka Virginii zauważyła, że kotek przypomina dziką ocelota i zaproponowała nazwę Ocicat. Choć Tonga został wykastrowany i oddany do adopcji, genetyk dr Clyde Keeler zainteresował się możliwością wyhodowania kota przypominającego wymarłego egipskiego plamistego kota. Virginia powtórzyła krzyżówkę, uzyskując płowego samca Dalai Dotson.

W kolejnych latach do programu hodowlanego włączono koty American Shorthair, co wzbogaciło rasę o masywniejszą budowę oraz srebrzyste umaszczenia. Rozwój rasy spowolnił w latach sześćdziesiątych, gdy Virginia musiała opiekować się starszą ciotką. Dopiero na początku lat osiemdziesiątych inni hodowcy podjęli pracę nad rasą. TICA przyznała Ocicatowi status mistrzowski w sierpniu 1986 roku, a FIFe uznała rasę w 1992 roku.

Ocicat to kot średniej do dużej wielkości o atletycznej, dobrze umięśnionej sylwetce. Samce osiągają wagę od 4,5 do 7 kg, podczas gdy samice są nieco lżejsze, ważąc od 3,5 do 5 kg. Wysokość w kłębie wynosi u samców 28-35 cm, a u samic 23-30 cm.

Ciało jest wydłużone, smukłe lecz muskularne, z mocnym szkieletem. Kończyny są średniej długości, proporcjonalne do tułowia, zakończone owalnymi łapkami. Ogon jest dość długi, zwężający się ku końcowi.

Głowa ma kształt zbliżony do klina z łagodnie zaokrąglonymi konturami. Uszy są średniej wielkości, szeroko osadzone, czasem z pędzelkami na końcach. Oczy są duże, migdałowate, osadzone skośnie, w kolorze zielonym, złotym, miedzianym lub pomarańczowym - każdy kolor oprócz niebieskiego jest dozwolony.

Sierść jest krótka, gęsta, przylegająca i błyszcząca. Charakterystyczną cechą jest wzór cętkowany (spotted tabby) - wyraźne, okrągłe lub owalne plamy rozrzucone na jasnym tle agouti. FIFe uznaje 12 ubarwień: tawny, czekoladowy, cynamonowy, niebieski, liliowy, płowy oraz ich srebrzyste warianty.

Ocicat często bywa nazywany psem wśród kotów ze względu na niezwykłą lojalność i przywiązanie do opiekuna. Jest niezwykle towarzyski, uwielbia przebywać w centrum uwagi i aktywnie uczestniczyć w życiu rodziny. Źle znosi samotność, dlatego idealnie sprawdza się w domach, gdzie ktoś często przebywa lub gdzie żyją inne zwierzęta.

Mimo dzikiego wyglądu jest kotem łagodnym, przyjaznym i otwartym na kontakt z ludźmi. Świetnie dogaduje się z dziećmi oraz innymi zwierzętami domowymi, w tym psami. Rzadko bywa nieśmiały czy płochliwy wobec nieznajomych.

To rasa o wysokiej inteligencji i dużej potrzebie stymulacji umysłowej. Ocicat łatwo uczy się sztuczek, chodzi na smyczy i przynosi zabawki. Reaguje na swoje imię i potrafi rozumieć proste polecenia. Wymaga regularnej zabawy interaktywnej oraz różnorodnych bodźców środowiskowych.

Ocicat jest kotem dość głośnym - często komunikuje się mruczeniem i miauczeniem, choć nie jest tak wymowny jak syjamczyk. Lubi obserwować otoczenie z wysokich miejsc, dlatego warto zapewnić mu drapaki i półki do wspinaczki.

Ocicat jest rasą ogólnie zdrową i odporną, z długością życia wynoszącą zazwyczaj od 12 do 18 lat przy odpowiedniej opiece weterynaryjnej. Jako rasa powstała ze skrzyżowania kilku linii genetycznych, posiada szerszą pulę genową niż niektóre inne rasy rasowe.

Głównym schorzeniem genetycznym występującym u ocicatów jest postępujący zanik siatkówki typu rdAc (PRA-rdAc). Jest to choroba recesywna powodująca stopniową degenerację fotoreceptorów i prowadząca do ślepoty, zwykle między 3. a 5. rokiem życia. Dostępne są testy genetyczne pozwalające wykryć nosicieli mutacji w genie CEP290. Odpowiedzialni hodowcy badają koty przed rozrodem.

Ze względu na pokrewieństwo z abisyńczykiem, niektóre osobniki mogą być podatne na niedobór kinazy pirogronianowej (PK-Def), choć występuje to rzadziej niż u abisyńczyków.

Zaleca się regularne badania weterynaryjne, w tym kontrolę jamy ustnej (koty mogą być podatne na problemy z dziąsłami) oraz badania kardiologiczne. Jak u każdego kota, ważna jest profilaktyka - szczepienia, odrobaczanie i ochrona przed pasożytami zewnętrznymi.

Pielęgnacja ocicata jest stosunkowo prosta dzięki krótkiej, gęstej sierści bez podszerstka. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu wystarczy do usunięcia martwych włosów i utrzymania sierści w dobrej kondycji. W okresie linienia wiosennego warto zwiększyć częstotliwość szczotkowania.

Do pielęgnacji sierści najlepiej sprawdza się miękka szczotka gumowa lub rękawica do wyczesywania. Można również przetrzeć sierść wilgotną szmatką, aby nadać jej połysk. Kąpiele są rzadko potrzebne, chyba że kot bardzo się zabrudzi.

Regularna higiena jamy ustnej jest ważna - warto przyzwyczaić kota do szczotkowania zębów specjalną pastą dla zwierząt przynajmniej kilka razy w tygodniu. Zapobiega to odkładaniu się kamienia nazębnego i chorobom przyzębia.

Pazury należy przycinać co 2-3 tygodnie, choć koty korzystające z drapaków mogą wymagać rzadszych zabiegów. Uszy warto kontrolować co tydzień i czyścić je delikatnie wacikiem zwilżonym specjalnym płynem, jeśli zauważymy nadmiar woskowiny.

Ocicat najlepiej czuje się w aktywnym domu, gdzie może uczestniczyć w życiu rodziny. Ze względu na wysoką inteligencję i energię wymaga codziennej stymulacji - minimum 30 minut aktywnej zabawy interaktywnej. Świetnie sprawdzają się wędki, piłeczki i zabawki logiczne wymagające rozwiązywania problemów.

Mieszkanie lub dom powinny być wyposażone w wysokie drapaki i półki do wspinaczki, ponieważ ocicat uwielbia obserwować otoczenie z góry. Przydatne są również tunele, kryjówki i różnorodne zabawki do samodzielnej zabawy.

Nie jest to kot lubiący samotność. Jeśli opiekunowie często przebywają poza domem, warto rozważyć towarzystwo drugiego kota lub psa. Ocicat dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami i czerpie radość ze wspólnej zabawy.

Rasa świetnie adaptuje się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia wystarczającej ilości ruchu i rozrywki. Niektóre osobniki można nauczyć chodzenia na smyczy, co stanowi dodatkową formę aktywności i eksploracji świata zewnętrznego.

Ocicat dobrze sprawdza się u osób początkujących dzięki łatwemu charakterowi i niskim wymaganiom pielęgnacyjnym. Wymaga jednak zaangażowania czasowego w zabawę i interakcję - nie jest typowym niezależnym kotem.