Parson russell terrier

Parson Russell Terrier zawdzięcza swoje istnienie wielebnemuu Johnowi Russellowi, angielskiemu duchownemu i zagorzałemu myśliwemu z Devon, który w XIX wieku wyhodował rasę specjalnie do polowań na lisy. Jego celem było stworzenie teriера zdolnego do podążania za psami gończymi oraz wnikania do nor, by wypłoszyć lisа.

Pierwszą sukę терiera, Trump, nabył Russell w 1819 roku podczas studiów w Oksfordzie. Ta biała, szorstkowłosa suczka stała się fundamentem hodowli i wzorcem dla przyszłych pokoleń. Russell prowadził selektywną hodowlę przez ponad pięćdziesiąt lat, koncentrując się na zdolnościach roboczych, nie na wyglądzie.

Przez długi czas psy te funkcjonowały jako roboczy typ teriera, bez formalnego uznania rasowego. Dopiero w 1990 roku Kennel Club w Wielkiej Brytanii uznał rasę pod nazwą Parson Jack Russell Terrier. W 1999 roku FCI oficjalnie zarejestrowała rasę jako Parson Russell Terrier pod numerem 339, grupując ją w grupie 3 (teriery), sekcji 1 (teriery dużе i średniej wielkości).

Nazwa rasy została skróconа do Parson Russell Terrier, aby odróżnić ten typ od niższego Jack Russell Terriеra. Parson charakteryzuje się bardziej kwadratową budową i dłuższymi kończynami, co czyni go lepiej przystosowanym do pracy w terenie górskim i biegu z psami gończymi.

Parson Russell Terrier to kompaktowy, dobrze zbudowany pies o wyraźnie квадратowej sylwetce. Idealna wysokość w kłębie wynosi 36 cm u psów i 33 cm u suk, przy wadze wahającej się od 6 do 8,5 kg w zależności od płci i rozmiaru.

Głowa jest proporcjonalna do ciała, czaszka płaska i umiarkowanie szeroka, zwężająca się ku oczom. Stop jest dobrze zaznaczony, ale niezbyt głęboki. Oczy są migdałowate, ciemne, pełne wyrazu i inteligencji. Uszy są małe, w kształcie litery V, zwisające do przodu i przylegające blisko do głowy.

Szyja jest czysta, muskularna i dostatecznie długа, stopniowo rozszerzająca się ku barkom. Grzbiet jest prosty, lędźwie lekko wypukłe, a klatka piersiowa umiarkowanie głęboka, ale niezbyt szeroka – powinna być na tyle płytka, aby pies mógł wpełzać do nor. Ogon tradycyjnie kupowany, obecnie coraz częściej pozostawiany naturalny, noszony wysoko podczas akcji.

Kończyny przednie są proste i umięśnione, z dobrze rozłożonymi łopatkami. Kończyny tylne są silne i muskularne, z dobrze ugiętymi stawami kolanowymi. Łapy są kompaktowe, okrągłe, z grubymi poduszkami.

Szata może być trzech typów: gładka, szorstka lub łamana (broken). Wszystkie odmiany powinny być gęste i odporne na warunki atmosferyczne. Umaszczenie może być całkowicie białe, białe z czarnymi lub płowymi plamami, lub tricolor.

Parson Russell Terrier to pies o żywym, odważnym i przyjacielskim usposobieniu. Wyhodowany jako terrier roboczy, zachował silny instynkt myśliwski i nieustępliwość, które czynią go pewnym siebie i niezależnym. Jest to rasa inteligentna, szybko ucząca się, ale również uparta – wymaga konsekwentnego właściciela.

Te psy są niezwykle energiczne i wymagają znacznej ilości aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej. Bez odpowiedniego ruchu mogą stać się destrukcyjne lub nadmiernie szczekliwe. Uwielbiają bieganie, kopanie, eksplorowanie i zabawę, co czyni je idealnymi towarzyszami dla aktywnych rodzin.

Parsony są na ogół przyjazne wobec ludzi i dobrze współżyją z dziećmi, szczególnie starszymi, które rozumieją, jak обращаться z psem. Ich wysoki poziom energii i tendencja do szorstkiej zabawy mogą być przytłaczające dla małych dzieci. Z innymi psami zazwyczaj dogadują się dobrze, chociaż samce mogą wykazywać dominację.

Wobec małych zwierząt, takich jak koty, króliki czy gryzonie, ich instynkt myśliwski może się ujawnić – są to zwierzęta łowne w ich oczach. Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa, aby zmniejszyć ten instynkt, choć nigdy nie zostanie całkowicie wyeliminowany.

Parsony są czujne i będą ostrzegać о gościach lub nietypowych dźwiękach, co czyni je dobrymi psami alarmowymi. Nie są jednak agresywne i przy odpowiedniej socjalizacji są przyjaźnie nastawione do obcych.

Parson Russell Terrier jest generalnie zdrową rasą o przeciętnej długości życia wynoszącej 13-15 lat. Dzięki swojemu pochodzeniu jako pies roboczy, rasa uniknęła wielu problemów zdrowotnych spotykanych u ras wyhodowanych głównie dla wyglądu.

