Burmilla

Historia rasy Burmilla rozpoczęła się w 1981 roku w Wielkiej Brytanii przez zupełny przypadek. Baronowa Miranda von Kirchberg była właścicielką liliowej kotki Burmy o imieniu Fabergé oraz srebrnego kota rasy Chinchilla Persian o imieniu Sanquist. Podczas sprzątania pokoju, w którym przebywał Sanquist przed planowaną kastracją, sprzątaczka przypadkowo pozostawiła drzwi otwarte. W rezultacie tego niefortunnego zdarzenia doszło do niezaplanowanego krycia.

We wrześniu 1981 roku narodziły się cztery kotki o niezwykłym wyglądzie - miały krótką, gęstą sierść o srebrnym odcieniu z delikatnym tipowaniem, wielkie zielone oczy i czarujący temperament łączący cechy obu ras rodzicielskich. Ich uroda i charakter tak zachwyciły baronową, że postanowiła rozpocząć program hodowlany mający na celu utrwalenie tej nowej rasy.

W 1984 roku powołano do życia Burmilla Cat Club, a standardy rasy zostały opracowane przez grupę entuzjastów pod przewodnictwem baronowej von Kirchberg. Już w 1990 roku rasa otrzymała wstępne uznanie GCCF (Governing Council of the Cat Fancy) w Wielkiej Brytanii. Pełne uznanie przez FIFe (Fédération Internationale Féline) nastąpiło 1 stycznia 1995 roku, co otworzyło Burmillom drogę na międzynarodowe wystawy.

W 2011 roku FIFe rozszerzyła standard rasy, uznając oprócz srebrnych wariantów także odmiany złote (golden) - zarówno shaded jak i tipped. Pomimo stosunkowo krótkiej historii, Burmilla zdobyła uznanie na całym świecie dzięki swojemu eleganckiemu wyglądowi i zrównoważonemu temperamentowi.

Burmilla to kot średniej wielkości o muskularnej, eleganciej budowie ciała. Samce są zazwyczaj bardziej masywne i osiągają wagę od 4,5 do 5,5 kg, podczas gdy samice są smuklejsze i lżejsze -ważą od 3,5 do 4,5 kg. Wysokość w kłębie wynosi od 25 do 30 cm u obu płci.

Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest wyjątkowa sierść o srebrnym lub złotym podkładzie z delikatnym tipowaniem lub cieniowaniem. Wyróżnia się dwa główne wzory: tipped (chinchilla) - gdzie jedynie 1/8 do 1/4 długości włosa jest pigmentowana, tworząc delikatny pyłek koloru, oraz shaded - gdzie pigment pokrywa od 1/4 do 1/2 długości włosa, tworząc efekt ciemniejszego płaszcza na grzbiecie, ramionach i zewnętrznej stronie nóg.

Głowa ma kształt krótkiego klina z łagodnie zaokrąglonymi konturami. Oczy są duże, wyraziste, w kształcie półksiężyca, a ich kolor powinien być zielony - od bladozielonego po głęboki szmaragd. Uszy są średniej wielkości do dużych, szeroko rozstawione, lekko pochylone do przodu. Charakterystyczny jest ciemny kontur oczu, ust i nosa, tworzący efekt makijażu.

FIFe uznaje następujące odcienie: czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy i brązowy, występujące w wariantach srebrnych i złotych, tipped lub shaded. Sierść jest krótka, gęsta, z jedwabistą teksturą i charakterystycznym połyskiem.

Burmilla łączy w sobie najlepsze cechy temperamentu swoich przodków - towarzyskość i żywiołowość Burmy z łagodnością i spokojem Chinchilli Perskiej. To kot o zrównoważonym charakterze, który doskonale sprawdza się jako towarzysz rodziny.

Burmille są niezwykle przywiązane do swoich opiekunów i uwielbiają spędzać z nimi czas. Nie są tak wymagające uwagi jak czyste Burmy, ale zdecydowanie wolą towarzystwo ludzi od samotności. Często podążają za właścicielem z pokoju do pokoju, obserwując jego codzienne czynności z ciekawością i zainteresowaniem.

