Bedlington terrier

Bedlington Terrier wywodzi się z północno-wschodniej Anglii, z regionu Northumberland, gdzie powstał w XVIII wieku jako pies górników i kłusowników. Pierwotnie nazywany Rothbury Terrier lub Northumberland Fox Terrier, rasa otrzymała swoją obecną nazwę od miasta Bedlington w 1825 roku.

Początkowo hodowany był do polowań na szczury, lisy i borsuki w kopalniach oraz na wrzosowiskach. Jego niezwykła szybkość i zwinność czyniły go również cenionym towarzyszem przy nielegalnym łowieniu zajęcy. Górnicze społeczności cenili te psy za ich odwagę i determinację w walce ze szkodnikami zagrażającymi zapasów żywności.

Rasa powstała prawdopodobnie z krzyżowania lokalnych terierów z Whippetami, co wyjaśnia charakterystyczną sylwetkę przypominającą charta oraz imponującą szybkość. Niektórzy badacze sugerują również udział Dandie Dinmont Terrierów i Otterhoundów w tworzeniu rasy.

Pierwszy klub rasy założono w 1877 roku w Anglii, a standard został oficjalnie uznany przez FCI jako standard nr 9 w grupie terierów. W XIX wieku Bedlington przeszedł transformację z twardego roboczego psa w eleganckiego towarzysza klas wyższych, choć nigdy nie stracił swojego terierowego charakteru.

Bedlington Terrier to pies o wyjątkowo charakterystycznym wyglądzie, często porównywany do owieczki lub baranka. Jego sylwetka łączy elegancję charta z budową typową dla terierów, tworząc unikalną harmonię siły i gracji.

Głowa ma kształt gruszkowaty z wyraźnym, jedwabistym toczkiem na czubku, który jest jaśniejszy od reszty okrywy. Oczy są małe, trójkątne, osadzone głęboko - u niebieskich osobników ciemne, u wątrobowych i piaskowych jaśniejsze z bursztynowymi refleksami. Uszy są średniej wielkości, nisko osadzone, zwisające płasko przy policzkach.

Ciało jest muskularne, ale zgrabne, z wyraźnie wysklepionymi lędźwiami i podciągniętym brzuchem. Grzbiet naturalnie wygięty w łuk nadaje sylwetce charakterystyczny wygląd. Nogi są proste i dobrze umięśnione, tylne dłuższe od przednich.

Sierść jest bardzo charakterystyczna - gęsta, watowata, odstająca od ciała, tworząca miękkie loki. Wymaga regularnej trymacji dla zachowania typowego wyglądu rasy. Dopuszczalne umaszczenia to niebieski, wątrobowy lub piaskowy, z podpalaniami lub bez.

Bedlington Terrier to pies o złożonym temperamencie, łączący czułość domowego towarzysza z odwagą i determinacją prawdziwego teriera. Pod owczym wyglądem kryje się żywiołowa, inteligentna i niezależna osobowość.

Wobec rodziny jest niezwykle oddany i uczuciowy. Tworzy silne więzi ze swoimi opiekunami i nie lubi być pozostawiany sam na długie godziny. Jest doskonałym towarzyszem dla dzieci, choć wymaga nauczenia wzajemnego szacunku. Jego naturalna wesołość i chęć do zabawy sprawiają, że jest świetnym kompanem do aktywności.

Mimo łagodnego wyglądu, Bedlington zachował instynkty łowieckie przodków. Może być nieufny wobec obcych i stanowczy wobec innych psów tej samej płci. Jego odwaga jest legendarna - nie cofnie się przed konfrontacją, gdy poczuje zagrożenie dla rodziny.

Jest inteligentny, ale może być uparty podczas szkolenia. Wymaga konsekwentnego, ale łagodnego podejścia opartego na pozytywnym wzmocnieniu. Dobrze reaguje na różnorodność ćwiczeń i nie znosi monotonii. Jego wrażliwość sprawia, że źle reaguje na ostre metody szkoleniowe.