Niemniej jednak, jak wszystkie rasy, Parsony są predysponowane do niektórych schorzeń dziedzicznych. Do najczęstszych problemów zdrowotnych należą zwichnięcie rzepki (patella luxation), które może powodować chromanie i ból. Badanie rzepki przeprowadzane przez OFA jest jednym z wymaganych testów CHIC.

Problemy okulistyczne, w tym pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL) i zaćma, występują w rasie. Coroczne badania okulistyczne CERF są zalecane dla psów hodowlanych. Głuchota wrodzona może występować, szczególnie u psów o dużej ilości białego koloru – test BAER pozwala wykryć problemy ze słuchem.

Ataksja późnego początku (LOA) oraz ataksja móżdżkowa (SCA) to rzadkie, ale poważne schorzenia neurologiczne występujące w rasie. Dostępne są testy genetyczne, które pozwalają hodowcom unikać kojarzenia nosicieli.

Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają wszystkie zalecane badania zdrowotne, w tym ocenę rzepki, badanie okulistyczne, test BAER oraz testy genetyczne na PLL, LOA i SCA. Psy z certyfikatem CHIC przeszły wszystkie wymagane testy, a wyniki są publicznie dostępne.

Utrzymanie zdrowej wagi, regularne ćwiczenia i odpowiednia dieta są kluczowe dla długowieczności Parsonów. Wizуty kontrolne u weterynarza oraz szczepienia помогут zachować psa w dobrej kondycji przez lata.

Parson Russell Terrier to rasa o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych, co czyni ją praktycznym wyborem dla osób preferujących psy niewymagające częstych wizyt u groomera. Ich naturalna, odporna na warunki atmosferyczne szata wymaga jedynie podstawowej opieki.

Psy gładkowłose wymagają najmniej pracy – wystarczy szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu gumową rękawicą lub miękką szczotką, aby usunąć martwe włosy i utrzymać połysk. Odmiany szorstkowłose i broken coat wymagają regularnego trymowania (wyщипywania martwego włosa) dwa do trzech razy w roku, aby zachować odpowiednią teksturę szaty. Strzyżenie maszynką nie jest zalecane, ponieważ zmiękcza szorstką strukturę włosa.

Parsony linieją umiarkowanie, z dwoma głównymi okresami wzmożonej wymiany włosa wiosną i jesienią. Regularne szczotkowanie w tym czasie pomoże kontrolować ilość sierści w domu. Ogólnie jednak nie są to psy nadmiernie liniејące.

Kąpiel powinna być przeprowadzana tylko wtedy, gdy pies jest wyraźnie brudny lub pachnie – zbyt częste mycie może usuwać naturalne oleje ochronne ze skóry. Używaj łagodnego szamponu przeznaczonego dla psów.

Regularna pielęgnacja uszu jest ważna, szczególnie u psów pracujących w terenie. Sprawdzaj uszy tygodniowo i czyść je delikatnym płуnem, jeśli zauważysz brud lub wosk. Pazury należy przycinać co kilka tygodni, chyba że ścierają się naturalnie podczas aktywności. Dbałość o zęby, w tym szczоткowanie kilka razy w tygodniu, pomoże zapobiec chorobom przyzębia.

Parson Russell Terrier to rasa stworzona do pracy i wymaga właściciela, który zapewni mu odpowiednią ilość aktywności fizycznej i mentalnej. Minimum 60 minut intensywnych ćwiczeń dziennie jest konieczne – idealnе są długie spacery, bieganie, agility, frisbee lub zabawy z aportowaniem. Te psy uwielbiają kopać i eksplorować, więc bezpieczny, ogrodzony teren jest niezbędny.

Ze względu na swój wysoki poziom energii i tendencję do szczekania, Parsony nie są najlepszym wyborem dla mieszkań, chyba że właściciel jest wyjątkowo aktywny i может zapewnić wiele godzin codziennej aktywności na zewnątrz. Dom z ogrodem jest znacznie bardziej odpowiedni.

Rasa nie jest polecana dla początkujących właścicieli psów. Parsony są inteligentne, ale uparte i wymagają konsekwentnego, pewnego przywództwa. Szkolenie powinno rozpocząć się wcześnie i być oparte na pozytywnym wzmocnieniu, zachowując jednocześnie jasne granice. Ich niezależna natura oznacza, że mogą testować granice i ignorować polecenia, jeśli nie zobaczy sensu w ich wykonaniu.

Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa, szczególnie jeśli pies ma współżyć z innymi zwierzętami domowymi. Silny instynkt łowiecki sprawia, że Parsony mogą ścigać koty, ptaki i inne małe stworzenia – bezpieczne wprowadzenie i nadzór są niezbędne. Z małymi dziećmi należy zachować ostrożność ze względu na energiczny charakter psa.

Parsony są psami stadnymi i nie lubią długich okresów samotności. Pozostawione same przez wiele godzin mogą rozwijać problemy behawioralne, takie jak nadmierne szczekanie, destrukcyjność lub kopanie. Rasa najlepiej sprawdza się w domu, gdzie ktoś jest obecny przez większość dnia lub gdzie pies może towarzyszyć właścicielowi w codziennych aktywnościach.

Podsumowując, idealny właściciel Parson Russell Terrier to aktywna osoba lub rodzina z doświadczeniem w treningu psów, dysponująca dużą ilością czasu na codzienne ćwiczenia i zabawę, preferująca dom z ogrodem i rozumiejąca potrzeby teriера roboczego.