Cane corso

Cane Corso wywodzi się bezpośrednio od starożytnych rzymskich molosów (Canis Pugnax), które towarzyszyły legionom w podbojach Europy. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego psy te znalazły swoje miejsce na włoskiej wsi, gdzie przez stulecia służyły jako wszechstronni pomocnicy rolników.

Nazwa rasy pochodzi od łacińskiego "cohors", oznaczającego strażnika podwórza lub obrońcę. Na południu Włoch, szczególnie w regionach Puglia, Kampania i Sycylia, Cane Corso pełnił rolę psa pasterskiego pilnującego trzód, stróża gospodarstw oraz pomocnika przy polowaniach na dziki i inną grubą zwierzynę.

W XX wieku rasa niemal wymarła wraz z industrializacją rolnictwa. Dopiero w latach 70. grupa włoskich kynologów, w tym Giovanni Bonnetti i Stefano Gandolfi, rozpoczęła program odtworzenia rasy, odnajdując ostatnie egzemplarze w odległych wioskach Kalabrii i Apulii. ENCI (włoski związek kynologiczny) uznał rasę w 1994 roku, a FCI przyznało oficjalne uznanie w 2007 roku.

Cane Corso to pies średniej do dużej wielkości, o mocnej, zwartej budowie, zachowujący przy tym elegancję i proporcjonalność sylwetki. Głowa jest masywna i szeroka, z wyraźnie zaznaczonym stopem oraz charakterystyczną czarną lub szarą maską na pysku, która nie powinna sięgać powyżej linii oczu.

Kufa jest krótka i kwadratowa, stanowiąca około jednej trzeciej długości głowy. Oczy są średniej wielkości, owalne, osadzone nieco skośnie, o ciemnym zabarwieniu dostosowanym do koloru szaty. Uszy tradycyjnie przycinano do kształtu trójkąta, choć obecnie w wielu krajach pozostawia się je naturalne - wówczas opadają i przylegają do policzków.

Tułów jest mocny i muskulisty, z szeroką klatką piersiową sięgającą do łokci. Ogon osadzony wysoko, gruby u nasady, tradycyjnie kopiowany przy czwartym kręgu, obecnie często pozostawiany naturalny. Szata jest krótka, lśniąca i gęsta, z nieznacznym podszerstkiem.

Cane Corso to pies o wyjątkowo silnym instynkcie opiekuńczym, głęboko przywiązany do swojej rodziny. Wobec domowników jest czuły i oddany, często wykazując zaskakującą delikatność mimo imponujących rozmiarów. Doskonale wyczuwa nastroje właściciela i reaguje na subtelne sygnały.

Wobec obcych zachowuje naturalną rezerwę i czujność, nigdy jednak nie wykazując nieuzasadnionej agresji. Jest inteligentny i pewny siebie, co wymaga od właściciela konsekwentnego, spokojnego przywództwa. Prawidłowo zsocjalizowany potrafi rozróżniać rzeczywiste zagrożenia od codziennych sytuacji.

Rasa charakteryzuje się silnym terytorializmem i wrodzonymi zdolnościami strażniczymi. Cane Corso nie wymaga specjalnego szkolenia obronnego - jego naturalne instynkty wystarczają do ochrony domu i rodziny. Jest spokojny i zrównoważony w domu, aktywizując się błyskawicznie w razie potrzeby.

Cane Corso, jak większość dużych ras molosowatych, predysponowany jest do pewnych schorzeń ortopedycznych. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych stanowi główny problem zdrowotny - odpowiedzialna hodowla wymaga badań RTG rodziców przed kryciem. Zwichnięcie rzepki również występuje w rasie i podlega obowiązkowym badaniom CHIC.

Skręt żołądka (GDV) to potencjalnie śmiertelne zagrożenie dla psów o głębokiej klatce piersiowej. Profilaktyka obejmuje dzielenie posiłków na mniejsze porcje, unikanie intensywnego wysiłku po jedzeniu oraz rozważenie gastropeksji profilaktycznej.

Badania genetyczne na NCL (ceroidolipofuscynoza neuronalna) i DSRA (anomalia szkieletowo-zębowo-siatkówkowa) są obecnie wymagane w programie OFA CHIC. Regularne badania kardiologiczne pozwalają wykryć wczesne objawy kardiomiopatii rozstrzeniowej, występującej u niektórych osobników.

Pielęgnacja Cane Corso jest stosunkowo nieskomplikowana dzięki krótkiej, przylegającej szacie. Cotygodniowe szczotkowanie gumową rękawicą lub szczotką z naturalnego włosia usuwa martwy włos i stymuluje krążenie, nadając sierści zdrowy połysk.

Podczas sezonowych linień, przypadających na wiosnę i jesień, częstotliwość szczotkowania warto zwiększyć do kilku razy w tygodniu. Kąpiele potrzebne są okazjonalnie - zbyt częste mycie może wysuszać skórę i niszczyć naturalną warstwę ochronną.

Szczególną uwagę należy zwrócić na fałdy skórne na pysku, które wymagają regularnego czyszczenia i osuszania, aby zapobiec infekcjom bakteryjnym i grzybiczym. Uszy powinny być kontrolowane co tydzień, pazury przycinane w miarę potrzeby, a zęby czyszczone regularnie lub wspierane gryzakami dentystycznymi.

Cane Corso wymaga doświadczonego właściciela, który rozumie specyfikę ras molosowatych i potrafi zapewnić spokojne, konsekwentne przywództwo. To nie jest pies dla osób początkujących ani dla tych, którzy nie mogą poświęcić czasu na właściwą socjalizację i szkolenie.

Przestrzeń życiowa powinna obejmować dom z ogrodzonym ogrodem - mieszkanie w bloku nie jest odpowiednie dla tej rasy. Ogrodzenie musi być solidne, o wysokości minimum 180 cm. Codzienna aktywność fizyczna przez około godzinę jest niezbędna, łącząc spacery, zabawy i ćwiczenia mentalne.

Wczesna, intensywna socjalizacja jest absolutnie kluczowa - szczenię powinno poznać różnorodne sytuacje, ludzi, zwierzęta i środowiska w okresie od 8 do 16 tygodnia życia. Szkolenie posłuszeństwa należy rozpocząć wcześnie, stosując metody pozytywnego wzmocnienia. Rasa nie toleruje surowych metod treningowych, które mogą prowadzić do problemów behawioralnych.