Rhodesian ridgeback

Rhodesian Ridgeback to rasa wywodząca się z Afryki Południowej, gdzie powstała w wyniku krzyżowania europejskich psów myśliwskich przywiezionych przez osadników z rodzimymi psami Hotentotów, które posiadały charakterystyczną grzywę na grzbiecie. Te lokalne psy były znane ze swojej odporności na tropikalne choroby i zdolności do przetrwania w surowych warunkach afrykańskiego buszu.

Historia rasy sięga XVII wieku, kiedy holenderscy, niemieccy i hugenoci osiedlali się w Przylądku Dobrej Nadziei. Przywozili ze sobą mastify, ogary, charty i inne rasy myśliwskie. Krzyżowanie tych psów z miejscowymi odpornymi rasami zaowocowało powstaniem wszechstronnego psa zdolnego do tropienia i utrzymywania na dystans lwów podczas polowań, stąd alternatywna nazwa „lwiany pies afrykański".

Współczesny standard rasy został opracowany w 1922 roku w Bulawayo w Rodezji (dzisiejsze Zimbabwe) przez Francisa Richarda Barnesa. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna oficjalnie uznała rasę w 1955 roku, klasyfikując ją w Grupie 6 jako rasę pokrewną psom gończym. Dziś Rhodesian Ridgeback jest ceniony na całym świecie jako wszechstronny pies rodzinny, stróżujący i sportowy.

Rhodesian Ridgeback to dobrze zbudowany, silny i muskularny pies o atletycznej sylwetce. Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest grzywa na grzbiecie – pasmo włosów rosnących w kierunku przeciwnym do reszty sierści, rozciągające się od łopatek do kości biodrowych. Grzywa powinna być symetryczna i posiadać dokładnie dwa identyczne korony.

Głowa jest płaska i szeroka między uszami, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Nos może być czarny lub brązowy. Oczy są okrągłe, błyszczące, o wyrazie inteligencji, w kolorze harmonizującym z maścią sierści. Uszy są średniej wielkości, osadzone wysoko, przylegające do głowy, zwężające się ku zaokrąglonym końcom.

Sierść jest krótka, gęsta, lśniąca i przylegająca – ani wełnista, ani jedwabista. Dopuszczalne umaszczenie to odcienie od jasnego pszenicznego do czerwonego pszenicznego. Niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach są akceptowane. Ciemny pysk i uszy są dozwolone, natomiast nadmiar czarnych włosów w sierści jest wysoce niepożądany.

Rhodesian Ridgeback charakteryzuje się godnym, inteligentnym i niezależnym usposobieniem. Jest psem o silnej osobowości, lojalnym wobec rodziny, ale powściągliwym w stosunku do nieznajomych. Nie przejawia agresji ani nadmiernej nieśmiałości – zachowuje dystans i obserwuje sytuację przed podjęciem działania.

Ten odważny pies jest niezwykle przywiązany do swojej rodziny i wykazuje silne instynkty ochronne. Jest czuły i cierpliwy wobec dzieci, choć ze względu na swoją siłę i rozmiar wymaga nadzoru podczas zabaw z najmłodszymi. Rhodesian Ridgeback potrzebuje konsekwentnego, sprawiedliwego przywództwa i nie jest odpowiedni dla niedoświadczonych właścicieli.

Rasa ta posiada wysoki poziom inteligencji, co może objawiać się pewną niezależnością w myśleniu i uporem. Szkolenie wymaga cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych metod wzmacniania. Ridgeback nie reaguje dobrze na surowe metody treningowe. Jest to pies o silnym instynkcie łowieckim, co należy uwzględnić w kontaktach z mniejszymi zwierzętami.

Rhodesian Ridgeback jest ogólnie zdrową rasą, jednak jak wszystkie psy rasowe, może być predysponowany do pewnych schorzeń. Najbardziej charakterystycznym problemem zdrowotnym jest dermoid sinus – wrodzona wada rozwojowa polegająca na obecności kanału łączącego skórę z tkankami głębszymi, czasem sięgającego do kanału kręgowego. Występuje u około 5% szczeniąt i wymaga chirurgicznego usunięcia.

Młodzieńcza padaczka miokloniczna (JME) to schorzenie genetyczne specyficzne dla tej rasy, rozpoznane w 2015 roku. Objawia się częstymi drgawkami i szarpnięciami mięśni, zwykle podczas odpoczynku lub snu. Dostępny jest test DNA pozwalający wykryć nosicieli.

Mielopatia zwyrodnieniowa (DM) to postępująca choroba rdzenia kręgowego prowadząca do osłabienia kończyn tylnych. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych może występować jak u wszystkich dużych ras. Niektóre osobniki mogą być dotknięte wrodzoną głuchotą, która rozwija się w pierwszym roku życia.

Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania genetyczne na DM i JME, badanie na dermoid sinus u szczeniąt, badania ortopedyczne (HD, ED), badanie tarczycy, serca i oczu.

Rhodesian Ridgeback to rasa o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych dzięki krótkiej, gładkiej sierści. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu rękawicą lub szczotką gumową usuwa martwy włos i utrzymuje sierść w doskonałym stanie. W okresie linienia, który występuje sezonowo, częstotliwość szczotkowania można zwiększyć do dwóch-trzech razy w tygodniu.

Kąpiele są potrzebne tylko okazjonalnie – gdy pies jest brudny lub wydziela nieprzyjemny zapach. Zbyt częste mycie może usunąć naturalne olejki chroniące skórę i sierść. Używaj łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów.

Uszy należy regularnie sprawdzać i czyścić, aby zapobiec infekcjom. Pazury wymagają przycinania co 2-4 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Higiena jamy ustnej jest istotna – zalecane jest regularne szczotkowanie zębów i zapewnienie gryzaków dentystycznych.

Warto regularnie kontrolować skórę pod kątem ewentualnych zmian, szczególnie w okolicy grzbietu i grzywy charakterystycznej dla rasy.

Rhodesian Ridgeback to pies o wysokich wymaganiach dotyczących aktywności fizycznej. Potrzebuje minimum 90 minut intensywnego ruchu dziennie – długich spacerów, biegania, zabawy w aportowanie lub innych aktywności sportowych. Bez odpowiedniej dawki ruchu może stać się destrukcyjny i trudny w prowadzeniu.

Ta rasa absolutnie nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Wymaga domu z dużym, bezpiecznie ogrodzonym ogrodem, gdzie może swobodnie się poruszać. Ogrodzenie powinno być solidne i wysokie, ponieważ Ridgeback jest atletycznym psem zdolnym do skoków.

Ze względu na silną osobowość i niezależny charakter, rasa nie jest polecana dla początkujących właścicieli. Wymaga doświadczonego opiekuna, który zapewni konsekwentne, ale łagodne przywództwo oraz odpowiednią socjalizację od szczenięcego wieku.

Ridgeback dobrze znosi różne warunki klimatyczne, ale preferuje cieplejsze temperatury ze względu na afrykańskie pochodzenie. W zimie może potrzebować ubranka ochronnego podczas spacerów. Silny instynkt łowiecki wymaga szczególnej ostrożności w kontaktach z mniejszymi zwierzętami i kotami.