Chin japoński

Chin japoński, mimo swojej nazwy, wywodzi się prawdopodobnie z Chin, skąd trafił do Japonii około VII wieku jako dar dla japońskiej rodziny cesarskiej. Przez stulecia był hodowany wyłącznie na dworze cesarskim i w domach arystokracji, co uczyniło go symbolem prestiżu i bogactwa w kulturze japońskiej.

W Japonii rasa była tak ceniona, że posiadanie china było przywilejem zarezerwowanym dla najwyższych warstw społecznych. Psy te były traktowane niemal jak świętości, otaczane troskliwą opieką i rozpieszczane na cesarskim dworze. Japończycy dążyli do wyhodowania jak najmniejszych osobników, co miało podkreślać ich ekskluzywność.

Do Europy chin japoński dotarł dopiero w XIX wieku, gdy Japonia otworzyła się na kontakty ze światem zachodnim. Królowa Wiktoria otrzymała parę tych psów w prezencie, co przyczyniło się do popularyzacji rasy wśród europejskiej arystokracji. W 1853 roku Komandor Matthew Perry przywiózł pierwsze egzemplarze do Stanów Zjednoczonych.

Rasa została oficjalnie uznana przez FCI pod numerem 206. Współcześnie chin japoński pozostaje stosunkowo rzadką rasą, cenioną przez miłośników eleganckich psów towarzyszących, którzy potrafią docenić jego wyjątkowy charakter i arystokratyczne usposobienie.

Chin japoński to niewielki, elegancki pies o kwadratowej sylwetce i harmonijnej budowie ciała. Charakteryzuje się szeroką, zaokrągloną głową z wyraźnie zaznaczonym stopem oraz krótkim, szerokim pyskiem. Oczy są duże, ciemne, szeroko rozstawione i lekko wypukłe, co nadaje mu charakterystyczny, zdziwiony wyraz.

Uszy są małe, trójkątne, osadzone wysoko i zwisające, pokryte długą, jedwabistą sierścią. Nos jest czarny u osobników biało-czarnych lub może być w kolorze harmonizującym z umaszczeniem u psów biało-czerwonych. Tułów jest zwarty, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową i prostym grzbietem.

Sierść jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów wyglądu - długa, prosta, jedwabista i miękka w dotyku, tworzy obfite udrapowania na uszach, szyi, klatce piersiowej, nogach i ogonie. Ogon jest wysoko osadzony, zakręcony na grzbiet i pokryty bujną, pióropuszowatą sierścią.

Dopuszczalne umaszczenia to biało-czarne oraz biało-czerwone, przy czym odcień czerwieni może wahać się od cytrynowego przez soboli aż po mahoniowy. Znaczenia powinny być symetryczne, a biała plama na czole jest cechą pożądaną.

Chin japoński słynie z łagodnego, arystokratycznego usposobienia i niezwykłej elegancji w zachowaniu. Jest to pies inteligentny, czuły i niezwykle przywiązany do swoich opiekunów, choć zachowuje pewną rezerwę wobec obcych. Jego charakter często porównywany jest do kociego - jest niezależny, czysty i uwielbia przebywać na wysokich miejscach.

To wyjątkowo wrażliwy emocjonalnie pies, który doskonale wyczuwa nastrój swojego właściciela i dostosowuje do niego swoje zachowanie. Nie toleruje krzyków ani napięć w domu, preferując spokojną, harmonijną atmosferę. Jest cichy, rzadko szczeka bez powodu, a jego obecność jest dyskretna, choć zawsze blisko ukochanego człowieka.

Chin japoński świetnie dogaduje się z innymi zwierzętami domowymi, w tym z kotami, z którymi często nawiązuje bliskie przyjaźnie. Jest łagodny wobec dzieci, ale ze względu na delikatną budowę lepiej sprawdza się w domach ze starszymi, spokojniejszymi dziećmi, które potrafią traktować go z należytym szacunkiem.

Pomimo małych rozmiarów, chin potrafi być odważny i pełen godności. Nie jest jednak psem służalczym - uczy się chętnie, ale na własnych warunkach, wymagając cierpliwości i pozytywnych metod szkoleniowych.

