Otterhound

Otterhound to jedna z najstarszych brytyjskich ras psów gończych, której korzenie sięgają XII wieku. Pierwsze wzmianki o polowaniach na wydry pochodzą z czasów panowania króla Henryka II w latach 1100. W tamtym okresie wydry były uznawane za szkodniki niszczące stawy rybne, które stanowiły ważne źródło pożywienia, szczególnie przy klasztorach.

Rasa cieszyła się szczególnym uznaniem wśród szlachty brytyjskiej. Kilku monarchów nosiło tytuł Mistrza Psów na Wydry, w tym król Jan Bez Ziemi (1199-1216). Królowa Elżbieta I była pierwszą kobietą posiadającą sforę Otterhoundów.

Współczesna forma rasy ukształtowała się około XVIII wieku. W drugiej połowie XIX wieku do hodowli wprowadzono krzyżówki z francuskimi gryfonami, w tym z Gryfonem z Vendée. Na początku XX wieku dodano również krew Gryfona Nivernais. Rasa łączy w sobie cechy Bloodhounda, od którego prawdopodobnie pochodzi, z wpływami francuskich gryfonów, widocznymi w charakterystycznym załamaniu uszu.

Polowania na wydry osiągnęły szczyt popularności przed I wojną światową, gdy istniało ponad 24 sfór. Po wprowadzeniu zakazu polowań w Anglii w 1978 roku (w Szkocji dwa lata później) rasa stanęła na krawędzi wyginięcia. Dziś Otterhound jest uznawany za najbardziej zagrożoną rodzimą rasę Wielkiej Brytanii, z liczbą poniżej 1000 osobników na świecie.

Otterhound to duży, masywny pies o charakterystycznej, szorstkowłosej okrywie. Samce osiągają wysokość około 69 cm w kłębie i ważą 34-52 kg, podczas gdy samice są nieco mniejsze - wysokość 58-66 cm i waga 29-45 kg.

Charakterystyczną cechą rasy jest podwójna, wodoodporna sierść składająca się z gęstego, miękkiego podszycia oraz szorstkiego, oleistego włosa okrywowego o długości 4-8 cm. Ta budowa okrywy pozwala psu pracować w lodowatej wodzie przez wiele godzin. Umaszczenie jest bardzo zróżnicowane - dopuszczalne są wszystkie kolory typowe dla psów gończych, w tym czarno-podpalany, grizzle, piaskowy, rudy, pszeniczny i tricolor.

Głowa jest duża i majestatyczna, z wydatnym potylicą. Pysk jest kwadratowy z dobrze rozwiniętą bródką utworzoną przez szorstki zarost. Uszy są długie, nisko osadzone, z charakterystycznym załamaniem. Oczy mają ciepły, inteligentny wyraz.

Wyjątkową adaptacją do pracy w wodzie są błoniaste łapy, które działają jak płetwy podczas pływania. Ogon jest noszony wysoko, ale nie zawinięty na grzbiet.

Otterhound to pies o przyjaznym, łagodnym i towarzyskim usposobieniu. Pomimo swojego łowieckiego dziedzictwa nie jest agresywny ani napastliwy - to raczej spokojny, nieco niezdarny towarzysz o wielkim sercu. Jest oddany rodzinie i doskonale dogaduje się z dziećmi, wykazując wobec nich cierpliwość i delikatność.

Rasa charakteryzuje się silnym instynktem stadnym i dobrze znosi towarzystwo innych psów. Ze względu na silny instynkt łowiecki może jednak stanowić zagrożenie dla mniejszych zwierząt, w tym kotów. Otterhoundy są znane z unikalnych wokalizacji - głębokiego ujadania i melodyjnego wycia, które może być problematyczne w gęstej zabudowie.

Jest to pies niezależny i samodzielnie myślący, co przekłada się na pewien upór podczas szkolenia. Wymaga cierpliwego, konsekwentnego treningu opartego na pozytywnym wzmocnieniu. Inteligentny, ale wybiórczy w wykonywaniu poleceń - jeśli nie widzi sensu w zadaniu, może je zignorować.

