Korat

Korat to jedna z najstarszych naturalnych ras kotów, wywodząca się z prowincji Khorat w północno-wschodniej Tajlandii, gdzie jest znana jako Si-Sawat, co oznacza "kolor nasienia sawatu" - lokalnego szarego drzewa. Rasa ta jest opisana w średniowiecznym manuskrypcie Tamra Maew (Księga Wierszy o Kotach) datowanym na okres Królestwa Ayutthaya (1350-1767).

W Tajlandii koty Korat były cenione jako symbol szczęścia i dobrobytu, nigdy nie były sprzedawane, lecz ofiarowywane jako cenny dar. Tradycyjnie pary koratów wręczano młodej parze jako błogosławieństwo dla nowożeńców, a także ofiarowywano osobom o wysokim statusie społecznym.

Do Stanów Zjednoczonych pierwsze koraty przybyły w 1959 roku, kiedy para tych kotów została podarowana amerykańskiej hodowczyni. W 1966 roku rasa została oficjalnie uznana przez CFA, a w 1982 roku przez FIFE. W Tajlandii istnieje surowa polityka hodowlana mająca na celu zachowanie czystości genetycznej tej starożytnej rasy.

Korat to kot średniej wielkości o zwartej, muskulaturnej budowie ciała, która jest zaskakująco ciężka w stosunku do wielkości. Charakterystyczna sylwetka w kształcie serca jest widoczna zarówno w kontekście głowy, jak i całej postury. Głowa ma kształt serca ze spiczastym podbródkiem, duże oczy w odcieniu zielonym lub bursztynowym tworzą niepokojące, fascynujące spojrzenie.

Sierść jest krótka, jedwabista, lśniąca i przylegająca do ciała, bez podszycia. Umaszczenie jest jednolicie srebrno-niebieskie z charakterystycznym srebrnym połyskiem nadawanym przez srebrne zakończenia włosów. Intensywność srebrnego połysku zwiększa się wraz z wiekiem kota - młode osobniki mogą mieć mniej wyraźne srebrzenie.

Uszy są duże i zaokrąglone u podstawy z wysokim osadzeniem na głowie. Nos ma delikatne wgięcie pomiędzy oczami. Korat osiąga pełną dojrzałość fizyczną dopiero około czwartego roku życia, dlatego młodsze koty mogą nie prezentować wszystkich charakterystycznych cech rasy.

Korat to kot o silnej osobowości, inteligentny i bardzo przywiązany do swojego opiekuna. Tworzy głębokie więzi emocjonalne z członkami rodziny i preferuje towarzystwo ludzi nad samotność. Jest to rasa wyjątkowo wrażliwa na nastroje domowników i potrafi oferować pocieszenie w trudnych chwilach.

Koraty są aktywne i zabawne przez całe życie, uwielbiają interaktywne zabawy i wyzwania intelektualne. Mają silny instynkt łowiecki i lubią ścigać zabawki czy piórka. Pomimo swojej energii, potrafią być spokojne i relaksujące się w towarzystwie swoich ukochanych ludzi.

Są to koty stosunkowo ciche w porównaniu do niektórych ras orientalnych, ale potrafią komunikować się różnorodnymi odgłosami, od delikatnego mruczenia po bardziej stanowcze miauczenie, gdy chcą zwrócić na siebie uwagę. Dobrze tolerują inne zwierzęta domowe, choć mogą być dominujące wobec innych kotów.

Korat nie lubi nagłych zmian w środowisku i może być nieufny wobec obcych. Preferuje spokojne, przewidywalne otoczenie i rutynę. Świetnie nadaje się do mieszkań, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej stymulacji i czasu na zabawę.

Korat jest generalnie zdrową rasą o długim życiu, ale istnieją specyficzne schorzenia genetyczne, na które hodowcy powinni zwracać szczególną uwagę. Najważniejsze to dwie formy gangliosydozy: GM1 i GM2, które są postępującymi zaburzeniami neurologicznymi prowadzącymi do przedwczesnej śmierci.

