Bull terrier

Bull Terrier powstał w Anglii w pierwszej połowie XIX wieku jako wynik krzyżowania staroangielskiego buldoga z różnymi terierami, głównie z wymarłym już białym terierem angielskim. Początkowo hodowano go do walk psów i szczucia byków, jednak po zakazaniu tych praktyk w 1835 roku rasa została przekształcona w psa towarzyskiego i wystawowego.

Za ojca współczesnego Bull Terriera uważa się Jamesa Hinksa z Birmingham, który w latach 50. XIX wieku zaczął hodować wyłącznie białe osobniki, określane mianem "białych rycerzy". Hinks skrzyżował ówczesne buldogi z białym terierem angielskim, a później prawdopodobnie także z dalmatyńczykiem i chartami, tworząc elegancką, wyrafinowaną rasę.

Charakterystyczna jajowata głowa, będąca dziś znakiem rozpoznawczym rasy, pojawiła się dopiero na początku XX wieku dzięki staraniom hodowców dążących do uzyskania unikalnego wyglądu. Kolorowe Bull Terriery zostały oficjalnie uznane w 1936 roku jako odrębna odmiana. Rasa zyskała popularność jako oddany towarzysz rodziny, ceniony za odwagę, lojalność i pogodne usposobienie. W 1887 roku powstał pierwszy klub hodowców Bull Terrierów w Anglii.

Bull Terrier to pies o niezwykle charakterystycznym wyglądzie, którego nie sposób pomylić z żadną inną rasą. Najbardziej rozpoznawalną cechą jest unikalna głowa o kształcie jaja, bez wyraźnego stopu, z łukowatym profilem od czubka czaszki do nosa. Oczy są małe, trójkątne, umieszczone skośnie i głęboko osadzone, co nadaje psu przenikliwe, inteligentne spojrzenie.

Ciało jest mocne, muskularne i zwarte, o proporcjonalnej budowie. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, grzbiet krótki i silny, lędźwie lekko wysklepione. Standard FCI nie określa konkretnych limitów wagowych ani wzrostowych, podkreślając, że pies powinien sprawiać wrażenie maksymalnej substancji w stosunku do swojego rozmiaru, zachowując jakość i proporcje odpowiednie dla płci.

Sierść jest krótka, płaska, twarda w dotyku i lśniąca. Dozwolone umaszczenia to: czysto biały (dopuszczalne znaczenia na głowie), pręgowany (preferowany wśród kolorowych), czarno-pręgowany, czerwony, płowy oraz tricolor. Uszy małe, cienkie, stojące blisko siebie. Ogon krótki, nisko osadzony, noszony poziomo.

Bull Terrier to pies o wyjątkowej osobowości, łączącej odwagę gladiatora z czułością domowego pupila. Jest niezwykle oddany swojej rodzinie i tworzy silne więzi z opiekunami. Mimo groźnego wyglądu, wobec ludzi wykazuje nadzwyczajną łagodność i cierpliwość, szczególnie w stosunku do dzieci, z którymi często nawiązuje szczególną więź.

To rasa niezwykle energiczna i zabawowa, zachowująca szczenięcą radość życia przez wiele lat. Bull Terriery słyną z ekscentrycznego zachowania, często określanego jako "bull terrier spin" - kręcenie się w kółko z radości. Są inteligentne, ale jednocześnie uparte i niezależne, co wymaga od opiekuna konsekwencji i cierpliwości w szkoleniu.

Wobec innych psów, szczególnie tej samej płci, Bull Terrier może wykazywać skłonności dominujące, co jest echem jego bojowej przeszłości. Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla harmonijnego współżycia z innymi zwierzętami. Rasa ta nie toleruje długotrwałej samotności - brak towarzystwa może prowadzić do destrukcyjnych zachowań. Bull Terrier potrzebuje być pełnoprawnym członkiem rodziny i uczestniczyć w codziennym życiu domowników.

