Field spaniel

Field Spaniel to jedna z najstarszych ras spanieli, której historia sięga XIX-wiecznej Anglii. Rasa wyewoluowała z grupy spanieli lądowych (Land Spaniels) i została oficjalnie uznana jako odrębna rasa w latach 80. XIX wieku. Początkowo hodowcy skupiali się na tworzeniu psa o wydłużonej sylwetce i niskim wzroście, co niestety doprowadziło do problemów zdrowotnych i funkcjonalnych.

Na przełomie XIX i XX wieku rasa niemal wyginęła ze względu na ekstremalne cechy hodowlane preferowane na wystawach. Dopiero zaangażowani hodowcy, tacy jak Mortimer Smith, podjęli się odbudowy rasy, krzyżując ją z English Springer Spanielami i innymi zdrowszymi liniami. To pozwoliło przywrócić Field Spanielowi proporcjonalną budowę i sprawność myśliwską.

Po II wojnie światowej populacja Field Spanieli była krytycznie mała. Dzięki determinacji brytyjskich hodowców rasa została uratowana, choć do dziś pozostaje stosunkowo rzadka. FCI oficjalnie uznało rasę w 1954 roku. Współcześnie Field Spaniel ceniony jest zarówno jako pies wystawowy, jak i kompan rodzinny, zachowując przy tym swoje naturalne zdolności łowieckie w terenie.

Field Spaniel to pies średniej wielkości o szlachetnej, proporcjonalnej budowie. Charakteryzuje się wydłużonym, dobrze wyrzeźbionym pyskiem i ekspresyjnymi, ciemnymi oczami o łagodnym wyrazie. Uszy są osadzone nisko, są długie i pokryte jedwabistą sierścią tworzącą efektowne frędzle.

Sylwetka Field Spaniela jest nieco dłuższa niż wyższa, z głęboką klatką piersiową i mocnymi, prostymi kończynami. Ogon tradycyjnie kopiowano, jednak obecnie coraz częściej pozostawia się go naturalny. Sierść jest gęsta, jedwabista, lekko falująca, z obfitymi frędzlami na uszach, klatce piersiowej, brzuchu i kończynach.

Według standardu wzrost wynosi około 46 cm w kłębie, przy wadze 18-25 kg. Samce są zazwyczaj masywniejsze i wyższe od samic. Dozwolone umaszczenia to czarny, wątrobowy oraz ich warianty dereszowate, z możliwością podpaleń. Na piersi dopuszczalne są białe znaczenia lub sierść dereszowata.

Field Spaniel to pies o wyjątkowo łagodnym i zrównoważonym temperamencie. Jest spokojniejszy i bardziej powściągliwy niż jego bliski kuzyn Cocker Spaniel. Charakteryzuje się głębokim przywiązaniem do rodziny i potrzebuje stałego kontaktu z opiekunami. Źle znosi samotność i może rozwijać lęk separacyjny przy zbyt długich rozłąkach.

Wobec obcych Field Spaniel bywa początkowo nieśmiały i powściągliwy, ale nie jest nigdy agresywny. Po poznaniu nowej osoby staje się przyjazny i otwarty. Z dziećmi jest cierpliwy i delikatny, co czyni go doskonałym towarzyszem dla rodzin. Dobrze dogaduje się z innymi psami oraz kotami, szczególnie jeśli został z nimi prawidłowo zsocjalizowany.

Jest inteligentny i chętny do współpracy, choć potrafi być też samodzielny i czasem uparty. Najlepiej reaguje na pozytywne metody szkolenia oparte na nagrodach. Surowe traktowanie może go zranić emocjonalnie i wywołać wycofanie. Ma wrodzony instynkt myśliwski i uwielbia tropienie oraz aportowanie.

Field Spaniel to rasa generalnie zdrowa, ale jak wszystkie psy rasowe, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Najczęstszym problemem jest dysplazja stawów biodrowych, dlatego hodowcy powinni wykonywać badania rentgenowskie u psów przeznaczonych do rozrodu. Program CHIC wymaga oceny stawów biodrowych przez OFA.

Drugim ważnym obszarem są choroby oczu. Psy hodowlane powinny być regularnie badane przez weterynaryjnego okulistę w ramach badań CERF/CAER. Do schorzeń występujących w rasie należą zaćma, postępujący zanik siatkówki oraz entropion.

Niedoczynność tarczycy jest stosunkowo częsta u Field Spanieli. Objawy obejmują przyrost masy ciała, letarg i problemy skórne. Diagnoza opiera się na prostym badaniu krwi, a leczenie polega na suplementacji hormonów tarczycy. Program CHIC wymaga również badania tarczycy.

Sporadycznie występują problemy kardiologiczne i padaczka. Wielu odpowiedzialnych hodowców wykonuje również badania serca. Średnia długość życia rasy wynosi 11-14 lat, co jest dobrym wynikiem jak na psa tej wielkości.

Jedwabista sierść Field Spaniela wymaga regularnej pielęgnacji, aby zachować zdrowy wygląd i zapobiegać kołtunom. Szczotkowanie powinno odbywać się co najmniej 2-3 razy w tygodniu, z użyciem szczotki z naturalnego włosia lub grzebienia o szerokich zębach. Szczególną uwagę należy poświęcić frędzlom na uszach, klatce piersiowej i kończynach.

Kąpiele są potrzebne co 4-6 tygodni lub gdy pies się pobrudzi. Należy używać łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów o delikatnej sierści. Po kąpieli ważne jest dokładne wysuszenie, szczególnie uszu i okolic z obfitą sierścią.

Uszy Field Spaniela wymagają regularnej kontroli i czyszczenia ze względu na skłonność do infekcji. Długie, opadające uszy ograniczają wentylację kanału słuchowego. Cotygodniowe sprawdzanie i delikatne czyszczenie specjalnym płynem zapobiega problemom.

Przycinanie pazurów powinno odbywać się co 2-3 tygodnie. Sierść między opuszkami łap warto regularnie skracać, aby zapobiec zbieraniu się brudu i śniegu. Profesjonalne trymowanie całej sylwetki zaleca się co kilka miesięcy, szczególnie u psów wystawowych.

Field Spaniel potrzebuje umiarkowanej, ale regularnej dawki ruchu. Idealnie sprawdzą się codzienne spacery trwające około 60 minut, połączone z możliwością swobodnego biegania w bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Jako pies myśliwski uwielbia zabawy aportowe i tropienie, które jednocześnie stymulują go mentalnie.

Ta rasa nie jest odpowiednia do życia w małym mieszkaniu bez dostępu do ogrodu. Field Spaniel najlepiej czuje się w domu z podwórkiem, gdzie może swobodnie eksplorować. Potrafi jednak zaadaptować się do życia w mieście, jeśli zapewni mu się odpowiednią ilość aktywności na świeżym powietrzu.

Najważniejszą potrzebą Field Spaniela jest bliskość z rodziną. Nie powinien spędzać długich godzin sam w domu ani być trzymany na zewnątrz, z dala od domowników. Samotność prowadzi u niego do smutku, lęku i destrukcyjnych zachowań.

Szkolenie powinno opierać się na metodach pozytywnych. Field Spaniel jest wrażliwy na ton głosu i surowe traktowanie może go zniechęcić do współpracy. Socjalizacja od szczenięctwa jest kluczowa dla wykształcenia pewności siebie wobec obcych osób i nowych sytuacji.