Dog argentyński

Dog argentyński, znany również jako dogo argentino, to rasa stworzona przez doktora Antonio Noresa Martineza w latach 20. XX wieku w argentyńskiej prowincji Córdoba. Jego celem było wyhodowanie doskonałego psa myśliwskiego zdolnego do polowania na grubą zwierzynę, w tym pumy i dziki.

Jako bazę hodowlaną wykorzystano lokalnego psa z Córdoby - agresywnego molosa powstałego ze skrzyżowania buldogów i terierów. Dr Nores Martinez systematycznie krzyżował go z innymi rasami: dogą niemiecką dla wzrostu, boksererem dla siły, bulterierem dla odwagi, buldogiem dla szerokiej klatki piersiowej, chartem irlandzkim dla szybkości, pointer dla węchu oraz mastifem pirenejskim dla białej maści i odporności.

Proces selekcji trwał ponad dekadę i zakończył się stworzeniem psa o idealnych proporcjach siły, wytrzymałości i odwagi, przy jednoczesnym zachowaniu łagodnego usposobienia wobec ludzi. Argentyńska Federacja Kynologiczna (FCA) uznała rasę w 1964 roku, a Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie zatwierdziła standard w 1973 roku, przyznając jej numer 292.

Współcześnie dogo argentino pełni funkcję nie tylko psa myśliwskiego, ale także stróżującego, obronnego oraz rodzinnego towarzysza. W niektórych krajach rasa podlega ograniczeniom ze względu na jej siłę i historię hodowlaną.

Dog argentyński to duży, atletyczny pies o mocnej, harmonijnej budowie i wyraźnie umięśnionej sylwetce. Samce osiągają wysokość 60-68 cm w kłębie przy wadze 40-45 kg, samice są nieco mniejsze - 60-65 cm i 35-43 kg.

Głowa jest masywna i mocna, z szeroką czaszką oraz wyraźnym stopem. Kufa ma kształt stożkowaty o równej długości do czaszki. Szczęki są silne z nożycowym zgryzem. Oczy ciemne lub orzechowe, osadzone głęboko, o żywym i inteligentnym wyrazie. Uszy wysoko osadzone, tradycyjnie przycinane do trójkątnego kształtu, obecnie często pozostawiane naturalne.

Szyja silna, lekko wysklepiona, przechodząca w głęboką, szeroką klatkę piersiową. Grzbiet prosty, mocny, z dobrze umięśnionymi lędźwiami. Ogon gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, noszony nisko.

Szata jest krótka, gładka i gęsta, zawsze w kolorze czysto białym. Dopuszczalna jest pojedyncza ciemna plama na czaszce, nieprzekraczająca 10% powierzchni głowy. Skóra gruba i elastyczna.

Dog argentyński łączy w sobie pozornie sprzeczne cechy - jest jednocześnie potężnym myśliwym i czułym towarzyszem rodzinnym. Wobec właścicieli wykazuje niezwykłą lojalność i przywiązanie, często zachowując się jak wielki przytulas w domowym zaciszu.

To pies o silnym instynkcie ochronnym, naturalnie nieufny wobec obcych, ale nigdy agresywny bez powodu. Potrzebuje konsekwentnego, doświadczonego właściciela, który zapewni mu jasną hierarchię i odpowiednią socjalizację od szczenięctwa.

Ze względu na silny instynkt łowiecki wymaga ostrożności w kontaktach z mniejszymi zwierzętami. W stosunku do innych psów, szczególnie tej samej płci, może przejawiać dominację. Wczesna i intensywna socjalizacja jest niezbędna dla prawidłowego rozwoju zachowania.

Z dziećmi z własnej rodziny jest zazwyczaj cierpliwy i opiekuńczy, jednak wszelkie interakcje powinny być nadzorowane ze względu na rozmiary i siłę psa. Nie zaleca się tej rasy dla początkujących właścicieli.

Cechuje go wysoka inteligencja i chęć do pracy, co czyni go podatnym na szkolenie. Wymaga jednak stanowczego, ale sprawiedliwego podejścia - nie toleruje brutalnych metod treningowych.

Dog argentyński jest ogólnie zdrową rasą o średniej długości życia 10-15 lat. Jak większość dużych psów, jest jednak predysponowany do pewnych schorzeń wymagających monitorowania.

