Glen of imaal terrier

Glen of Imaal Terrier wywodzi się z doliny Imaal w górach Wicklow w Irlandii, jednego z najbardziej dzikich i odizolowanych regionów wyspy. Historia tej rasy sięga XVI wieku, kiedy to flamandzcy i francuscy żołnierze osiedlili się w tej okolicy jako rekompensatę za służbę w armii angielskiej królowej Elżbiety I. Przybyli oni ze swoimi niskorosłymi psami, które skrzyżowano z miejscowymi terierami irlandzkimi.

Te twarde, pracowite psy były niezwykle wszechstronne. Oprócz tradycyjnych zadań terierów, takich jak polowanie na lisy, borsuki i szczury, pełniły wyjątkową funkcję jako tak zwane "turnspit dogs" - biegały w specjalnych kołach napędzających rożen kuchenny. Ta ciężka praca ukształtowała ich charakterystyczną budowę: niskie, mocne ciało z wygiętymi przednimi kończynami.

Przez wieki rasa pozostawała praktycznie nieznana poza swoim rodzimym regionem. Dopiero w 1933 roku Irish Kennel Club oficjalnie ją uznał, a FCI zarejestrowała standard pod numerem 302 w grupie 3 (teriery). Do dziś Glen of Imaal Terrier pozostaje jedną z najrzadszych ras terierów na świecie, szczególnie poza Irlandią i Wielką Brytanią.

Glen of Imaal Terrier to pies o niezwykłej budowie - jest znacznie cięższy i silniejszy, niż mogłoby wskazywać jego niewielkie wzrost. Sylwetka jest wydłużona, z proporcją długości do wysokości wynoszącą około 5:3. Jest to rasa achondroplastyczna, co oznacza pewien rodzaj genetycznie uwarunkowanego karłowatwa powodującego charakterystyczne krótkie, lekko wygięte przednie kończyny.

Głowa jest mocna i szeroka, z wyraźnym stopem. Oczy są średniej wielkości, okrągłe, barwy brązowej, osadzone szeroko. Uszy małe, różane lub półstojące, unoszące się podczas skupienia. Szczęki silne z doskonałym, kompletnym uzębieniem nożycowym.

Sierść jest średniej długości, szorstka wierzchnia z miękkim, gęstym podszerstkiem. Dozwolone umaszczenia to odcienie pszeniczne (od jasnego po czerwonawo-złoty), niebieski (od ciemnego łupkowego po srebrny) oraz pręgowany. Szczenięta mogą mieć ciemniejsze zabarwienie, które jaśnieje z wiekiem.

Ogon tradycyjnie kupowany, obecnie często pozostawiany naturalny, noszony wysoko, ale nie nad grzbietem. Cała sylwetka emanuje siłą i wytrzymałością przy zachowaniu kompaktowych rozmiarów.

Glen of Imaal Terrier to pies o złożonym, fascynującym charakterze. W przeciwieństwie do wielu innych terierów jest stosunkowo spokojny i cichy - szczeka tylko wtedy, gdy ma ku temu powód. Ta cecha była ceniona przez irlandzkich myśliwych, którzy potrzebowali psów pracujących dyskretnie.

Mimo spokojnego usposobienia, to nadal prawdziwy terier - odważny, zdecydowany i nieustępliwy. Posiada silny instynkt łowiecki i determinację charakterystyczną dla psów pracujących pod ziemią. Był hodowany do samodzielnej pracy i podejmowania własnych decyzji, co przekłada się na pewną niezależność i upór.

W relacji z rodziną jest niezwykle czuły i oddany. Szczególnie dobrze dogaduje się z dziećmi, z którymi chętnie się bawi, wykazując przy tym niezwykłą cierpliwość. Jednak ze względu na silny instynkt teriera może być problematyczny w kontaktach z innymi psami i małymi zwierzętami - wymaga wczesnej i konsekwentnej socjalizacji.

Jest inteligentny i potrafi się szybko uczyć, ale jego niezależny charakter wymaga cierpliwego, konsekwentnego szkolenia opartego na pozytywnym wzmocnieniu. Nie toleruje surowych metod treningowych i może stać się uparty, jeśli poczuje się źle traktowany.