GM1 gangliosydoza objawia się około trzeciego miesiąca życia i prowadzi do postępującej dysfunkcji neurologicznej, ślepoty i napadów padaczkowych około 9-10 miesiąca życia. GM2 gangliosydoza ma szybszy przebieg - objawy pojawiają się już w czwartym tygodniu życia i prowadzą do śmierci przed ósmym miesiącem. Dostępne są testy genetyczne UC Davis VGL, które pozwalają hodowcom identyfikować nosicieli i unikać kojarzenia dwóch nosicieli.

Inne potencjalne problemy zdrowotne obejmują skłonność do infekcji górnych dróg oddechowych oraz wrażliwość na anestezję. Koraty mogą być również bardziej podatne na stres, co może prowadzić do problemów behawioralnych czy układu pokarmowego.

Regularne badania weterynaryjne, szczepienia i profilaktyka pasożytów są kluczowe dla utrzymania zdrowia. Ze względu na późne osiąganie pełnej dojrzałości fizycznej (około 4 lat), ważne jest monitorowanie rozwoju młodych kotów.

Pielęgnacja korata jest stosunkowo prosta dzięki krótkiej, przylegającej sierści bez podszycia. Wystarczy czesanie raz w tygodniu miękką szczotką lub rękawicą gumową, aby usunąć martwe włosy i podtrzymać naturalny połysk sierści. Podczas linienia można zwiększyć częstotliwość czesania do dwóch razy w tygodniu.

Koraty naturalnie utrzymują czystość swojej sierści i rzadko potrzebują kąpieli. Jeśli kąpiel jest konieczna, należy używać delikatnego szamponu dla kotów i dokładnie spłukać, aby zachować srebrny połysk sierści. Po kąpieli kot powinien być dokładnie wysuszony w ciepłym pomieszczeniu.

Regularne kontrolowanie i czyszczenie uszu jest ważne, ponieważ duże uszy korata mogą gromadzić więcej brudu. Oczy zwykle nie wymagają specjalnej pielęgnacji, ale należy usuwać ewentualne wydzieliny wilgotną szmatką. Pazury należy regularnie przycinać, a zęby czyścić specjalną szczoteczką i pastą dla kotów minimum dwa razy w tygodniu.

Ważne jest zapewnienie drapaka lub słupka do drapania, aby kot mógł naturalnie dbać o swoje pazury i zaspokajać instynkt drapania. Korat ceni sobie czystość, więc kuweta powinna być regularnie czyszczona.

Korat to kot wymagający stałej obecności i zaangażowania opiekuna. Nie jest to rasa odpowiednia dla osób często nieobecnych w domu, gdyż koraty źle znoszą samotność i mogą rozwinąć problemy behawioralne. Najlepiej czują się w domach, gdzie przynajmniej jeden członek rodziny jest dostępny przez większą część dnia lub gdzie jest drugi kot jako towarzysz.

Środowisko powinno być spokojne i przewidywalne - korat nie lubi głośnych dźwięków, nagłych zmian czy chaosu. Świetnie nadaje się do życia w mieszkaniu, ale wymaga codziennych sesji zabawy po około 30 minut, aby zaspokoić swoje potrzeby fizyczne i mentalne. Zabawki interaktywne, wędki dla kotów i zabawki puzzle są doskonałym wyborem.

Ze względu na inteligencję i ciekawość, korat potrzebuje stymulacji umysłowej. Warto zapewnić mu różnorodne zabawki, drapaki na różnych poziomach i możliwość obserwowania otoczenia z wysokich miejsc. Dostęp do okna z widokiem na zewnątrz będzie bardzo ceniony.

Temperatura otoczenia powinna być stabilna i umiarkowana - koraty nie lubią zimna ze względu na brak podszycia. W chłodniejsze dni mogą preferować ciepłe miejsca do spania. Wymagają regularnych wizyt u weterynarza, wysokiej jakości karmy i dostępu do świeżej wody.

Potencjalni opiekunowie powinni być świadomi ryzyka genetycznych chorób i wymagać od hodowców certyfikatów testów zdrowotnych rodziców. Ze względu na długi okres dojrzewania, należy uzbroić się w cierpliwość i nie oczekiwać pełnego rozwoju cech rasowych przed czwartym rokiem życia.