Ta rasa charakteryzuje się wysoką inteligencją i łatwością uczenia się. Burmille szybko przyswajają zasady panujące w domu i można je nauczyć prostych sztuczek. Są playfulne i zabawowe, choć ich energia jest umiarkowana - lubią sesje zabawy, ale potrafią też spokojnie odpocząć. Średnio potrzebują około 30 minut aktywnej zabawy dziennie.

W kontaktach z dziećmi Burmille wykazują cierpliwość i łagodność, co czyni je doskonałymi kotami rodzinnymi. Równie dobrze radzą sobie w towarzystwie innych kotów i psów, pod warunkiem odpowiedniego wprowadzenia. Ich społeczny charakter i niski poziom agresji sprawiają, że doskonale nadają się dla początkujących opiekunów kotów.

Burmille są stosunkowo ciche - miauczą delikatnie i tylko wtedy, gdy mają coś istotnego do przekazania. Dobrze znoszą życie w mieszkaniu, są spokojne i nie wykazują destrukcyjnych zachowań, jeśli mają zapewnione odpowiednie bodźce i towarzystwo.

Burmilla to generalnie zdrowa rasa o dobrej kondycji genetycznej, jednak jak wszystkie koty rasowe, może być predysponowana do pewnych schorzeń dziedzicznych. Średnia długość życia wynosi od 10 do 15 lat, choć przy odpowiedniej opiece wiele osobników dożywa nawet 16-17 lat.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym występującym w rasie jest wielotorbielowatość nerek (PKD - Polycystic Kidney Disease), dziedziczona po przodkach perskich. Jest to choroba autosomalnie dominująca, w której w nerkach tworzą się torbiele wypełnione płynem, stopniowo prowadząc do niewydolności nerek. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania DNA oraz USG nerek swoich zwierząt hodowlanych, aby wykluczyć to schorzenie z linii hodowlanych.

Drugim istotnym problemem jest kardiomiopatia przerostowa (HCM - Hypertrophic Cardiomyopathy), choroba serca polegająca na pogrubieniu ściany lewej komory. Może prowadzić do niewydolności serca i wymaga regularnego monitorowania przez weterynarza kardiologa. Dla HCM dostępne są badania echokardiograficzne, które powinny być wykonywane u kotów hodowlanych.

Burmille mogą również wykazywać skłonność do alergii - zarówno pokarmowych, jak i środowiskowych. Objawiają się one najczęściej swędzeniem skóry, wypadaniem sierści lub problemami żołądkowo-jelitowymi. W przypadku podejrzenia alergii konieczna jest konsultacja z weterynarzem i często prowadzenie diety eliminacyjnej.

Ze względu na krótką sierść, Burmille mogą być wrażliwe na niskie temperatury i powinny być trzymane w pomieszczeniach. Regularne wizyty kontrolne u weterynarza, szczepienia oraz odrobaczanie są kluczowe dla utrzymania zdrowia tej rasy. Zaleca się również coroczne badania krwi po 7. roku życia, aby wcześnie wykryć ewentualne problemy nerkowe lub hormonalne.

Burmilla należy do ras o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych dzięki krótkiej, gęstej sierści bez podszerstka lub z minimalnym podszerstkiem. To doskonały wybór dla osób, które cenią sobie piękny wygląd kota, ale nie mają czasu na czasochłonną pielęgnację.

Szczotkowanie raz w tygodniu przy użyciu miękkiej szczotki lub rękawicy gumowej jest w zupełności wystarczające, aby utrzymać sierść w doskonałym stanie i usunąć martwe włosy. W okresie sezonowego linienia (wiosna i jesień) warto zwiększyć częstotliwość szczotkowania do 2-3 razy w tygodniu. Burmille linieje umiarkowanie, co czyni je odpowiednimi dla osób z lekką alergią na koty.

Kąpiel jest rzadko konieczna - tylko gdy kot bardzo się pobrudzi lub przed wystawą. Burmille są zazwyczaj czyste i samodzielnie dbają o higienę swojej sierści. Jeśli jednak zachodzi potrzeba kąpieli, należy użyć łagodnego szamponu dla kotów i dokładnie wypłukać sierść, po czym delikatnie osuszyć ręcznikiem.

