Kot brytyjski długowłosy

Kot brytyjski długowłosy wywodzi się z Wielkiej Brytanii i jest efektem krzyżowania kotów brytyjskich krótkowłosych z persami w XX wieku. Hodowcy dążyli do wzmocnienia budowy ciała i uzyskania bardziej okrągłej sylwetki charakterystycznej dla rasy brytyjskiej. W procesie tym niektóre kocięta dziedziczyły recesywny gen długiej sierści po przodkach perskich.

Przez wiele lat długowłose kocięta pojawiające się w miotach brytyjczyków krótkowłosych były uznawane za wadę hodowlaną i wykluczane z programów rozrodczych. Sytuacja zmieniła się dopiero na początku XXI wieku, gdy hodowcy zaczęli doceniać unikalne piękno tych kotów. W 2017 roku Fédération Internationale Féline (FIFe) oficjalnie uznała kota brytyjskiego długowłosego jako odrębną rasę.

Współcześnie rasa zyskuje coraz większą popularność w Europie i na świecie. Koty te zachowały wszystkie cechy charakteru swoich krótkowłosych kuzynów, jednocześnie oferując dodatkową atrakcję w postaci luksusowej, miękkiej sierści. Standard rasy jest identyczny jak dla brytyjczyka krótkowłosego, z wyjątkiem długości i tekstury okrywy włosowej.

Kot brytyjski długowłosy to średniej wielkości do dużego zwierzę o masywnej, krępej budowie ciała. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, a plecy proste i mocne. Nogi są krótkie, ale silne i umięśnione, zakończone dużymi, okrągłymi łapami.

Głowa jest okrągła i masywna z szeroko rozstawionymi, małymi uszami o zaokrąglonych końcach. Nos jest krótki, szeroki i lekko wklęsły. Oczy są duże, okrągłe i szeroko rozstawione - ich barwa zależy od umaszczenia i może być miedziana, złota, zielona lub niebieska.

Sierść jest średniej długości, gęsta i pluszowa z dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Tekstura jest miękka i jedwabista, nie przylega do ciała. Charakterystyczne jest bujne wykończenie wokół szyi tworzące kryzy oraz obficie owłosiony ogon. Rasa występuje w wielu umaszczeniach - od jednolitych przez tabby po srebrne i colourpoint.

Kot brytyjski długowłosy to spokojne i zrównoważone zwierzę o łagodnym usposobieniu. Wyróżnia się wyjątkową cierpliwością i opanowaniem, rzadko okazuje agresję czy nadmierną pobudliwość. Jest lojalny wobec swojej rodziny, choć zachowuje godność i niezależność typową dla kotów.

Te koty cenią towarzystwo ludzi, ale nie są nachalne ani wymagające. Chętnie spędzają czas w pobliżu domowników, obserwując ich codzienne zajęcia niczym mali prywatni detektywi. Są ciekawskie i inteligentne, lubią sprawdzać co dzieje się w ich otoczeniu.

Brytyjczyki długowłosy doskonale radzą sobie z samotnością i nie wymagają stałej uwagi. To idealny wybór dla osób pracujących, które nie mogą poświęcić kotowi całego dnia. Jednocześnie są czułe i lubią przebywać blisko swoich opiekunów - często siadają obok nich zamiast na kolanach. Nie przepadają za byciem noszonymi czy tulonymi zbyt mocno.

Kot brytyjski długowłosy jest rasą stosunkowo zdrową, jednak ze względu na wspólne pochodzenie z persami może być predysponowany do pewnych schorzeń genetycznych. Najważniejszym problemem jest wielotorbielowatość nerek (PKD1) - choroba dziedziczna powodująca powstawanie torbieli w nerkach, prowadząca z czasem do niewydolności nerek.

Drugą istotną chorobą jest kardiomiopatia przerostowa (HCM) - schorzenie serca polegające na pogrubieniu ścian komór, które może prowadzić do niewydolności serca. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania echokardiograficzne serca u kotów reprodukcyjnych.

Ze względu na spokojny tryb życia i niski poziom aktywności, koty tej rasy mają tendencję do nadwagi. Należy kontrolować ich dietę i zachęcać do ruchu poprzez zabawy. Obfita sierść sprzyja powstawaniu kul włosowych w przewodzie pokarmowym, dlatego regularne szczotkowanie jest istotne nie tylko dla estetyki, ale i zdrowia.

Przy właściwej opiece i regularnych badaniach weterynaryjnych, brytyjczyk długowłosy może dożyć 12-17 lat.

Pielęgnacja kota brytyjskiego długowłosego wymaga systematyczności ze względu na jego gęstą, podwójną sierść. Regularne szczotkowanie minimum 2-3 razy w tygodniu zapobiega powstawaniu kołtunów i splątań, szczególnie w miejscach podatnych na zwijanie się sierści - pod pachami, na brzuchu i przy ogonie.

W okresie wiosennego i jesiennego linienia intensywność szczotkowania należy zwiększyć do codziennego. Pomocne są grzebienie o szerokich zębach oraz szczotki typu slicker. W przypadku pojawienia się kołtunów można użyć specjalnych narzędzi do rozczesywania lub delikatnie je wyciąć.

Kąpiele zalecane są co 4-6 tygodni, choć koty te dbają o swoją higienę. Ważna jest regularna kontrola i czyszczenie uszu oraz przycinanie pazurów. Ze względu na skłonność do gromadzenia się sierści w przewodzie pokarmowym, warto podawać specjalne pasty lub karmy wspomagające wydalanie kul włosowych.

Należy też regularnie sprawdzać okolice pod ogonem i w razie potrzeby przycinać tam sierść dla zachowania higieny.

Kot brytyjski długowłosy doskonale sprawdza się jako mieszkaniec zarówno domu, jak i mieszkania w bloku. Jego spokojny charakter i niska aktywność fizyczna sprawiają, że nie potrzebuje dużej przestrzeni ani dostępu do ogrodu. Zalecane jest jednak zapewnienie drapaka i miejsc do wspinania.

Ta rasa wymaga regularnej pielęgnacji sierści - potencjalny właściciel powinien być gotowy na szczotkowanie kilka razy w tygodniu. Jest to istotny element codziennej rutyny, którego nie można zaniedbywać.

Brytyjczyk długowłosy dobrze akceptuje obecność dzieci, innych kotów i psów, pod warunkiem że szanują jego przestrzeń osobistą. Nie lubi być podnoszony i mocno tulony, dlatego dzieci należy nauczyć odpowiedniego obchodzenia się z kotem.

Ze względu na tendencję do tycia, niezbędna jest kontrola porcji karmy i zachęcanie do aktywności poprzez interaktywne zabawy. Pomimo niezależnego charakteru, kot ten potrzebuje codziennego kontaktu z opiekunem i nie powinien być pozostawiany samotnie przez długi czas.