Australian terrier

Terier australijski to jedna z najstarszych ras wyhodowanych na kontynencie australijskim. Jego historia sięga pierwszej połowy XIX wieku, gdy brytyjscy osadnicy przybyli do Australii wraz ze swoimi terierami. Potrzebowali wytrzymałego, odważnego psa zdolnego do zwalczania szkodników w trudnych warunkach australijskiego buszu.

Przodkami tej rasy były różne terriery sprowadzone z Wysp Brytyjskich, w tym terier szkocki, terier yorkshire, terier skye oraz terier dandie dinmont. Krzyżówki tych ras dały początek tzw. terierowi o szorstkim włosie (Broken Coated Terrier), który stanowił bezpośredniego przodka dzisiejszego teriera australijskiego.

Hodowcy w Tasmanii, Nowej Południowej Walii i Wiktorii prowadzili intensywną selekcję, aby uzyskać psa idealnie przystosowanego do lokalnych warunków. Terier australijski był wykorzystywany przede wszystkim do polowań na gryzonie i węże, w tym jadowite gatunki zagrażające australijskim farmom.

Oficjalne uznanie rasy nastąpiło w 1868 roku w Melbourne, co czyni teriera australijskiego pierwszą rasą oficjalnie uznaną w Australii. Do Wielkiej Brytanii rasa dotarła na początku XX wieku, a Kennel Club uznał ją w 1933 roku. American Kennel Club wpisał teriera australijskiego do swojego rejestru w 1960 roku.

Współcześnie terier australijski cieszy się popularnością jako pies towarzyszący, zachowując jednocześnie swoje instynkty myśliwskie i czujność odziedziczoną po przodkach.

Terier australijski to pies niewielkich rozmiarów o zwartej, proporcjonalnej budowie ciała. Charakteryzuje się stosunkowo długim tułowiem w stosunku do wysokości, co nadaje mu charakterystyczną sylwetkę. Głowa jest wydłużona z płaską czaszką i wyraźnym stopem.

Oczy są małe, owalne, ciemnobrązowe, o bystrym i inteligentnym wyrazie. Uszy małe, trójkątne, stojące, osadzone wysoko na głowie. Szczęki mocne z nożycowym zgryzem.

Sierść stanowi wyróżniającą cechę rasy - jest twarda, prosta, o średniej długości, tworząca charakterystyczną kryzę wokół szyi oraz fartuch na piersi. Na głowie występuje miękki, jedwabisty czub (topknot) w jaśniejszym odcieniu niż reszta okrywy.

Dopuszczalne umaszczenie obejmuje niebieski z podpalaniem (od stalowoniebieskiego do ciemnoszarego z intensywnym podpalaniem na pysku, uszach, dolnych partiach ciała i łapach) oraz jednolite piaskowe lub rude.

Ogon tradycyjnie kopiowany, obecnie często pozostawiany naturalny - noszony wysoko, ale nie zakręcony nad grzbiet.

Terier australijski to pies o wyjątkowo żywym i pogodnym usposobieniu. Pomimo niewielkich rozmiarów wykazuje typową dla terierów pewność siebie i odwagę. Jest niezwykle przywiązany do swojej rodziny i doskonale sprawdza się jako pies towarzyszący.

Charakteryzuje się wysoką inteligencją i chęcią do nauki, choć może wykazywać typową dla terierów niezależność i upór. Wymaga konsekwentnego, ale łagodnego szkolenia opartego na pozytywnym wzmocnieniu.

Wobec obcych bywa nieufny i czujny, co czyni go dobrym psem alarmującym. Ma tendencję do szczekania, co wymaga odpowiedniego szkolenia od szczenięcego wieku.

Ze względu na silny instynkt łowiecki może gonić mniejsze zwierzęta, w tym koty. Wobec innych psów, szczególnie tej samej płci, bywa dominujący i może wykazywać zachowania terytorialne.

Z dziećmi układa się dobrze, szczególnie ze starszymi, które szanują jego przestrzeń. Nie toleruje jednak szorstkiego traktowania.