Szczególną uwagę należy poświęcić pielęgnacji oczu - ze względu na ich duży rozmiar i charakterystyczny kształt, mogą gromadzić się w kącikach wydzieliny. Zaleca się codzienne delikatne przemywanie oczu wilgotną, miękką szmatką lub gazą zamoczoną w ciepłej przegotowanej wodzie. Każde oko należy przecierać osobną, czystą częścią materiału.

Regularne przycinanie pazurów co 2-3 tygodnie jest wskazane, szczególnie u kotów mieszkaniowych. Warto od małego przyzwyczajać kocięta do tej procedury. Należy również zapewnić odpowiednie drapaki, aby kot mógł naturalnie ścierać pazury i znaczyć terytorium.

Higiena jamy ustnej jest często zaniedbywana, ale bardzo istotna. Ideałem jest codzienne szczotkowanie zębów specjalną szczoteczką i pastą dla kotów, jednak wiele kotów toleruje tę procedurę tylko 2-3 razy w tygodniu. Alternatywnie można stosować specjalne przysmaki dentystyczne lub dodatki do wody zmniejszające powstawanie kamienia nazębnego.

Uszy należy regularnie sprawdzać i w razie potrzeby czyścić delikatnie watą nawiniętą na patyczek lub specjalnym płynem do czyszczenia uszu kotów. Nie wolno wkładać patyczków głęboko do kanału usznego.

Burmilla to rasa o umiarkowanych wymaganiach, która doskonale przystosowuje się do życia w różnych warunkach mieszkaniowych. Dzięki swojej elastyczności i zrównoważonemu temperamentowi jest odpowiednia zarówno dla mieszkań, jak i domów z ogrodem.

Jeśli chodzi o przestrzeń życiową, Burmille świetnie czują się w mieszkaniach, pod warunkiem zapewnienia im odpowiedniej stymulacji. Nie wymagają dostępu na zewnątrz i mogą być z powodzeniem trzymane wyłącznie w pomieszczeniach. Warto jednak zadbać o bezpieczny balkon lub okno z siatką, aby kot mógł obserwować świat zewnętrzny - Burmille uwielbiają śledzić ruchy ptaków i innych zwierząt.

Pod względem aktywności fizycznej, Burmille mają umiarkowany poziom energii. Potrzebują około 30 minut aktywnej zabawy dziennie, którą można podzielić na kilka krótszych sesji. Uwielbiają zabawki interaktywne, piórka na patyku, piłeczki i tunele. Dobrym rozwiązaniem są również zabawki puzzle, które stymulują ich inteligencję i instynkt łowiecki. Pionowe przestrzenie - drapaki, półki ścienne lub drzewka dla kotów - są bardzo cenione przez tę rasę.

Burmille są kotami społecznymi i nie radzą sobie dobrze z długotrwałą samotnością. Jeśli właściciel pracuje pełen etat, warto rozważyć drugiego kota jako towarzystwo lub zapewnić kotu wystarczająco dużo zabawek i stymulacji. Mogą występować u nich zachowania związane z niepokojem separacyjnym, jeśli są zbyt długo pozostawiane same.

Wymagania żywieniowe Burmilli są standardowe - potrzebują wysokiej jakości karmy dla kotów, bogatej w białko zwierzęcę. Ze względu na umiarkowany poziom aktywności, należy kontrolować porcje, aby zapobiec nadwadze. Dostęp do świeżej wody powinien być zapewniony przez całą dobę. Niektóre Burmille mogą mieć skłonność do alergii pokarmowych, dlatego warto obserwować reakcje na nowe składniki diety.

Ta rasa doskonale nadaje się dla początkujących opiekunów kotów - jest łagodna, niewymagająca i wybacza drobne błędy w opiece. Równie dobrze sprawdza się w rodzinach z dziećmi, pod warunkiem nauczenia najmłodszych domowników szacunku dla zwierzęcia. Burmille dobrze znoszą obecność innych zwierząt, co czyni je idealnym wyborem dla wielogatunkowych gospodarstw domowych.

Należy pamiętać o regularnych wizytach weterynaryjnych, szczepieniach i profilaktyce pasożytów. Ze względu na predyspozycje genetyczne, warto wykonywać okresowe badania USG nerek oraz konsultacje kardiologiczne, szczególnie u kotów po 7. roku życia.