Bull Terrier jest stosunkowo zdrową rasą, jednak podatną na kilka specyficznych schorzeń, o których przyszli właściciele powinni wiedzieć. Jednym z najważniejszych problemów jest dziedziczna głuchota, szczególnie u osobników białych. Wszystkie szczenięta powinny przechodzić badanie BAER (słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu) w celu wykrycia tej wady.

Rasa jest predysponowana do nefropatii dziedzicznej - postępującej choroby nerek, która może prowadzić do niewydolności tego narządu. Zaleca się regularne badanie stosunku białka do kreatyniny w moczu (UPC). Problemy sercowe, w tym stenoza aorty i dysplazja zastawki mitralnej, również występują w rasie, dlatego badanie kardiologiczne jest elementem protokołu CHIC.

Bull Terriery mogą cierpieć na zwichnięcie rzepki oraz problemy skórne, w tym atopowe zapalenie skóry i skręt żołądka. U niektórych osobników występuje zespół obsesyjno-kompulsywny objawiający się pogonią za ogonem. Biały Bull Terrier jest bardziej podatny na oparzenia słoneczne i nowotwory skóry. Średnia długość życia wynosi 10-14 lat przy odpowiedniej opiece weterynaryjnej.

Pielęgnacja Bull Terriera jest stosunkowo nieskomplikowana dzięki krótkiej, gładkiej sierści. Wystarczy cotygodniowe szczotkowanie miękką szczotką lub rękawicą do pielęgnacji, aby usunąć martwy włos i zachować zdrowy połysk okrywy. W okresie linienia, który występuje dwa razy w roku, częstotliwość szczotkowania można zwiększyć.

Kąpiele są potrzebne jedynie w razie konieczności, gdy pies się ubrudzi. Zbyt częste mycie może usuwać naturalne olejki chroniące skórę. Przy białych Bull Terierach warto zwracać uwagę na ewentualne zaczerwienienia czy podrażnienia skóry, gdyż rasa ta jest podatna na alergie skórne.

Regularna kontrola i czyszczenie uszu zapobiega infekcjom, szczególnie że stojące uszy Bull Terriera są narażone na zabrudzenia. Pazury należy przycinać co 2-3 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Higiena jamy ustnej jest równie ważna - zaleca się szczotkowanie zębów kilka razy w tygodniu specjalną pastą dla psów. Oczy powinny być czyste i jasne, bez oznak wydzieliny.

Bull Terrier to pies wymagający aktywnego właściciela, który zapewni mu minimum 60 minut intensywnego ruchu dziennie. Potrzebuje nie tylko spacerów, ale także aktywności angażujących jego silne ciało i bystry umysł - zabawy z aportowaniem, sporty psie jak agility czy coursing mogą być doskonałym uzupełnieniem codziennej rutyny.

Ta rasa nie jest odpowiednia dla początkujących właścicieli psów. Wymaga konsekwentnego, ale pozytywnego szkolenia od szczenięcego wieku. Bull Terrier potrzebuje jasnych granic i stanowczego, ale nigdy brutalnego przewodnictwa. Socjalizacja z innymi psami i różnorodnymi sytuacjami powinna rozpocząć się jak najwcześniej.

Mimo potężnej budowy, Bull Terrier może mieszkać w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji umysłowej. Jest to pies towarzyski, który źle znosi długotrwałe pozostawanie sam - najlepiej sprawdza się w rodzinach, gdzie ktoś jest obecny przez większość dnia. Ogród powinien być dobrze ogrodzony, gdyż Bull Terriery potrafią być sprytne w znajdowaniu dróg ucieczki.

Ze względu na potencjalne problemy z innymi psami, szczególnie tej samej płci, właściciel powinien być świadomy konieczności ostrożnego wprowadzania Bull Terriera do kontaktów z innymi czworonogami. Dobrze zsocjalizowane osobniki potrafią jednak żyć w zgodzie z innymi zwierzętami domowymi.