Nowofundland

Nowofundland wywodzi się z kanadyjskiej wyspy o tej samej nazwie, gdzie przez stulecia towarzyszył rybakom w ich codziennej pracy. Przodkowie tej rasy prawdopodobnie przybyli do Ameryki Północnej wraz z wikingami lub europejskimi żeglarzami, a następnie krzyżowali się z miejscowymi psami. Na początku XVIII wieku rasa zyskała rozpoznawalność wśród europejskich kupców, którzy zachwycili się jej niezwykłymi zdolnościami pływackimi i siłą.

Psy te służyły jako nieocenieni pomocnicy przy wyciąganiu sieci rybackich, holowaniu łodzi oraz ratowaniu tonących. Słynny malarz Edwin Landseer uwieczniał te majestatyczne zwierzęta na swoich płótnach w XIX wieku, przyczyniając się do popularyzacji odmiany biało-czarnej, nazwanej później jego imieniem. Napoleon Bonaparte został uratowany przez nowofundlanda podczas ucieczki z Elby w 1815 roku, co dodatkowo rozsławiło odwagę i oddanie tej rasy.

W Anglii psy te szybko znalazły uznanie wśród arystokracji, stając się symbolem siły połączonej z łagodnością. Pierwsze kluby hodowców powstały pod koniec XIX wieku, a standard rasy został oficjalnie zatwierdzony przez FCI. Współcześnie nowofundlandy nadal wykorzystuje się w akcjach ratunkowych na wodach całego świata, podtrzymując tradycję ich heroicznych przodków.

Nowofundland to pies olbrzymiej wielkości o masywnej, harmonijnej budowie ciała, emanujący siłą i godnością. Głowa jest szeroka i ciężka, z wyraźnie zaznaczonym stopem oraz krótkim, kwadratowym kufą. Oczy średniej wielkości, głęboko osadzone, mają ciemnobrązowy odcień i wyrażają łagodność charakterystyczną dla tej rasy. Małe, trójkątne uszy przylegają do głowy.

Tułów jest zwarty i mocny, z szeroką klatką piersiową sięgającą do łokci. Grzbiet prosty i szeroki przechodzi w mocno umięśniony zad. Ogon gruby u nasady służy jako ster podczas pływania i noszony jest swobodnie w dół, z lekkim zagięciem na końcu. Łapy są duże, okrągłe, z błonami między palcami ułatwiającymi pływanie.

Szata składa się z gęstego podszycia odpornego na wodę oraz dłuższej, prostej lub lekko falistej okrywy. Dopuszczalne umaszczenia to jednolity czarny, jednolity brązowy od czekoladowego po brązowy oraz biało-czarny, gdzie głowa jest czarna z białą strzałką, a na tułowiu występuje czarne siodło.

Nowofundland słynie z wyjątkowo łagodnego i cierpliwego usposobienia, które czyni go idealnym towarzyszem rodzinnym. Mimo imponujących rozmiarów jest to pies o niezwykle spokojnym temperamencie, którego trudno wyprowadzić z równowagi. Wykazuje naturalną czujność i instynkt opiekuńczy wobec wszystkich członków rodziny, szczególnie dzieci, którym towarzyszy z nieskończoną cierpliwością.

Inteligencja nowofundlanda idzie w parze z chęcią współpracy i głębokim przywiązaniem do opiekuna. Psy tej rasy potrzebują bliskiego kontaktu z rodziną i źle znoszą samotność lub izolację na zewnątrz. W kontaktach z obcymi zachowują rezerwę, jednak rzadko wykazują agresję – wolą obserwować i oceniać sytuację.

Wrodzone zdolności ratownicze sprawiają, że nowofundlandy instynktownie reagują na osoby znajdujące się w wodzie. Ta cecha, połączona z doskonałymi umiejętnościami pływackimi, czyni je naturalnymi ratownikami. W domu są spokojnymi, wręcz flegmatycznymi towarzyszami, choć młode osobniki mogą być dość żywiołowe podczas zabawy.

