Singapura

Singapura to fascynująca rasa o kontrowersyjnej, lecz intrygującej historii. Oficjalnie uznaje się, że rasa powstała w 1975 roku, kiedy amerykańscy hodowcy Hal i Tommy Meadow sprowadzili do Stanów Zjednoczonych koty znalezione na ulicach Singapuru. Te niewielkie, eleganckie zwierzęta stały się fundamentem nowego programu hodowlanego.

Historia rasy jest jednak bardziej złożona. W 1971 roku Hal Meadow, przebywając służbowo w Azji Południowo-Wschodniej, wysłał żonie do USA kilka kotów, które następnie rozmnażała. Trzy lata później małżeństwo przeniosło się do Singapuru, zabierając ze sobą potomków tych kotów. W 1975 roku powrócili do Ameryki z pięcioma kotami singapurskimi, rozpoczynając we współpracy z brytyjskimi genetykami oficjalny program hodowlany.

Badania genetyczne z 2007 roku wykazały bliskie pokrewieństwo Singapury z kotami burmskimi, co sugeruje, że rasa mogła powstać w wyniku krzyżowania kotów burmskich z abisyńskimi. Meadowowie byli wcześniej hodowcami tych ras, co wspiera tę teorię. Mimo kontrowersji, w 1979 roku rasę zarejestrowano w TICA, a w 1982 roku uzyskała pełne uznanie w USA.

Pomimo wątpliwości dotyczących pochodzenia, Singapura zdobyła ogromną popularność. W 1991 roku rząd Singapuru uznał ją za żywy skarb narodowy i symbol kraju, nadając jej status maskotki turystycznej. Malajska nazwa kucinta, oznaczająca kot miłości, doskonale oddaje charakter tej uroczej rasy. Od 2014 roku Singapura jest oficjalnie uznawana przez Fédération Internationale Féline (FIFe) i należy do III kategorii wystawowej.

Singapura to najmniejsza uznana rasa kota domowego na świecie. Dorosłe samce ważą zaledwie 2,7-3,6 kg, podczas gdy samice osiągają masę 1,8-2,7 kg. Mimo niewielkich rozmiarów, koty te mają muskularne, zwarte ciało o umiarkowanie kręgosłupie i średniej długości kończynach zakończonych małymi, owalnymi łapkami.

Głowa Singapury jest okrągła z charakterystycznym, lekko zaokrąglonym czołem i wyraźnym znakiem M między oczami. Uszy są duże, szeroko rozstawione u podstawy i lekko zaokrąglone na końcach, co nadaje kotom czujny, inteligentny wyraz. Oczy są ogromne, migdałowate i szeroko osadzone, w kolorze orzecha laskowego, zielonym lub żółtym.

Sierść Singapury jest krótka, jedwabista w dotyku i gładko przylega do ciała. Charakterystyczną cechą rasy jest unikalne umaszczenie sepia agouti - jedyne dozwolone w standardzie. Każdy włos ma wyraźny prążkowany wzór (ticking), tworząc efekt ciepłego, jasnobeżowego futerka z delikatnymi ciemniejszymi znaczeniami. Podłoże sierści ma kolor starej kości słoniowej, a końcówka ogona i włosy między palcami są ciemnobrązowe. Nos jest blady do ciemnołososiowego, a poduszki łap mają barwę różowobrązową.

Niedozwolone są białe włosy pojedyncze lub w kępkach oraz medaliony na piersi. Koty osiągają pełną dojrzałość fizyczną dopiero około drugiego roku życia, co często zaskakuje niedoświadczonych weterynarzy, którzy mogą mylnie ocenić je jako niedożywione.

Singapura to rasa o niezwykle silnej osobowości zamkniętej w malutkim ciele. Te koty są niezwykle towarzyskie, energiczne i ekstrawertyczne - rzadko spotykają nieznajomego, którego nie uznałyby za przyjaciela. Uwielbiają być w centrum uwagi i bez wahania domagają się zainteresowania od swoich opiekunów.

Koty singapurskie są niezwykle inteligentne i ciekawe świata. Będą towarzyszyć właścicielowi w każdej czynności domowej, chętnie włączając się do zabawy przy każdej okazji. Ich wysoki poziom energii utrzymuje się przez całe życie - nawet dorosłe osobniki zachowują młodzieńczą żywiołowość i potrzebę zabawy typową dla kociąt.

Singapury są doskonałymi wspinaczami i eksplorerami. Uwielbiają wysokie miejsca, skąd mogą obserwować otoczenie. Są także gadatliwe - lubią wydawać dźwięki, choć ich głos jest delikatny i przyjemny. Komunikują się z opiekunami miauczeniem, często bez konkretnego powodu, po prostu dla podtrzymania kontaktu.

Rasa ta doskonale dogaduje się z dziećmi, innymi kotami i psami, co czyni ją idealnym wyborem dla rodzin wielogatunkowych. Jedyną rzeczą, której Singapury nie tolerują, są głośne, niespodziewane dźwięki - mogą reagować lękliwie na nagły hałas, krzyki czy szczekanie.

Dzięki wysokiej inteligencji koty te można łatwo nauczyć sztuczek, aportowania i interaktywnych zabaw. Ich towarzyski charakter sprawia, że źle znoszą długotrwałą samotność - najlepiej czują się w domach, gdzie ktoś jest obecny przez większość dnia.

Singapura to rasa ogólnie zdrowa, o przeciętnej długości życia 11-15 lat, choć zdarzają się osobniki dożywające nawet 18 lat. Mimo dobrego zdrowia, istnieje kilka schorzeń genetycznych, na które rasa może być predysponowana.

