Norfolk terrier

Norfolk Terrier wywodzi się z Wielkiej Brytanii, a dokładnie z regionu East Anglia. Przez wiele lat był uznawany za odmianę Norwich Terriera - obie rasy różnią się głównie kształtem uszu. Norfolk Terrier ma charakterystyczne uszy opadające do przodu, podczas gdy Norwich Terrier posiada uszy stojące.

Rasa została oficjalnie uznana przez FCI jako odrębna w 1966 roku, otrzymując numer standardu 272. Wcześniej oba typy były hodowane wspólnie pod nazwą Norwich Terrier. Psy te były cenione przez angielskich studentów z Cambridge University, gdzie zyskały przydomek "Cantab Terrier".

Pierwotnie Norfolk Terriery były wykorzystywane do polowań na gryzonie i lisy. Ich niewielkie rozmiary pozwalały im wchodzić do nor i wypłaszać zwierzynę. Pomimo swoich łowieckich korzeni, współcześnie rasa jest przede wszystkim psem towarzyszącym, cenionym za swój pogodny charakter i przywiązanie do rodziny.

Norfolk Terrier należy do najmniejszych przedstawicieli grupy terierów roboczych. Jego historia jest ściśle związana z rozwojem hodowli psów rasowych w Anglii na przełomie XIX i XX wieku.

Norfolk Terrier to pies o kompaktowej, mocnej budowie ciała. Sylwetka jest proporcjonalna z krótkim grzbietem i dobrze rozwiniętą klatką piersiową. Pomimo niewielkich rozmiarów, sprawia wrażenie solidnego i dobrze umięśnionego psa.

Głowa jest szeroka z wyraźnym stopem. Kufa jest mocna, klinowata, wyraźnie krótsza od czaszki. Oczy są owalne, ciemnobrązowe lub czarne, o żywym i czujnym wyrazie. Charakterystyczną cechą rasy są średniej wielkości, trójkątne uszy, opadające do przodu i przylegające do policzków.

Sierść jest twarda, druciana, prosta, przylegająca do ciała. Na szyi i barkach jest nieco dłuższa, tworząc kołnierz. Brwi i wąsy są dobrze zaznaczone. Dopuszczalne umaszczenia to wszystkie odcienie czerwonego, pszennego, czarnego z podpaleniami oraz grizzle (stalowoszary). Białe znaczenia są niepożądane.

Ogon może być kupiony do umiarkowanej długości lub pozostawiony naturalny. Kończyny są krótkie, mocne, proste. Ruch jest niski, napędowy, z dobrym wyrzutem tylnych kończyn.

Norfolk Terrier to pies o wyjątkowo przyjaznym i pogodnym usposobieniu. Mimo niewielkich rozmiarów posiada typową dla terierów odwagę i pewność siebie - w standardzie określany jest jako "diabeł w miniaturze". Jest żywiołowy, czujny i zawsze gotowy do zabawy.

Rasa charakteryzuje się silnym przywiązaniem do właściciela i rodziny. Norfolk Terriery są towarzyskie i nie lubią długiego przebywania w samotności. Dobrze dogadują się z dziećmi, wykazując cierpliwość wobec młodszych członków rodziny.

W stosunku do innych psów są zazwyczaj przyjacielskie i niekłótliwe, co odróżnia je od niektórych innych ras terierów. Zachowują jednak silny instynkt łowiecki, dlatego kontakt z mniejszymi zwierzętami, takimi jak gryzonie czy koty, wymaga ostrożności i wczesnej socjalizacji.

Są inteligentne i chętne do nauki, choć mogą wykazywać typową dla terierów niezależność myślenia. Pozytywne metody szkoleniowe przynoszą najlepsze efekty. Norfolk Terriery są doskonałymi psami alarmowymi - czujne i głośne, gdy wyczują coś podejrzanego.

