Norwich terrier

Norwich Terrier wywodzi się z Wielkiej Brytanii, a jego historia sięga XIX wieku, kiedy to w hrabstwie Norfolk hodowano małe teriery do polowań na szczury i lisy. Rasa rozwinęła się w okolicach miasta Norwich, od którego wzięła swoją nazwę.

W początkowym okresie psy ze stojącymi i wiszącymi uszami traktowano jako jedną rasę. Dopiero w 1964 roku w Wielkiej Brytanii, a następnie w 1979 roku w Stanach Zjednoczonych, oficjalnie rozdzielono je na dwie odrębne rasy: Norwich Terrier (uszy stojące) i Norfolk Terrier (uszy wiszące).

Te małe teriery były szczególnie popularne wśród studentów Uniwersytetu Cambridge, którzy trzymali je w akademikach jako maskotki i pomocników w walce z gryzoniami. Nazywano je wówczas "Trumpington Terriers" lub "Jones Terriers" od nazwiska jednego z pierwszych hodowców.

FCI oficjalnie uznało rasę w 1954 roku, przypisując jej numer 72. Norwich Terrier szybko zdobył uznanie wśród miłośników terierów na całym świecie dzięki swojemu pogodnemu usposobieniu i kompaktowym rozmiarom idealnym do życia w mieście.

Norwich Terrier to jeden z najmniejszych przedstawicieli grupy terierów. Jego sylwetka jest zwarta, mocna i dobrze zbudowana, co świadczy o roboczym pochodzeniu rasy. Pies sprawia wrażenie proporcjonalnego i pełnego wigoru.

Głowa charakteryzuje się szeroką, lekko zaokrągloną czaszką z wyraźnym stopem. Pysk jest klinowaty i mocny. Oczy są owalne, ciemne i pełne wyrazu, nadające psu inteligentny wygląd. Charakterystyczne stojące uszy są osadzone szeroko na czubku głowy - to właśnie one odróżniają Norwich Teriera od blisko spokrewnionego Norfolk Teriera.

Sierść jest twarda, druciana i przylegająca, z gęstym podszerstkiem zapewniającym ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Wokół szyi tworzy kołnierz, a na pysku widoczne są brwi i bródka typowe dla terierów. Dopuszczalne umaszczenia obejmują wszystkie odcienie czerwonego, kolor pszeniczny, czarny z podpalaniami oraz szarożelazisty.

Tułów jest krótki i zwarty, z głęboką klatką piersiową. Kończyny są proste i mocne, a łapy okrągłe z grubymi opuszkami.

Norwich Terrier to pies o niezwykle pogodnym i przyjaznym usposobieniu. Mimo niewielkich rozmiarów posiada typowy dla terierów odważny charakter i wielkie serce. Jest niezwykle przywiązany do swojej rodziny i doskonale sprawdza się jako towarzysz życia codziennego.

Rasa wyróżnia się żywiołowością i ciekawością świata. Norwich Terrier jest zawsze gotowy do zabawy i eksploracji otoczenia. Nie jest skłonny do kłótliwości wobec innych psów, co wyróżnia go spośród wielu terierów, choć zachowuje czujność wobec obcych.

Te małe psy są inteligentne i chętne do nauki, choć mogą wykazywać typową dla terierów niezależność. Dobrze reagują na pozytywne metody szkolenia oparte na nagrodach. Są adaptacyjne i potrafią przystosować się zarówno do życia w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu.

Norwich Terrier jest lojalnym towarzyszem, który nie lubi pozostawać sam na długie godziny. Tworzy silną więź z opiekunem i najlepiej czuje się, będąc częścią codziennych aktywności rodziny.

Norwich Terrier to rasa ogólnie zdrowa i długowieczna, żyjąca średnio 12-16 lat. Jak każda rasa, może być jednak predysponowana do pewnych schorzeń, które warto znać.

Jednym z poważniejszych problemów zdrowotnych występujących w rasie jest Upper Airway Syndrome - zespół zaburzeń górnych dróg oddechowych związany z nieprawidłową budową krtani. Objawy mogą obejmować głośne oddychanie, nietolerancję wysiłku i problemy z połykaniem.

Inne schorzenia spotykane w rasie to zwichnięcie rzepki, dysplazja stawów biodrowych oraz problemy oczne, w tym pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL). Mogą również występować wrodzone wady wątroby (shunty wątrobowe).

Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania zdrowotne zalecane przez kluby rasowe: badanie oczu przez certyfikowanego okulistę weterynaryjnego, ocenę stawów biodrowych oraz badanie rzepek. Zalecany jest również test DNA na PLL.

Regularne wizyty weterynaryjne, zbilansowana dieta i odpowiednia aktywność fizyczna pomagają utrzymać Norwich Teriera w dobrej kondycji przez wiele lat.

Pielęgnacja Norwich Teriera wymaga regularności, choć nie jest szczególnie czasochłonna. Twarda, druciana sierść tej rasy ma naturalne właściwości samoczyszczące i nie zbiera łatwo brudu ani wilgoci.

Podstawą pielęgnacji jest tryming, czyli ręczne wyrywanie martwego włosa. Zabieg ten powinien być wykonywany 2-4 razy w roku, w zależności od indywidualnych potrzeb psa. Tryming pomaga utrzymać prawidłową strukturę sierści i jej funkcje ochronne. Nie zaleca się strzyżenia maszynką, gdyż zmienia to teksturę włosa.

Pomiędzy sesjami trymingu należy regularnie szczotkować sierść 2-3 razy w tygodniu, używając szczotki z twardym włosiem lub grzebienia. Pomaga to usunąć martwy włos i utrzymać sierść w dobrym stanie.

Kąpiele należy przeprowadzać tylko w razie potrzeby, najlepiej nie częściej niż raz na 6-8 tygodni, aby nie niszczyć naturalnej struktury sierści. Regularna pielęgnacja obejmuje również przycinanie pazurów, czyszczenie uszu i dbanie o higienę jamy ustnej.

Charakterystyczne brwi i bródka wymagają okazjonalnego przycinania dla utrzymania schludnego wyglądu.

Norwich Terrier, mimo niewielkich rozmiarów, jest psem aktywnym i potrzebuje regularnej dawki ruchu oraz stymulacji umysłowej. Około 45 minut aktywności dziennie zaspokoi jego potrzeby energetyczne.

Spacery powinny być urozmaicone możliwością eksploracji i węszenia, co pozwala zaspokoić naturalne instynkty teriera. Pies ten z przyjemnością uczestniczy w zabawach z piłką, przeciąganiu liny czy prostych grach węchowych. Dobrze sprawdza się również w sportach kynologicznych takich jak agility.

Rasa doskonale adaptuje się do życia w mieszkaniu pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej ilości ruchu. Mały rozmiar czyni Norwich Teriera idealnym towarzyszem dla osób mieszkających w mieście. Dom z ogrodzonym ogrodem jest oczywiście dodatkowym atutem.

Norwich Terrier potrzebuje towarzystwa i nie powinien być pozostawiany sam na wiele godzin. Dobrze znosi życie z dziećmi, choć ze względu na niewielki rozmiar interakcje z małymi dziećmi wymagają nadzoru. Może współżyć z innymi psami, natomiast ze względu na instynkt łowiecki ostrożność jest wskazana w kontaktach z małymi zwierzętami.

Szkolenie powinno opierać się na pozytywnych metodach z wykorzystaniem smakołyków i pochwał. Konsekwencja i cierpliwość przynoszą najlepsze rezultaty.