Najczęstszym problemem zdrowotnym jest głuchota wrodzona, dotykająca około 10% populacji. Związana jest z genem odpowiedzialnym za białe umaszczenie. Szczenięta powinny być badane testem BAER przed zakupem.

Dysplazja stawu biodrowego (HD) występuje u części przedstawicieli rasy i może prowadzić do problemów z poruszaniem. Hodowcy powinni wykonywać badania przesiewowe obu rodziców przed planowaną hodowlą.

Problemy kardiologiczne, w tym kardiomiopatia rozstrzeniowa, wymagają regularnych badań serca, szczególnie u starszych osobników. Zalecane są okresowe kontrole u kardiologa weterynaryjnego.

Skóra psa argentyńskiego, ze względu na brak pigmentu, jest wrażliwa na promieniowanie słoneczne. Długotrwała ekspozycja może prowadzić do poparzeń i zwiększa ryzyko nowotworów skóry.

Według programu OFA CHIC, psy hodowlane powinny mieć wykonane: test BAER, badanie HD, badanie kardiologiczne oraz opcjonalnie badanie łokci, tarczycy lub oczu.

Pielęgnacja doga argentyńskiego jest stosunkowo nieskomplikowana dzięki krótkiej, gładkiej sierści. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu gumową rękawicą lub szczotką z krótkim włosiem wystarcza do usunięcia martwego włosa i utrzymania błyszczącej szaty.

Linka jest umiarkowana przez cały rok z dwoma intensywniejszymi okresami wiosną i jesienią. W tym czasie warto zwiększyć częstotliwość szczotkowania do 2-3 razy w tygodniu.

Kąpiele powinny odbywać się w razie potrzeby, zazwyczaj co 6-8 tygodni, z użyciem łagodnego szamponu dla psów. Zbyt częste kąpiele mogą wysuszać skórę i pozbawić ją naturalnych olejów ochronnych.

Uszy wymagają regularnej kontroli i czyszczenia, szczególnie jeśli pozostawione są naturalne - ich fałdysta struktura sprzyja gromadzeniu się wilgoci i zanieczyszczeń. Pazury należy przycinać co 2-3 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów.

Higiena jamy ustnej jest ważna dla ogólnego zdrowia - zaleca się regularne szczotkowanie zębów lub stosowanie gryzaków dentystycznych. Zaniedbanie może prowadzić do chorób przyzębia wpływających na długość życia.

Ze względu na jasną skórę, należy chronić psa przed intensywnym słońcem, szczególnie nos i okolice uszu.

Dog argentyński wymaga doświadczonego właściciela, który rozumie specyfikę pracy z dużym, silnym psem o mocnym charakterze. To nie jest rasa dla początkujących ani osób poszukujących łatwego towarzysza.

Przestrzeń życiowa powinna obejmować dom z ogrodzonym ogrodem - mieszkanie w bloku jest stanowczo nieodpowiednie dla tego aktywnego, dużego psa. Ogrodzenie musi być solidne i wysokie, gdyż rasa potrafi być zaskakująco zwinna.

Codzienna aktywność fizyczna to minimum 90 minut intensywnego ruchu: długie spacery, bieg, zabawa, praca węchowa. Brak odpowiedniej stymulacji prowadzi do problemów behawioralnych i destrukcji.

Socjalizacja musi rozpocząć się bardzo wcześnie i być kontynuowana przez całe życie psa. Szczenię powinno poznawać różne osoby, zwierzęta, miejsca i sytuacje w kontrolowany sposób.

Szkolenie wymaga konsekwencji, cierpliwości i pozytywnych metod. Pies odpowiada na motywację i jasne zasady, ale nie toleruje przymusu fizycznego ani krzyku.

Koszty utrzymania są znaczące: wysokiej jakości karma dla dużych ras, regularne wizyty weterynaryjne, testy zdrowotne, ubezpieczenie oraz potencjalne szkolenie z profesjonalistą.

W niektórych krajach i regionach posiadanie doga argentyńskiego może wymagać specjalnych zezwoleń lub być zakazane - przed zakupem należy sprawdzić lokalne przepisy.