Nowofundlandy, jak większość ras olbrzymich, są predysponowane do pewnych schorzeń zdrowotnych. Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego to jedne z najczęstszych problemów ortopedycznych, dlatego hodowcy powinni wykonywać badania rentgenowskie u osobników przeznaczonych do rozrodu. Odpowiedzialny dobór par hodowlanych znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia tych chorób u potomstwa.

Choroby serca, w szczególności kardiomiopatia rozstrzeniowa i podzastawkowe zwężenie aorty, stanowią istotne zagrożenie dla tej rasy. Regularne badania kardiologiczne wykonywane przez specjalistę są niezbędne zarówno u psów hodowlanych, jak i domowych. Wczesne wykrycie problemów kardiologicznych pozwala na wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Cystynuria, czyli zaburzenie metaboliczne prowadzące do tworzenia kamieni w układzie moczowym, występuje u nowofundlandów i może być wykryta testem DNA. Dodatkowo psy te są podatne na skręt żołądka ze względu na głęboką klatkę piersiową – zaleca się karmienie mniejszymi porcjami kilka razy dziennie oraz unikanie aktywności fizycznej bezpośrednio po posiłku.

Gęsta, podwójna szata nowofundlanda wymaga regularnej pielęgnacji, aby utrzymać ją w dobrym stanie. Szczotkowanie powinno odbywać się co najmniej dwa do trzech razy w tygodniu, a podczas okresów linienia nawet codziennie. Do rozczesywania gęstego podszycia najlepiej sprawdzi się szczotka z długimi, metalowymi zębami lub grzebień typu rake.

Kąpiele należy przeprowadzać w miarę potrzeb, zazwyczaj co kilka miesięcy lub gdy pies się zabrudzi. Ważne jest dokładne wysuszenie szaty po kąpieli, szczególnie gęstego podszycia, aby zapobiec rozwojowi grzybic skórnych. Nowofundlandy uwielbiają wodę i chętnie pływają, co ułatwia utrzymanie ich w czystości latem.

Regularna kontrola i czyszczenie uszu są istotne ze względu na ich przylegającą budowę sprzyjającą gromadzeniu się wilgoci. Pazury wymagają przycinania co kilka tygodni, jeśli nie ścierają się naturalnie. Pielęgnacja zębów poprzez szczotkowanie lub podawanie gryzaków dentystycznych pomaga utrzymać zdrowie jamy ustnej. Należy również regularnie kontrolować fałdy skórne wokół pyska i usuwać nadmiar śliny.

Nowofundland to pies wymagający przestrzeni i nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu. Idealnym środowiskiem jest dom z ogrodem, gdzie pies może swobodnie się poruszać. Mimo spokojnego temperamentu potrzebuje codziennych spacerów i możliwości aktywności fizycznej, choć nie wymaga intensywnych ćwiczeń – godzina umiarkowanego ruchu dziennie w zupełności wystarczy.

Dostęp do wody jest dla nowofundlanda źródłem wielkiej radości. Pływanie stanowi doskonałą formę ćwiczeń, która nie obciąża stawów tak jak bieganie czy skakanie. Warto zapewnić psu możliwość regularnego pływania w bezpiecznych warunkach, co zaspokoi jego naturalne instynkty i utrzyma dobrą kondycję fizyczną.

Wychowanie nowofundlanda wymaga konsekwencji i łagodnego, ale stanowczego podejścia. Socjalizacja powinna rozpocząć się wcześnie, aby dorosły pies zachowywał się pewnie w różnych sytuacjach. Rasa ta nie toleruje surowych metod szkoleniowych – najlepiej reaguje na pozytywne wzmocnienia i cierpliwe podejście. Ze względu na intensywne linienie i skłonność do ślinienia się, przyszli właściciele powinni być przygotowani na regularne sprzątanie.