Welsh terrier

Welsh Terrier to jedna z najstarszych ras terierów brytyjskich, której korzenie sięgają co najmniej XV wieku. Najwcześniejszy pisemny opis tej rasy pochodzi z 1450 roku i został sporządzony przez walijskiego poetę. Historycy uważają, że Welsh Terrier zmienił się bardzo niewiele od czasów uniwersalnego teriera roboczego, który był rozwijany setki lat temu w wysokich górach i ukrytych dolinach Walii.

Od XVIII wieku hodowcy z Walii Zachodniej rozwijali tę rasę specjalnie do pracy z sforami chartów podczas polowań na lisy. Psy te były wykorzystywane jako teriety norowe, wypłaszające lisy z nor w górzystych terenach północnej Walii. Rasa okazała się również skutecznym myśliwym na borsuki, wydry oraz różnorodne gryzonie i szkodniki. Ze względu na to, że często wchodziły w bezpośrednią walkę z tak niebezpiecznymi zwierzętami jak wydry i borsuki, teriety były hodowane pod kątem odwagi znacznie przekraczającej tę potrzebną u psów gończych.

W XIX wieku rasa była znana pod różnymi nazwami, w tym jako czarno-podpalany terier szorstkowłosy lub stary angielski terier. Choć kojarzona z Walią, żyła w wielu częściach Anglii i była powszechnie wykorzystywana do polowań na lisy, wydry i borsuki. Dopiero w 1885 roku Kennel Club w Anglii oficjalnie zaklasyfikował rasę jako Welsh Terrier.

Do Stanów Zjednoczonych Welsh Terrier został sprowadzony w 1888 roku przez Prescotta Lawrence'a, a American Kennel Club uznał rasę w tym samym roku. Welsh Terrier Club of America został założony w 1900 roku. Od tego czasu rasa cieszy się stałą popularnością jako pies towarzyszący i wystawowy, zachowując jednocześnie swoje naturalne instynkty myśliwskie.

Welsh Terrier to kompaktowy, silnie zbudowany terier o harmonijnych proporcjach. Samce osiągają wysokość w kłębie od 38 do 39,5 cm, przy wadze od 9 do 9,5 kg, podczas gdy suki są proporcjonalnie mniejsze, mierząc od 35,5 do 37 cm i ważąc od 8,5 do 9 kg. Rasa charakteryzuje się mocnym, solidnym szkieletem przy zachowaniu zwartej budowy typowej dla terierów.

Najbardziej charakterystyczną cechą Welsh Terriera jest jego dwukolorowa, szorstka sierść. Szata jest podwójna, składająca się z twardego, drucianowatego włosa okrywowego oraz miękkiego, gęstego podszerstka. Klasyczne umaszczenie to czarna "kurtka" pokrywająca grzbiet, szyję, grzbiet ogona i górne części ud, kontrastująca z głębokim, rdzawo-czerwonym podpalaniem na głowie, kończynach i brzuchu. Dopuszczalne jest również umaszczenie grizzle (siwiawe) z podpalaniem.

Głowa jest prostokątna i proporcjonalna do ciała, z płaską czaszką i niezbyt długim pyskiem. Małe, ciemne oczy wyrażają inteligencję i żywość. Uszy są małe, trójkątne, w kształcie litery V, osadzone wysoko i noszone do przodu. Ogon jest mocny, osadzony wysoko, noszony pionowo. Całość prezentuje obraz kompaktowego, ale dzielnego psa, emanującego pewnością siebie i wigorem typowym dla terierów.

Welsh Terrier to pies o typowym dla terierów charakterze - inteligentny, czujny, energiczny i pewny siebie. Wyróżnia się pogodnym usposobieniem i przyjaznym nastawieniem do ludzi. Jest głęboko lojalny wobec swojej rodziny i uwielbia spędzać czas z domownikami. Pomimo swojej niezależności, Welsh Terrier świetnie się czuje w towarzystwie ludzi i dobrze reaguje na pozytywną uwagę.

Rasa ta jest znana z wysokiego poziomu energii i potrzebuje regularnej, intensywnej aktywności fizycznej. Zaleca się minimum 60 minut ćwiczeń dziennie. Welsh Terrier zachował silne instynkty myśliwskie swoich przodków - ma tendencję do gonienia małych zwierząt i kopania dołów. Jest czujnym obserwatorem i daje znać o wszystkim, co uzna za podejrzane, co czyni go dobrym psem stróżującym, choć nie nadmiernie szczekliwym.

W kontaktach z dziećmi Welsh Terrier jest zazwyczaj cierpliwy i przyjazny, choć jego żywiołowość może być przytłaczająca dla bardzo małych dzieci. Dobrze socjalizowany Welsh Terrier może współżyć z innymi psami, jednak jego silny charakter może prowadzić do dominacji. Z kotami współżycie jest trudne ze względu na silny instynkt łowiecki. Pomimo inteligencji i chęci zadowolenia właściciela, Welsh Terrier może wykazywać upór typowy dla terierów, co wymaga konsekwentnego, ale pozytywnego treningu opartego na nagrodach.

Welsh Terrier jest ogólnie zdrową rasą o długości życia wynoszącej od 12 do 15 lat, choć niektóre osobniki mogą dożyć nawet 18 lat. Mimo to, jak każda rasa, Welsh Terrier jest podatny na pewne schorzenia zdrowotne, o których przyszli właściciele powinni być świadomi.