Glen of Imaal Terrier jest ogólnie zdrową, odporną rasą o stosunkowo długim życiu sięgającym nawet 15 lat. Jednak jak każda rasa, ma predyspozycje do pewnych schorzeń genetycznych, które odpowiedzialni hodowcy starają się eliminować poprzez badania przesiewowe.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym jest postępujący zanik siatkówki typu crd3 (cone-rod dystrophy 3), dziedziczna choroba prowadząca do ślepoty. Na szczęście dostępny jest test DNA pozwalający zidentyfikować nosicieli i unikać kojarzenia, które mogłoby dać chore potomstwo. Każdy odpowiedzialny hodowca powinien badać swoje psy przed rozrodem.

Rasa jest również podatna na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, dlatego psy hodowlane powinny mieć wykonane zdjęcia RTG oceniane przez OFA lub PennHIP. Zalecane są również regularne badania okulistyczne przez certyfikowanego okulistę weterynaryjnego.

Inne problemy zdrowotne występujące w rasie to zwyrodnienie mielinowe (DM), alergie skórne oraz problemy z tarczycą. Ze względu na budowę ciała Gleny mogą być podatne na urazy kręgosłupa, szczególnie przy nadmiernym wysiłku lub skokach.

Pielęgnacja sierści Glen of Imaal Terriera jest umiarkowanie wymagająca, ale nie przytłaczająca. Sierść jest szorstka, średniej długości, z gęstym, miękkim podszerstkiem zapewniającym ochronę przed trudnymi warunkami atmosferycznymi irlandzkich gór.

Regularne szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu jest wystarczające do utrzymania sierści w dobrym stanie i usunięcia martwego włosa. W okresie linienia wiosną i jesienią może być konieczne częstsze szczotkowanie. Charakterystyczne jest to, że Gleny linieją stosunkowo mało jak na psy z podwójną sierścią.

Trymowanie lub stripping ręczny jest zalecany kilka razy w roku, aby utrzymać właściwą teksturę sierści i usunąć martwy włos. Profesjonalna pielęgnacja co 3-4 miesiące pomoże zachować charakterystyczny wygląd rasy. Owłosienie wokół oczu i uszu wymaga regularnego przycinania dla higieny i komfortu psa.

Podstawowa higiena obejmuje również regularne przycinanie pazurów (co 2-3 tygodnie), czyszczenie uszu (co tydzień) oraz dbanie o higienę zębów. Kąpiele są potrzebne tylko w razie potrzeby - zbyt częste mogą uszkodzić naturalną ochronną warstwę tłuszczową sierści.

Glen of Imaal Terrier, mimo niewielkich rozmiarów, ma specyficzne wymagania, które przyszli właściciele powinni wziąć pod uwagę. To pies o dużej sile fizycznej i silnym charakterze, który potrzebuje odpowiedniego prowadzenia.

Codzienna aktywność powinna obejmować około 45-60 minut spacerów i zabaw. Gleny są zaskakująco atletyczne jak na swoją budowę i lubią różnorodność - spacery w terenie, zabawy węchowe, a nawet sporty kynologiczne jak nosework czy earthdog trials. Jednak ze względu na krótkie, wygięte kończyny nie są odpowiednie do biegania przy rowerze czy długich tras joggingowych.

Mieszkanie jest odpowiednim środowiskiem dla tej rasy, pod warunkiem zapewnienia regularnych wyjść i stymulacji umysłowej. Ogród powinien być dobrze ogrodzony, gdyż Gleny są doskonałymi kopaczami i mogą próbować uciekać w pogoni za zwierzyną.

Socjalizacja od szczenięcia jest absolutnie kluczowa. Silny instynkt łowiecki i tendencja do dominacji wobec innych psów wymagają wczesnej i konsekwentnej pracy. Rasa nie jest zalecana dla początkujących właścicieli ze względu na uparte usposobienie i potrzebę stanowczego, ale łagodnego przywództwa.

Glen of Imaal Terrier dojrzewa wolno - osiąga pełną dorosłość dopiero około 3-4 roku życia. Wymaga cierpliwości i zrozumienia podczas długiego okresu dojrzewania.