Springer spaniel walijski

Springer spaniel walijski to jedna z najstarszych ras psów myśliwskich, której korzenie sięgają co najmniej XIV wieku. Niektóre źródła sugerują, że psy o podobnym wyglądzie pojawiały się w sztuce i literaturze już około 250 roku p.n.e., co czyniłoby tę rasę jedną z najstarszych istniejących.

John Caius, angielski lekarz i kynolog, pisząc w 1570 roku, wspominał o spanielach o białej sierści znaczonej czerwonymi łatami. Te psy, nazywane wówczas Land Spanielami, były używane do wypłaszania zwierzyny dla sokolników i myśliwych. W walijskich dolinach lokalni myśliwi i hodowcy zachowali ten typ spaniela w stanie czystym przez wieki.

Szczególne znaczenie dla zachowania rasy miała rodzina Williams z doliny Neath w południowej Walii, która prowadziła polowania z rudobiałymi spanielami od połowy XVIII wieku. Tradycyjne biało-czerwone umaszczenie, charakterystyczne dla walijskich springerów, występowało niegdyś także u angielskich psów, lecz na początku XX wieku uważano, że taki typ wymarł.

Oficjalne uznanie rasy przez The Kennel Club nastąpiło w 1902 roku, kiedy to przyjęto obecną nazwę Welsh Springer Spaniel. American Kennel Club zarejestrował rasę w 1906 roku po sprowadzeniu pierwszych osobników do Ameryki pod koniec XIX wieku. Od tego czasu rasa zyskała oddanych miłośników na całym świecie, ceniących zarówno jej zdolności łowieckie, jak i cechy towarzysza domowego.

Springer spaniel walijski to pies średniej wielkości o harmonijnej, zwartej budowie ciała przystosowanej do wielogodzinnej pracy w terenie. Sylwetka jest proporcjonalna i elegancka, emanująca siłą i wytrzymałością bez oznak ciężkości czy niezdarności.

Głowa jest umiarkowanie długa, z wyraźnym stopem i łagodnym wyrazem oczu. Charakterystyczne, długie uszy zwisają blisko głowy i są pokryte jedwabistą sierścią. Oczy są średniej wielkości, w odcieniu orzechowym, o inteligentnym i czujnym spojrzeniu. Nos może być czarny lub brązowy.

Sierść jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów rasy – zawsze biało-ruda lub biało-czerwona, o gładkiej, jedwabistej fakturze. Zewnętrzna warstwa jest wodoodporna i odporna na brud, z miękkim podszerstkiem. Na nogach, klatce piersiowej, brzuchu i ogonie występują charakterystyczne frędzle.

Budowa ciała jest zwarta i muskularna, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową zapewniającą wydolność. Kończyny są proste i mocne, zakończone zaokrąglonymi łapami z grubymi poduszkami. Ogon jest osadzony nisko i noszony radośnie, lecz nigdy powyżej linii grzbietu.

Springer spaniel walijski charakteryzuje się niezwykłą lojalnością i silną więzią z właścicielem, co sprawia, że bywa nazywany psem-rzepem. Towarzyszy swojemu opiekunowi dosłownie wszędzie – nawet do łazienki – i potrzebuje stałego kontaktu z rodziną. Ta cecha czyni go idealnym towarzyszem dla osób mogących poświęcić mu dużo czasu.

W przeciwieństwie do swojego angielskiego kuzyna, springer walijski jest bardziej powściągliwy i spokojniejszy. Okazuje uczucia głównie najbliższej rodzinie, zachowując rezerwę wobec nieznajomych. Nie jest to jednak nieśmiałość patologiczna – pies jest czujny i z pewnością zaalarmuje o obecności obcych, ale nie wykazuje agresji.

Jest to pies o bardzo wysokim poziomie energii, wymagający intensywnej aktywności fizycznej. Jednocześnie w domu potrafi być spokojny i zrównoważony. Doskonale dogaduje się z dziećmi w każdym wieku, wykazując cierpliwość i łagodność. Współżyje dobrze z innymi psami i kotami, szczególnie jeśli został z nimi wychowany.

Springery walijskie są inteligentne i chętne do nauki, choć posiadają pewną dozę niezależności. Reagują najlepiej na pozytywne metody szkoleniowe i potrzebują konsekwentnego, ale łagodnego prowadzenia. Wrażliwość emocjonalna sprawia, że źle znoszą surowe traktowanie i samotność.

Springer spaniel walijski jest ogólnie zdrową rasą o długowieczności przekraczającej 12 lat – wiele osobników dożywa 14-16 lat. Niemniej występują pewne schorzenia, na które rasa jest bardziej podatna i o których przyszli właściciele powinni wiedzieć.

