West highland white terrier

West Highland White Terrier, znany powszechnie jako Westie, wywodzi się ze Szkocji, gdzie hodowano go jako sprawnego myśliwego na norniki, lisy i inne szkodniki. Historia tej rasy jest ściśle związana z rodziną Malcolmów z Poltalloch w hrabstwie Argyll. W XIX wieku pułkownik Edward Donald Malcolm prowadził intensywną selekcję, wybierając wyłącznie szczenięta o białej maści.

Według przekazów, decyzja o hodowli wyłącznie białych terierów zapadła po tragicznym wypadku - podczas polowania zastrzelono rudego psa, pomylonego ze zwierzyną. Od tej pory Malcolm konsekwentnie rozmnażał tylko białe osobniki, aby uniknąć podobnych tragedii w przyszłości.

Rasa była początkowo nazywana Poltalloch Terrier lub Roseneath Terrier. Dopiero w 1908 roku oficjalnie przyjęto nazwę West Highland White Terrier, podkreślając jej pochodzenie z zachodnich wyżyn Szkocji. Kennel Club uznał rasę w 1907 roku, a FCI w 1954 roku pod numerem 85. Westie szybko zdobył popularność nie tylko jako pies myśliwski, ale przede wszystkim jako czarujący towarzysz rodzinny o niezwykłej osobowości.

Westie to mały, ale solidnie zbudowany terier o proporcjonalnej, kompaktowej sylwetce. Jego ciało jest zwarte i mocne, z głęboką klatką piersiową oraz prostymi plecami. Kończyny są muskularne i dobrze okątowane, co nadaje psu charakterystyczny, pewny siebie chód.

Głowa jest lekko zaokrąglona z wyraźnym stopem i silnymi szczękami. Nos jest czarny i wyrazisty. Oczy są ciemne, średniej wielkości, osadzone dość szeroko, o przenikliwym i inteligentnym wyrazie. Uszy są małe, trójkątne, stojące, pokryte krótką sierścią.

Szata składa się z dwóch warstw - twardej, prostej okrywy o długości około 5 cm oraz miękkiego, gęstego podszerstka. Jedyny dozwolony kolor to czysta biel. Ogon jest prosty, noszony wysoko, o długości 13-15 cm, nigdy nie powinien być zakręcony nad grzbietem.

Westie to pies o ogromnej pewności siebie, zawartej w niewielkim ciele. Jest niezwykle odważny, czasem wręcz zuchwały, co jest typowe dla terierów. Pomimo małych rozmiarów uważa się za znacznie większego psa i nie cofnie się przed wyzwaniem.

To niezwykle towarzyski i wesoły kompan, który uwielbia być w centrum uwagi. Jest lojalny wobec rodziny, choć zachowuje pewną niezależność typową dla terierów. Lubi bawić się z dziećmi, ale wymaga szacunku i delikatnego traktowania ze względu na niewielkie rozmiary.

Westie jest inteligentny i ciekawy świata, jednak jego terierowy upór może stanowić wyzwanie podczas szkolenia. Najlepiej reaguje na pozytywne metody treningowe z nagrodami. Ma silny instynkt łowiecki, więc może gonić małe zwierzęta. Jest czujny i chętnie obwieszcza przybycie gości głośnym szczekaniem.

West Highland White Terrier jest ogólnie zdrową rasą o średniej długości życia 12-16 lat. Jak każda rasa, może być predysponowany do pewnych schorzeń, na które warto zwrócić uwagę.

Do najczęstszych problemów zdrowotnych należą: atopowe zapalenie skóry i alergie, które mogą powodować świąd i podrażnienia. Rasa jest również podatna na chorobę Legg-Calvé-Perthesa, powodującą zwyrodnienie główki kości udowej. Osteopatia czaszkowo-żuchwowa (CMO) dotyka młode psy i powoduje bolesne powiększenie kości żuchwy.

Inne schorzenia to luksacja rzepki, dysplazja stawu biodrowego oraz problemy okulistyczne, w tym zaćma i suche zapalenie rogówki. Westie mogą też cierpieć na idiopatyczne włóknienie płuc, zwane czasem "westie lung disease".

Zalecane badania profilaktyczne OFA-CHIC obejmują: RTG bioder, ocenę rzepki, badanie okulistyczne u certyfikowanego okulisty weterynaryjnego ACVO oraz test DNA na CMO. Regularne kontrole weterynaryjne pomagają wcześnie wykryć potencjalne problemy.

Pielęgnacja Westiego wymaga regularności i zaangażowania. Twarda, biała szata wymaga szczotkowania co najmniej 2-3 razy w tygodniu, aby zapobiec powstawaniu kołtunów i utrzymać sierść w dobrym stanie. Zaleca się używanie szczotki druciankowej i grzebienia o metalowych zębach.

Kluczowym elementem pielęgnacji jest trymowanie, które powinno być wykonywane co 6-8 tygodni. Tradycyjne ręczne trymowanie (stripping) zachowuje właściwą teksturę sierści i jest preferowane dla psów wystawowych. Dla psów domowych dopuszczalne jest strzyżenie maszynką, choć zmienia ono strukturę włosa.

Biała sierść łatwo się brudzi, jednak kąpiele należy ograniczyć do niezbędnego minimum, gdyż częste mycie może wysuszać skórę. Westie są skłonni do alergii skórnych, więc należy używać delikatnych szamponów dla psów o wrażliwej skórze.

Uszy wymagają regularnego czyszczenia i usuwania nadmiaru sierści z kanału słuchowego. Pazury należy przycinać co 2-3 tygodnie, a zęby czyścić kilka razy w tygodniu dla zachowania higieny jamy ustnej.

Westie to aktywny pies wymagający codziennej dawki ruchu i stymulacji umysłowej. Potrzebuje około 60 minut aktywności dziennie, podzielonych na spacery, zabawy i trening. Uwielbia eksplorować otoczenie, więc spacery powinny być urozmaicone i interesujące.

Mimo niewielkich rozmiarów nie jest typowym pieskiem do torebki. Ma silny instynkt łowiecki i energię typową dla terierów. Doskonale sprawdza się w sportach kynologicznych takich jak agility, rallye obedience czy earthdog trials (próby pracy w norze).

Westie dobrze adaptuje się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu wystarczającej ilości ruchu i zajęć. Dom z ogrodem jest idealny, ale ogród musi być dobrze ogrodzony - te psy potrafią kopać i mogą próbować uciekać za zwierzyną.

Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa dla rozwoju zrównoważonego charakteru. Westie potrzebuje konsekwentnego szkolenia z wykorzystaniem pozytywnych metod. Nie toleruje bycia zostawianym samemu na długie godziny i może rozwijać destrukcyjne zachowania z nudów lub lęku separacyjnego.