Bedlington Terrier jest ogólnie zdrową rasą o długiej przeciętnej długości życia wynoszącej 12-16 lat. Jednak występuje u niej kilka dziedzicznych schorzeń, które wymagają uwagi hodowców i właścicieli.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym rasy jest toksykoza miedziowa (Copper Toxicosis) - dziedziczne zaburzenie metabolizmu miedzi prowadzące do jej gromadzenia w wątrobie. Choroba może powodować przewlekłe zapalenie wątroby i marskość, często kończące się przedwczesną śmiercią. Dzięki testom DNA na mutacje genów COMMD1 i ATP7B odpowiedzialni hodowcy mogą eliminować chorobę z hodowli.

Inne problemy zdrowotne spotykane u tej rasy to dysplazja siatkówki, postępujący zanik siatkówki (PRA), zwichnięcie rzepki oraz problemy z tarczycą. Zaleca się regularne badania okulistyczne i ortopedyczne.

Przed zakupem szczeniaka należy upewnić się, że hodowca wykonał wszystkie zalecane testy zdrowotne: test DNA na toksykozę miedziową, badanie oczu przez certyfikowanego okulistę weterynaryjnego, ocenę rzepek i badanie kardiologiczne. Wyniki powinny być dostępne w bazie CHIC.

Pielęgnacja Bedlington Terriera wymaga regularności i pewnej wprawy, ale nagrodą jest pięknie wyglądający pies o charakterystycznej sylwetce. Co ważne, rasa ta praktycznie nie linieje, co czyni ją odpowiednią dla osób z alergiami.

Sierść Bedlingtona wymaga codziennego szczotkowania, aby zapobiec tworzeniu się kołtunów. Watowata struktura włosa sprawia, że łatwo się sfilcowuje, szczególnie za uszami, pod pachami i na brzuchu. Najlepiej używać grzebienia metalowego i szczotki z drucianych włosków.

Trymowanie jest niezbędne co 6-8 tygodni, aby zachować charakterystyczny wygląd rasy. Wymaga ono odpowiedniej techniki i najlepiej powierzyć je doświadczonemu groomerowi znającemu specyfikę rasy. Alternatywnie właściciel może nauczyć się trymacji samodzielnie, choć wymaga to praktyki.

Kąpiel powinna odbywać się w miarę potrzeb, zazwyczaj raz w miesiącu. Ważna jest również regularna pielęgnacja uszu - ich zwisający kształt sprzyja infekcjom. Należy również regularnie obcinać pazury i dbać o higienę zębów, szczotkując je kilka razy w tygodniu specjalną pastą dla psów.

Bedlington Terrier, mimo eleganckich pozorów, jest psem aktywnym o wysokich potrzebach ruchowych. Przyszli właściciele powinni być gotowi zapewnić mu odpowiedni tryb życia i zaangażowanie.

Codzienna aktywność fizyczna powinna wynosić minimum 60 minut. Bedlington uwielbia bieganie i doskonale sprawdza się w sportach kynologicznych takich jak agility, coursing czy flyball. Jego szybkość i zwinność odziedziczone po chartowatych przodkach wymagają ujścia. Spacery powinny być urozmaicone zabawami i treningiem węchowym.

Ze względu na silny instynkt łowiecki, spacery bez smyczy są możliwe tylko na bezpiecznym, ogrodzonym terenie lub po bardzo solidnym przywołaniu. Bedlington potrafi w ułamku sekundy ruszyć w pogoń za dostrzeżonym zwierzęciem.

Rasa ta dobrze adaptuje się do życia w mieszkaniu pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej dawki ruchu. Nie toleruje jednak zbyt długiego pozostawania samotnie - może wtedy rozwijać niepożądane zachowania. Wymaga stałego kontaktu z rodziną i angażowania umysłowego.

Nie jest to rasa dla początkujących właścicieli ze względu na wymagania pielęgnacyjne, potrzebę konsekwentnego szkolenia i silną osobowość. Idealny opiekun to osoba aktywna, doświadczona w prowadzeniu terierów, mająca czas na pielęgnację i zabawę.