Norfolk Terrier to ogólnie zdrowa rasa o średniej długości życia 12-15 lat. Jednak jak większość ras psów, może być predysponowana do pewnych schorzeń, które hodowcy powinni monitorować poprzez odpowiednie badania zdrowotne.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym jest choroba zastawki mitralnej (MVD), która może prowadzić do niewydolności serca. Z tego powodu regularne badania kardiologiczne są kluczowe dla hodowców i właścicieli. Zaleca się coroczne badanie serca przez kardiologa weterynaryjnego.

Inne schorzenia występujące w rasie to zwichnięcie rzepki (patella luxation), problemy z biodrami oraz dziedziczne choroby oczu, w tym jaskra i hipoplazja nerwu wzrokowego. Program CHIC zaleca badania serca, oczu oraz rzepek u wszystkich psów hodowlanych.

Norfolk Terriery mogą również cierpieć na ichtiozę - genetyczną chorobę skóry powodującą nadmierne rogowacenie i ciemnienie naskórka. Niektóre linie hodowlane wykazują predyspozycje do dysplazji stawu biodrowego.

Regularne wizyty weterynaryjne, zbilansowana dieta i odpowiednia aktywność fizyczna pomagają utrzymać psa w dobrej kondycji przez wiele lat.

Norfolk Terrier wymaga regularnej pielęgnacji, aby utrzymać charakterystyczny wygląd i zdrową sierść. Twarda, druciana okrywa nie linieje intensywnie, ale wymaga systematycznej troski.

Podstawową metodą pielęgnacji sierści jest trymowanie - ręczne wyskubywanie martwego włosa. Zabieg ten powinien być wykonywany 2-3 razy w roku, najlepiej przez doświadczonego groomera lub właściciela znającego technikę. Trymowanie zachowuje właściwą strukturę i kolor sierści.

Szczotkowanie powinno odbywać się 2-3 razy w tygodniu przy użyciu szczotki z naturalnym włosiem lub grzebienia metalowego. Regularne szczotkowanie usuwa martwy włos i zapobiega powstawaniu kołtunów, szczególnie w obszarze brwi i wąsów.

Kąpiele należy przeprowadzać tylko w razie potrzeby, najlepiej nie częściej niż raz na 2-3 miesiące. Zbyt częste mycie może uszkodzić naturalną strukturę drucianej sierści. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć psa.

Nie wolno zapominać o regularnym przycinaniu pazurów co 2-3 tygodnie, czyszczeniu uszu raz w tygodniu oraz pielęgnacji zębów. Higiena jamy ustnej jest szczególnie ważna u małych ras.

Norfolk Terrier, mimo niewielkich rozmiarów, jest aktywnym psem wymagającym codziennej dawki ruchu i stymulacji umysłowej. Spacery powinny trwać łącznie około 45 minut dziennie, uzupełnione o zabawy i gry węchowe.

Rasa doskonale przystosowuje się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej aktywności. Ich kompaktowe rozmiary i umiarkowany poziom szczekania czynią je dobrymi mieszkańcami bloków, choć należy pamiętać o ich czujności i skłonności do reagowania na hałasy.

Norfolk Terriery nie powinny być pozostawiane same na długie godziny - potrzebują towarzystwa i interakcji z rodziną. Nuda może prowadzić do zachowań destrukcyjnych lub nadmiernego szczekania.

Ogród powinien być dobrze ogrodzony, gdyż psy te zachowują instynkt łowiecki i mogą próbować gonić małe zwierzęta. Ogrodzenie musi być zabezpieczone również od dołu, ponieważ terriery mają naturalną skłonność do kopania.

Szkolenie powinno być konsekwentne, ale oparte na pozytywnych metodach. Norfolk Terriery dobrze reagują na nagrody i pochwały. Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla wykształcenia zrównoważonego charakteru.

Rasa jest odpowiednia dla początkujących właścicieli ze względu na przyjazny charakter i umiarkowane wymagania pielęgnacyjne, jednak wymaga cierpliwości w szkoleniu typowej dla wszystkich terierów.