Terier myśliwski niemiecki

Jagdterrier powstał w Niemczech po I wojnie światowej, kiedy grupa doświadczonych myśliwych postanowiła oddzielić się od licznego klubu foksterierów. Ich celem było stworzenie rasy, której jedynym przeznaczeniem będzie wydajność łowiecka. Doświadczeni myśliwi i kynolodzy Rudolf Frieß, Walter Zangenberg oraz Carl-Erich Grünewald podjęli decyzję o wyhodowaniu czarno-podpalanego psa myśliwskiego, szczególnie nadającego się do polowań podziemnych.

Prace hodowlane rozpoczęły się w 1919 roku, kiedy twórcy rasy otrzymali cztery czarno-podpalane foksteriery od dyrektora zoo w Hagenbecku. Te psy stały się fundamentem nowej rasy. Przez kolejne lata prowadzono intensywną selekcję, krzyżując je z innymi terierami myśliwskimi, w tym z walijski terierem i staroangielskim terierem. Celem było uzyskanie psa o wyjątkowych zdolnościach łowieckich, twardym charakterze i odpowiednim umaszczeniu.

W 1926 roku oficjalnie założono Niemiecki Klub Jagdterriera (Deutscher Jagdterrier Club e.V.), który do dziś czuwa nad hodowlą tej rasy. Rasa została uznana przez FCI i przypisana do Grupy 3 (teriery), Sekcji 1 (teriery duże i średnie). Jagdterrier szybko zyskał uznanie wśród myśliwych w całej Europie dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom do polowań podziemnych, tropieniu zwierzyny oraz pracy w wodzie.

Jagdterrier to niewielki, ale niezwykle zwarty i dobrze zbudowany pies myśliwski. Według standardu FCI wzrost w kłębie wynosi od 33 do 40 cm zarówno u psów, jak i suk. Waga robocza psów wynosi 9-10 kg, natomiast suk 7,5-8,5 kg. Charakterystyczną cechą budowy jest obwód klatki piersiowej, który powinien być o 10-12 cm większy niż wysokość w kłębie.

Głowa psa jest wydłużona, klinowata, z wyraźnym stopem. Oczy są małe, ciemne i głęboko osadzone, o odważnym wyrazie. Uszy są osadzone wysoko, złożone w kształt litery V i przylegające do głowy. Szyja jest mocna i dobrze umięśniona.

Tułów jest zwarty i muskulny, z prostą linią grzbietu. Kończyny są proste i silne, przystosowane do pracy w trudnym terenie. Ogon jest tradycyjnie kupowany do około 2/3 długości, choć w krajach, gdzie jest to zabronione, pozostaje naturalny.

Sierść występuje w trzech typach: gładka (twarda), szorstka i pośrednia. Wszystkie typy są gęste i dobrze przylegające do ciała. Umaszczenie to czarny, ciemnobrązowy lub szaro-czarny z wyraźnymi żółtawo-czerwonymi podpalaniami na brwiach, pysku, klatce piersiowej, nogach i u nasady ogona. Dopuszczalne są małe białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach.

Jagdterrier to pies o niezwykle silnym charakterze, odważny i zdeterminowany. Jego instynkt łowiecki jest niezwykle rozwinięty, co czyni go doskonałym psem roboczym, ale jednocześnie wymaga odpowiedzialnego właściciela. Ten terier jest nieustępliwy w tropieniu zwierzyny i nie boi się konfrontacji nawet z znacznie większymi zwierzętami.

Wobec swojej rodziny jagdterrier jest lojalny i przywiązany. Tworzy silną więź z właścicielem i najlepiej czuje się, gdy może aktywnie uczestniczyć w jego życiu. Jest czujny i doskonale sprawdza się jako stróż, zawsze ostrzegając o zbliżaniu się obcych. Nie jest jednak agresywny wobec ludzi bez powodu.

Z uwagi na silny instynkt łowiecki, jagdterrier może być problematyczny w relacjach z innymi zwierzętami, szczególnie mniejszymi. Nie jest zalecany do domów z kotami, królikami czy innymi drobnymi zwierzętami. Również współżycie z innymi psami, zwłaszcza tej samej płci, może być trudne ze względu na dominujący charakter rasy.