Dysplazja stawów biodrowych stanowi główny problem zdrowotny rasy. Badania Orthopedic Foundation of America wykazały, że ponad 11% przebadanych springerów walijskich ma dysplazję bioder, co jest wysokim wynikiem dla psa średniej wielkości. Dysplazja łokci występuje rzadziej (poniżej 2%), ale również wymaga monitorowania.

Choroby oczu są poważnym zagrożeniem dla zdrowia rasy. Jaskra zamkniętego kąta jest dziedziczna i może prowadzić do ślepoty w ciągu zaledwie 24 godzin przy ostrym przebiegu. Objawy obejmują zaczerwienienie oka, zmętnienie rogówki, światłowstręt i pocieranie oka. Entropion, czyli podwijanie powieki do wewnątrz, również występuje w rasie i może wymagać korekty chirurgicznej. Katarakta to kolejne schorzenie wymagające regularnej kontroli okulistycznej.

Padaczka dotyka około 6% populacji i jest szczególnie trudna do leczenia u tej rasy – napady często nie reagują dobrze na leki. Niedoczynność tarczycy występuje u nawet 22% przedstawicieli rasy według bazy danych Michigan State University, dlatego regularne badania hormonalne są niezbędne.

Charakterystyczne zwisające uszy predysponują do zapaleń ucha zewnętrznego, wymagających regularnego czyszczenia i kontroli.

Pielęgnacja springera walijskiego jest mniej wymagająca niż u jego angielskiego kuzyna, ale wymaga regularności i systematyczności. Dwuwarstwowa sierść z wodoodporną warstwą zewnętrzną i miękkim podszerstkiem naturalnie odpycha brud, co ułatwia utrzymanie czystości.

Szczotkowanie powinno odbywać się 3-4 razy w tygodniu, a podczas okresów intensywnego linienia nawet codziennie. Do usuwania martwego włosa i podszerstka najlepiej sprawdza się szczotka typu slicker oraz grzebień o szerokich zębach. Szczególną uwagę należy poświęcić frędzlom na nogach, brzuchu i uszach, które mają tendencję do kołtunów.

Kąpiele przeprowadza się co 4-6 tygodni lub w razie potrzeby. Należy używać szamponu przeznaczonego dla psów i dokładnie płukać sierść. Przed kąpielą zawsze trzeba dokładnie wyczesać sierść, aby uniknąć zmatowienia. Zbyt częste kąpiele mogą usuwać naturalne olejki z wodoodpornej sierści.

Uszy wymagają szczególnej troski ze względu na zwisający kształt sprzyjający wilgoci i infekcjom. Należy je regularnie czyścić i kontrolować pod kątem zaczerwienienia, nieprzyjemnego zapachu czy nadmiernej wydzieliny. U psów wystawowych uszy trymuje się w charakterystyczny kształt liścia winorośli.

Pazury należy skracać regularnie, a zęby czyścić kilka razy w tygodniu. Frędzle między palcami wymagają przycięcia, aby zapobiec zbieraniu zanieczyszczeń.

Springer spaniel walijski to pies o bardzo wysokich potrzebach ruchowych, wymagający minimum dwóch godzin aktywności fizycznej dziennie. Idealne formy ćwiczeń to spacery, biegi, aportowanie, praca w terenie oraz sporty kynologiczne jak agility. Bez odpowiedniej dawki ruchu może rozwijać zachowania niepożądane wynikające z frustracji i nagromadzonej energii.

Ta rasa absolutnie nie nadaje się do życia w mieszkaniu bez dostępu do ogrodu. Potrzebuje przestrzeni do biegania i eksplorowania. Ogrodzony teren jest niezbędny, ponieważ springery mają silny instynkt myśliwski i tendencję do wędrowania za zapachami. Wypuszczanie bez smyczy powinno odbywać się tylko w bezpiecznych, zamkniętych miejscach.

Springer walijski nie toleruje samotności i cierpi, gdy jest pozostawiony sam na długie godziny. Idealny właściciel to osoba pracująca z domu lub mogąca zabierać psa ze sobą. Dla rodzin, gdzie wszyscy pracują poza domem, ta rasa nie jest odpowiednim wyborem.

Ze względu na wrażliwość i niezależność nie jest to najlepszy wybór dla początkujących właścicieli psów. Wymaga cierpliwego, konsekwentnego szkolenia opartego na pozytywnym wzmacnianiu. Surowe metody treningowe przynoszą efekty odwrotne do zamierzonych.

Idealnie sprawdza się jako towarzysz myśliwski lub pies sportowy, gdzie może wykorzystać swoje naturalne zdolności. Dla aktywnych rodzin z dziećmi, które mogą zapewnić mu ruch, stymulację umysłową i stały kontakt – będzie wiernym, kochającym członkiem rodziny na długie lata.