Głównym problemem genetycznym w tej rasie jest pierwotna luxacja soczewki (PLL - Primary Lens Luxation), która prowadzi do wtórnej jaskry i może skutkować ślepotą. Jest to schorzenie dziedziczne wywołane mutacją genu ADAMTS17. Dostępny jest test DNA pozwalający wykryć nosicieli tej mutacji, który jest podstawowym wymaganiem programu OFA CHIC dla Welsh Terrierów. Właściciele powinni zwracać uwagę na objawy takie jak mrużenie oczu, łzawienie, zasinnienie rogówki czy zaczerwienienie białka oka.

Inne problemy okulistyczne występujące w rasie to jaskra pierwotna i zaćma. Jaskra jest niezwykle bolesnym schorzeniem, które bez leczenia szybko prowadzi do ślepoty. Welsh Terriery są również podatne na alergię atopową - schorzenie skórne objawiające się najczęściej między pierwszym a trzecim rokiem życia. Typowe objawy to lizanie łap, pocieranie pyska i częste infekcje uszu. Rasa może również cierpieć na alergię pokarmową, która objawia się świądzeniem skóry, nawracającymi infekcjami uszu oraz przewlekłymi wymiotami lub biegunką.

Do innych problemów zdrowotnych należą: padaczka idiopatyczna, niedoczynność tarczycy (objawiająca się suchą skórą, wypadaniem włosa, przyrostem masy ciała lub zmianami behawioralnymi), oraz w mniejszym stopniu dysplazja stawu biodrowego. Regularne badania weterynaryjne, odpowiednia dieta i aktywność fizyczna są kluczowe dla utrzymania Welsh Terriera w dobrej kondycji zdrowotnej przez całe życie.

Welsh Terrier posiada podwójną, szorstką sierść, która wymaga regularnej pielęgnacji, choć rasa praktycznie nie linieje, co czyni ją odpowiednią dla osób z alergią. Martwy włos pozostaje uwięziony w podwójnej szacie, dlatego konieczne jest jego regularne usuwanie, aby zapobiec kołtunieniu i zaplątaniom.

Tradycyjną i najbardziej zalecaną metodą pielęgnacji Welsh Terriera jest trimming ręczny (hand stripping), który polega na wyrywaniu martwego włosa u nasady zamiast jego strzyżenia. Ten proces powinien być przeprowadzany co 3 miesiące, choć niektóre źródła zalecają 2-3 razy w roku, w zależności od stanu sierści. Trimming ręczny wykonany prawidłowo nie boli psa i jest niezbędny do zachowania charakterystycznej drucianowatej tekstury włosa oraz intensywnego, prawidłowego umaszczenia. Ta technika również stymuluje wzrost nowego, zdrowego włosa.

Dla psów domowych, które nie są wystawiane, dopuszczalne jest strzyżenie maszynką, które znacznie upraszcza pielęgnację. Należy jednak pamiętać, że strzyżenie zmienia jakość sierści - włos staje się miększy, a umaszczenie może blednąć. Bez względu na wybraną metodę, regularne szczotkowanie szczotką typu slicker pomoże usunąć splątania i zapobiegnie kołtunieniu, a także usunie martwy włos z sierści.

Welsh Terriery rzadko wymagają kąpieli dzięki swojej wodoodpornej, podwójnej sierści. Należy je kąpać tylko wtedy, gdy są szczególnie brudne lub źle pachną po przygodach na świeżym powietrzu. Regularne czyszczenie uszu jest ważne ze względu na podatność rasy na infekcje uszu, szczególnie u psów z alergiami. Należy również regularnie przycinać pazury i dbać o higienę zębów.

Welsh Terrier to rasa energiczna i niezależna, która nie jest odpowiednia dla początkujących właścicieli psów. Wymaga doświadczonego opiekuna, który rozumie specyfikę terierów i potrafi zapewnić konsekwentny, ale pozytywny trening. Wysokie potrzeby ruchowe czynią Welsh Terriera idealnym towarzyszem dla aktywnych osób i rodzin, które mogą poświęcić minimum 60 minut dziennie na intensywne ćwiczenia.

Choć Welsh Terrier może przystosować się do życia w mieszkaniu, nie jest to idealne środowisko dla tej rasy. Psy te są naturalnymi stróżami i będą szczekać na podejrzane dźwięki lub widoki, co może być problematyczne w budynkach z ograniczeniami hałasu. Znacznie lepiej czują się w domu z dostępem do bezpiecznego, ogrodzonego podwórka, gdzie mogą swobodnie biegać i wyżywać swoją energię. Należy pamiętać, że Welsh Terriery uwielbiają kopać, więc ogród powinien być na to przygotowany.

Ze względu na silne instynkty myśliwskie, Welsh Terrier wymaga solidnego, wysokiego ogrodzenia - ma tendencję do gonienia wszystkiego, co się rusza, i może ignorować przywołanie w pogoni za zdobyczą. Spacery powinny odbywać się na smyczy, a teren do swobodnego biegania musi być bezpiecznie ogrodzony. Rasa nie powinna być pozostawiana sama przez długie okresy, gdyż może to prowadzić do destrukcyjnych zachowań wynikających z nudy.

Welsh Terrier świetnie sprawdzi się w rodzinie z dziećmi w wieku szkolnym, które potrafią bawić się z nim w sposób odpowiedni do jego energicznego charakteru. Wymaga wczesnej i starannej socjalizacji z innymi psami, aby minimalizować tendencje do dominacji. Obecność kotów lub innych małych zwierząt domowych jest niewskazana ze względu na silny instynkt łowiecki. Idealnym właścicielem jest osoba aktywna, konsekwentna w treningu, z doświadczeniem w pracy z rasami o niezależnym charakterze, która może zapewnić psu dużo aktywności fizycznej i umysłowej.