Chin japoński jest rasą stosunkowo zdrową, choć ze względu na budowę brachycefaliczną wymaga szczególnej uwagi w niektórych aspektach zdrowotnych. Średnia długość życia wynosi 10-14 lat, a przy odpowiedniej opiece wiele osobników dożywa nawet 15 lat.

Główne problemy zdrowotne związane są z płaską budową pyska, która może powodować trudności oddechowe, szczególnie w upalne dni lub podczas intensywnego wysiłku. Chin słabo toleruje skrajne temperatury i wymaga klimatyzowanego otoczenia latem oraz ochrony przed mrozem zimą.

Do najczęstszych schorzeń należą: zwichnięcie rzepki (luxacja patelli), problemy kardiologiczne, schorzenia oczu (w tym postępujący zanik siatkówki i zaćma) oraz choroba GM2 (gangliosidoza), dziedziczne schorzenie neurologiczne. Odpowiedzialni hodowcy wykonują testy DNA na obecność mutacji GM2.

Zalecane badania zdrowotne przed rozrodem obejmują: badanie okulistyczne przez certyfikowanego okulistę weterynaryjnego (w wieku 36 miesięcy), badanie serca (po 4 roku życia), ocenę rzepek (po 1 roku życia) oraz test DNA na GM2. Psy spełniające te wymogi mogą otrzymać numer CHIC.

Regularne wizyty weterynaryjne, zbilansowana dieta i unikanie nadmiernego wysiłku w upały to klucz do długiego i zdrowego życia chinka.

Pielęgnacja chinka japońskiego wymaga regularności, ale nie jest tak czasochłonna jak w przypadku niektórych innych ras długowłosych. Jedwabista sierść ma tę zaletę, że nie ma tendencji do kołtunienia, choć wymaga systematycznego szczotkowania.

Zaleca się szczotkowanie sierści 2-3 razy w tygodniu miękką szczotką lub grzebieniem o szerokich zębach, aby usunąć martwy włos i zapobiec tworzeniu się kołtunów. W okresie linienia, które występuje sezonowo, częstotliwość szczotkowania należy zwiększyć do codziennej.

Kąpiele powinny odbywać się co 3-4 tygodnie lub w razie potrzeby, z użyciem łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów. Po kąpieli sierść należy dokładnie wysuszyć, najlepiej przy użyciu suszarki na niskim ustawieniu, aby zapobiec przeziębieniu.

Szczególnej uwagi wymagają oczy - ze względu na ich wypukłość i wielkość są podatne na podrażnienia i infekcje. Należy codziennie przecierać okolice oczu wilgotnym wacikiem, usuwając wszelkie wydzieliny. Uszy również wymagają regularnej kontroli i czyszczenia.

Pazury należy przycinać co 2-3 tygodnie, a zęby czyścić regularnie specjalną pastą dla psów, aby zapobiegać chorobom przyzębia, na które rasy miniaturowe są szczególnie podatne.

Chin japoński jest idealnym psem do mieszkania w bloku - nie wymaga dużej przestrzeni ani intensywnej aktywności fizycznej. Wystarczą mu krótkie, spokojne spacery trwające łącznie około 30 minut dziennie, uzupełnione zabawą w domu.

Ze względu na brachycefaliczną budowę, chin źle znosi wysokie temperatury i wilgotność. W upalne dni spacery należy ograniczyć do wczesnych godzin porannych lub wieczornych, a w domu zapewnić dostęp do klimatyzacji lub wentylatora. Zimą natomiast może potrzebować ubranku ochronnego podczas mroźnej pogody.

To pies, który potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem i nie radzi sobie dobrze z długotrwałą samotnością. Idealny dla osób starszych, par bez małych dzieci lub singli pracujących z domu. Może towarzyszyć właścicielowi w codziennych czynnościach, ceniąc spokojne współbycie.

Chin wymaga spokojnego, harmonijnego domu - jest wrażliwy na napięcia i hałas. Szkolenie powinno opierać się wyłącznie na pozytywnym wzmacnianiu, gdyż surowe metody mogą go zranić emocjonalnie i zniszczyć więź z opiekunem.

Dieta powinna być wysokiej jakości, dostosowana do małych ras, z uwzględnieniem skłonności do nadwagi. Karmienie małymi porcjami 2-3 razy dziennie jest lepsze niż jedna duża porcja, co pomaga unikać problemów trawiennych.