Jagdterrier wymaga stanowczego, konsekwentnego prowadzenia. Jest inteligentny i szybko się uczy, ale potrzebuje właściciela, który potrafi utrzymać pozycję lidera. Źle wychowany lub znudzony jagdterrier może być destrukcyjny i trudny w codziennym życiu.

Jagdterrier jest ogólnie zdrową rasą, co zawdzięcza hodowli ukierunkowanej na zdolności robocze, a nie wygląd. Średnia długość życia wynosi od 10 do 14 lat, przy czym wiele psów dożywa górnej granicy przy właściwej opiece.

Jak każda rasa, jagdterrier może być podatny na pewne problemy zdrowotne. Do najczęściej spotykanych należą problemy kardiologiczne, w tym arytmie i szmery serca. Objawy mogą obejmować ospałość, kaszel, trudności z oddychaniem czy omdlenia. Regularne badania weterynaryjne pozwalają na wczesne wykrycie ewentualnych problemów.

Niedoczynność tarczycy to kolejne schorzenie występujące u tej rasy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią, wypadaniem sierści i problemami skórnymi. Stan ten można skutecznie kontrolować poprzez codzienne podawanie hormonów tarczycy.

Jagdteriery mogą również cierpieć na alergie, zarówno pokarmowe, jak i środowiskowe. Identyfikacja alergenu i odpowiednia dieta lub leczenie pomagają w zarządzaniu objawami. Zaleca się regularne badania profilaktyczne, w tym badanie oczu i serca, szczególnie u psów hodowlanych.

Pielęgnacja jagdterriera jest stosunkowo prosta i niewymagająca, co jest kolejną zaletą tej praktycznej rasy myśliwskiej. Sierść, niezależnie od typu, jest twarda i odporna na warunki atmosferyczne, co oznacza, że nie wymaga częstego kąpania ani profesjonalnej pielęgnacji.

Szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu jest wystarczające, aby utrzymać sierść w dobrym stanie i usunąć martwy włos. W okresie linienia, który występuje dwa razy w roku, może być konieczne częstsze czesanie. Sierść szorstka wymaga okazjonalnego trymerowania, aby zachować właściwą teksturę.

Kąpiel jest potrzebna tylko wtedy, gdy pies jest bardzo brudny lub ma nieprzyjemny zapach. Zbyt częste mycie może uszkodzić naturalną warstwę ochronną sierści. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć psa.

Regularna kontrola i czyszczenie uszu jest ważna, szczególnie u psów często pracujących w terenie. Pazury należy przycinać w miarę potrzeby, zazwyczaj co kilka tygodni. Warto również dbać o higienę jamy ustnej poprzez regularne szczotkowanie zębów lub podawanie gryzaków dentystycznych.

Jagdterrier to pies o wyjątkowo wysokich wymaganiach dotyczących aktywności fizycznej i mentalnej. Nie jest to rasa odpowiednia dla każdego właściciela i wymaga szczególnego podejścia. Przyszli opiekunowie powinni dokładnie rozważyć, czy są w stanie sprostać potrzebom tego energicznego teriery.

Codzienna dawka ruchu powinna wynosić co najmniej 90 minut intensywnej aktywności. Idealnie sprawdzają się długie spacery w terenie, bieganie, pływanie oraz różne formy pracy nosem. Jagdterrier jest psem stworzonym do polowań i najszczęśliwszy jest, gdy może wykorzystywać swoje naturalne instynkty.

Mieszkanie w bloku nie jest zalecane dla tej rasy. Jagdterrier najlepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie może swobodnie się poruszać. Ważne jest jednak odpowiednie zabezpieczenie terenu, ponieważ te psy są mistrzami ucieczek i kopania.

Rasa nie jest polecana dla początkujących właścicieli psów. Wymaga doświadczonej osoby, która potrafi zapewnić konsekwentne szkolenie i jasne zasady. Jagdterrier potrzebuje zajęcia - znudzony pies może stać się destrukcyjny i problematyczny.

Ze względu na silny instynkt łowiecki, jagdterrier wymaga szczególnej ostrożności podczas spacerów bez smyczy. Przywołanie może być trudne, gdy pies namierzy trop. Nie zaleca się trzymania go razem z mniejszymi zwierzętami domowymi.