Niedobór kinazy pirogronianowej (PKDef) to dziedziczna choroba powodująca niedokrwistość hemolityczną wskutek nieprawidłowego funkcjonowania czerwonych krwinek. Singapura należy do ras o podwyższonej częstotliwości występowania mutacji odpowiedzialnej za tę chorobę. UC Davis VGL oferuje wiarygodny test genetyczny pozwalający zidentyfikować nosicieli. Odpowiedzialni hodowcy rutynowo wykonują te badania, eliminując nosicieli z programów hodowlanych.

Postępujący zanik siatkówki (PRA) to rzadka, dziedziczna choroba powodująca stopniową utratę wzroku. Choć rzadziej spotykana niż PKDef, stanowi istotny problem zdrowotny, na który należy badać koty hodowlane.

Kardiomiopatia przerostowa (HCM) to najczęstsza choroba serca u kotów, polegająca na pogrubieniu mięśnia sercowego. Singapury mogą być bardziej podatne na rozwój tej choroby, dlatego zaleca się regularne badania echokardiograficzne.

U samic hodowlanych może występować bezwład macicy, komplikujący przebieg porodów. Cukrzyca także stanowi potencjalne zagrożenie, dlatego ważne jest kontrolowanie diety i zapewnienie odpowiedniej aktywności fizycznej.

Istotnym problemem rasy jest ograniczona różnorodność genetyczna. Badania opublikowane w czasopiśmie Genomics wykazały, że Singapura i kot burmski mają najmniejszą różnorodność genetyczną spośród 22 badanych ras, co wymaga szczególnej uwagi hodowców przy planowaniu kojarzeń.

Pielęgnacja kota singapurskiego jest stosunkowo prosta i niewymagająca, co czyni tę rasę doskonałym wyborem dla osób szukających niskonakładowego towarzysza. Krótka, jedwabista sierść przylegająca do ciała nie wymaga intensywnej pielęgnacji i rzadko ulega skołtunieniu.

Cotygodniowe szczotkowanie miękką szczotką lub rękawicą do pielęgnacji wystarcza, by utrzymać futro w doskonałym stanie. Regularne szczotkowanie pomaga usunąć martwe włosy i rozprowadza naturalne olejki skórne, nadając sierści zdrowy połysk. W okresie linienia można zwiększyć częstotliwość szczotkowania do 2-3 razy w tygodniu.

Kąpiele są rzadko potrzebne - Singapury doskonale dbają o higienę samodzielnie. Kąpiel może być wskazana przed wystawą lub w przypadku silnego zabrudzenia, jednak należy używać łagodnych szamponów przeznaczonych dla kotów.

Regularna kontrola i czyszczenie uszu jest ważna ze względu na ich duży rozmiar. Należy sprawdzać uszy co tydzień pod kątem nadmiaru woskowiny lub oznak infekcji, delikatnie przecierając je wacikiem nasączonym specjalnym płynem do czyszczenia uszu.

Przycinanie pazurów co 2-3 tygodnie zapobiega ich nadmiernemu wzrostowi i chroni meble przed zadrapaniami. Higiena jamy ustnej obejmuje regularne szczotkowanie zębów specjalną pastą dla kotów lub stosowanie przysmaków dentystycznych.

Duże oczy Singapury mogą wymagać okazjonalnego przecierania wilgotnym wacikiem, jeśli pojawi się wydzielina. Należy używać osobnego wacika dla każdego oka, przecierając od wewnętrznego kącika na zewnątrz.

Singapura to rasa doskonale przystosowana do życia w mieszkaniu, jednak wymaga spełnienia określonych warunków, by zachować zdrowie i szczęście. Mimo niewielkich rozmiarów, koty te mają wysoką energię i potrzebują odpowiedniej stymulacji.

Przestrzeń pionowa jest kluczowa - Singapury uwielbiają wspinaczkę i obserwowanie świata z wysoka. Drapak sufitowy, półki na ścianie lub wysokie legowiska zaspokojący ich naturalną potrzebę eksploracji. Zapewnienie różnorodnych poziomów pozwala kotom wykorzystać ich atletyczne zdolności.

Codzienna interaktywna zabawa przez minimum 30 minut jest niezbędna. Wędki z piórkami, laserowe wskaźniki, zabawki do aportowania i łamigłówki z przysmakami stymulują umysł i ciało kota. Singapury szybko się nudzą, dlatego warto rotować zabawki i wprowadzać nowe wyzwania.

Towarzystwo jest absolutnie niezbędne. Singapury źle znoszą samotność i mogą rozwinąć problemy behawioralne, jeśli są zostawiane same przez długie godziny. Idealnym rozwiązaniem jest drugi kot jako towarzysz lub dom, w którym zawsze ktoś jest obecny. Praca zdalna lub elastyczne godziny pracy świetnie sprawdzają się dla właścicieli tej rasy.

Środowisko powinno być spokojne. Singapury są wrażliwe na głośne, niespodziewane dźwięki, dlatego nie sprawdzą się w hałaśliwych domach lub w sąsiedztwie ruchliwych ulic. Strefy ciszy i bezpieczne kryjówki pozwalają kotom odpocząć od stymulacji.

Dieta powinna być wysokiej jakości, dostosowana do małych rozmiarów rasy. Ze względu na predyspozycję do cukrzycy, należy unikać przekarmiania i kontrolować ilość węglowodanów. Świeża woda powinna być zawsze dostępna, najlepiej w fontannie dla kotów, która zachęca do picia.