Maine coon

Maine Coon to naturalna rasa kota pochodząca z północno-wschodnich stanów USA, szczególnie z Maine (oficjalny kot stanowy od 1985 roku). Rasa rozwinęła się z kotów pracujących na farmach w surowym klimacie Nowej Anglii.

Pochodzenie jest przedmiotem legend - jedna z nich (fałszywa biologicznie) mówi o krzyżówce kota z szopem (raccoon). Bardziej prawdopodobne jest pochodzenie od długowłosych kotów przywiezionych przez żeglarzy z Europy.

Pierwsza wystawa Maine Coon odbyła się w 1861 roku. CFA uznała rasę w 1976 roku, FIFe w 1982 roku. Obecnie jedna z najpopularniejszych ras na świecie.

Kot o dużej, prostokątnej sylwetce i solidnej budowie. Wszystkie części ciała proporcjonalne. Dojrzałość osiąga późno - pełny rozwój trwa 4-5 lat.

• Waga: samce 7-11 kg (niektóre ponad 11 kg), samice 5-7 kg
• Długość: do 100 cm z ogonem

Głowa: średniej wielkości, kwadratowy zarys, łagodnie wklęsły profil. Uszy: duże, szerokie u nasady, pożądane pędzelki (lynx tips) i kępki włosów wystające poza krawędź ucha.

Sierść: półdługa, krótsza na ramionach, dłuższa na brzuchu i tylnych nogach. Gęsty podszerstek, wierzchnia warstwa wodoodporna. Charakterystyczna kreza wokół szyi.

"Łagodny olbrzym" - mimo imponujących rozmiarów, charakter łagodny i przyjazny. Towarzyski, ale nie nachalny. Często podąża za właścicielem po domu.

Inteligentny i ciekawy świata. Łatwo uczy się sztuczek i chodzenia na smyczy. Niektóre Maine Coony lubią wodę i bawią się w misce z wodą.

Mruczy bardzo charakterystycznie - wydaje dźwięki przypominające ćwierkanie i trele. Głos cichy jak na tak dużego kota.

Dobrze znosi towarzystwo innych kotów, psów i dzieci. Zachowuje "kociętność" do późnych lat.

Rasa stosunkowo zdrowa, ale z kilkoma predyspozycjami genetycznymi typowymi dla dużych kotów. Średnia długość życia 12-15 lat.

• HCM - kardiomiopatia przerostowa (5-25% nosi mutację A31P, 5-15% rozwinie chorobę). Test DNA nie jest w 100% predykcyjny - zalecane USG serca
• SMA - rdzeniowy zanik mięśni (choroba recesywna unikalna dla Maine Coon, test DNA dostępny)
• PKD - wielotorbielowatość nerek (rzadsza niż u Persów, test DNA)
• HD - dysplazja stawów biodrowych (występuje u dużych kotów)

Zalecane badania: HCM DNA + USG serca (wielokrotnie w życiu), SMA DNA, PKD DNA.

Sierść wymaga regularnego szczotkowania 2-3 razy w tygodniu, częściej w okresie linienia. Mimo długości, sierść Maine Coon rzadziej się kołtuni niż u Persów dzięki jedwabistej teksturze.

Szczególna uwaga na sierść na brzuchu i "spodniach" na tylnych nogach - tam najczęściej tworzą się kołtuny. Regularne przycinanie pazurów i kontrola uszu.

Przestrzeń: Mimo dużych rozmiarów, Maine Coon dobrze adaptuje się do życia w mieszkaniu. Potrzebuje solidnych drapaków i półek - standardowe drapaki mogą być za małe.

Aktywność: Umiarkowanie aktywny. Lubi zabawę, ale nie jest nadpobudliwy. Docenia interakcję z człowiekiem.

Dieta: Duże zapotrzebowanie kaloryczne ze względu na rozmiar. Kontrola wagi ważna dla zdrowia stawów.

Idealny dla: rodzin z dziećmi, osób z innymi zwierzętami, początkujących właścicieli kotów, osób szukających towarzyskiego kota.