To pies aktywny, który potrzebuje regularnego ruchu i stymulacji umysłowej. Mimo energicznego temperamentu potrafi dostosować się do spokojniejszego trybu życia, pod warunkiem zapewnienia mu codziennych spacerów i zabawy.

Terier australijski jest rasą ogólnie zdrową i długowieczną, żyjącą przeciętnie od 11 do 15 lat. Jak większość małych terierów, cieszy się dobrą kondycją i witalnością przez większość życia.

Do schorzeń występujących w rasie należy zwichnięcie rzepki (patellar luxation), które może powodować kulawizną. Regularne badania ortopedyczne pozwalają na wczesne wykrycie tego problemu.

U terierów australijskich występuje predyspozycja do chorób tarczycy, szczególnie niedoczynności tarczycy (hypothyroidism). Objawy mogą obejmować przyrost masy ciała, letarg i problemy skórne. Zaleca się regularne badania poziomu hormonów tarczycy.

Problemy okulistyczne, w tym katarakta i postępujący zanik siatkówki (PRA), mogą występować w tej rasie. Badania okulistyczne powinny być wykonywane regularnie.

Cukrzyca typu drugiego występuje częściej u terierów australijskich niż u innych ras. Odpowiednia dieta i kontrola masy ciała są kluczowe dla profilaktyki.

Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania CHIC obejmujące ocenę tarczycy, rzepek i badanie okulistyczne przed dopuszczeniem psów do rozrodu.

Pielęgnacja teriera australijskiego nie jest szczególnie wymagająca, ale wymaga regularności. Twarda, odporna na warunki atmosferyczne sierść nie wymaga profesjonalnego strzyżenia ani trymowania, co odróżnia tę rasę od wielu innych terierów.

Szczotkowanie powinno odbywać się 2-3 razy w tygodniu przy użyciu szczotki druciankowej lub grzebienia o szerokich zębach. Pozwala to usunąć martwe włosy i zapobiec powstawaniu kołtunów.

Jedwabisty czub na głowie wymaga delikatniejszego traktowania - należy go czesać ostrożnie, aby nie uszkodzić delikatnej struktury włosa.

Kąpiele powinny być wykonywane tylko w razie potrzeby, najlepiej nie częściej niż co 6-8 tygodni. Zbyt częste mycie może pozbawić sierść naturalnych olejków ochronnych.

Uszy należy regularnie kontrolować i czyścić, aby zapobiec infekcjom. Pazury wymagają przycinania co 3-4 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów.

Zęby powinny być szczotkowane kilka razy w tygodniu dla utrzymania higieny jamy ustnej i zapobiegania chorobom przyzębia.

Terier australijski, mimo niewielkich rozmiarów, jest psem aktywnym wymagającym regularnego ruchu. Potrzebuje około 60 minut aktywności fizycznej dziennie, rozłożonej na spacery, zabawy i ćwiczenia umysłowe.

Doskonale adaptuje się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej dawki ruchu na zewnątrz. Ogród powinien być dobrze ogrodzony, gdyż terier australijski ma silny instynkt kopania i może próbować wydostać się pod płotem.

Szkolenie powinno rozpocząć się wcześnie i być prowadzone konsekwentnie, ale z cierpliwością. Terier australijski reaguje najlepiej na pozytywne wzmocnienie i urozmaicone treningi, które utrzymują jego zainteresowanie.

Socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa, szczególnie wobec innych psów i zwierząt domowych. Bez odpowiedniej socjalizacji może wykazywać agresję wobec innych psów.

Ten terier nie toleruje długotrwałej samotności - może wówczas rozwijać destrukcyjne zachowania lub nadmierne szczekanie. Najlepiej czuje się w towarzystwie swojej rodziny.

Klimatycznie jest rasą wszechstronną, dobrze znoszącą zarówno ciepło, jak i umiarkowany chłód, dzięki podwójnej warstwie sierści chroniącej przed warunkami atmosferycznymi.