Otterhoundy źle znoszą samotność i mogą rozwinąć lęk separacyjny. Zaleca się posiadanie towarzysza dla psa, gdy opiekunowie pracują poza domem. Znudzony i osamotniony Otterhound może głośno ujadać, co nie sprzyja dobrym relacjom sąsiedzkim.

Otterhound jest ogólnie zdrową rasą o średniej długości życia 10-13 lat. Jednak jak większość dużych psów, może być podatny na pewne schorzenia genetyczne i zdrowotne.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym specyficznym dla rasy jest Glanzmann Thrombasthenia (GT) - dziedziczna choroba krwi powodująca zaburzenia krzepnięcia. U chorych psów płytki krwi nie funkcjonują prawidłowo, co prowadzi do nadmiernych krwawień z dziąseł, nosa, krwi w moczu oraz przedłużonych krwawień po urazach lub zabiegach. Choroba ujawnia się zwykle przed pierwszym rokiem życia. Nie istnieje leczenie, dlatego kluczowe jest badanie genetyczne rodziców przed kryciem.

Dysplazja stawów biodrowych jest częstym problemem ze względu na duży rozmiar i masę ciała. Głowa kości udowej nie pasuje prawidłowo do panewki biodrowej, powodując ból, zapalenie i artretyzm. Zaleca się wczesne rozpoczęcie suplementacji stawów.

Skręt żołądka (GDV) to stan zagrażający życiu, szczególnie u dużych ras o głębokiej klatce piersiowej. Żołądek wypełnia się gazem i może się skręcić, wymagając natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Warto rozważyć zabieg gastropeksji podczas kastracji.

U rasy występuje również padaczka idiopatyczna, objawiająca się napadami drgawkowymi zwykle między 1 a 4 rokiem życia.

Pielęgnacja Otterhound wymaga regularności, choć nie jest szczególnie wymagająca. Szorstka, oleista sierść ma naturalną zdolność do samooczyszczania, co oznacza, że pies nie wymaga częstych kąpieli - zwykle wystarczy raz na miesiąc lub nawet rzadziej, w zależności od aktywności i stanu okrywy.

Szczotkowanie powinno odbywać się 1-2 razy w tygodniu przy użyciu szczotki typu slicker lub grzebienia z rzadkimi zębami. Regularne rozczesywanie zapobiega tworzeniu się kołtunów i usuwa martwy włos oraz zanieczyszczenia, które mogą gromadzić się w gęstej sierści podczas spacerów w terenie.

Szczególnej uwagi wymaga charakterystyczna bródka, która powinna być czyszczona po każdym posiłku, aby zapobiec nieprzyjemnym zapachom i rozwojowi bakterii. Długie, obwisłe uszy należy regularnie kontrolować i czyścić, gdyż są podatne na infekcje z powodu ograniczonej wentylacji.

Pazury powinny być przycinane regularnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Ze względu na błoniaste łapy warto sprawdzać przestrzenie między palcami pod kątem zanieczyszczeń czy drobnych urazów, szczególnie po kąpielach w naturalnych zbiornikach wodnych.

Otterhoundy linieją umiarkowanie przez cały rok, z intensywniejszym linieniem wiosną i jesienią.

Otterhound to pies wymagający doświadczonego opiekuna, który rozumie specyfikę ras gończych i jest w stanie zapewnić odpowiednią ilość ruchu i stymulacji umysłowej.

Aktywność fizyczna jest kluczowa - rasa potrzebuje minimum 60-90 minut intensywnego ruchu dziennie. Idealne formy aktywności to długie spacery, wędrówki w terenie i przede wszystkim pływanie, do którego Otterhoundy są genetycznie przystosowane. Dostęp do bezpiecznego zbiornika wodnego to ogromny atut dla opiekuna tej rasy.

Ze względu na silny instynkt tropienia Otterhound powinien być wyprowadzany na smyczy lub w bezpiecznie ogrodzonym terenie. Gdy złapie trop, może całkowicie ignorować polecenia powrotu. Ogrodzenie powinno być solidne i wystarczająco wysokie, gdyż psy te potrafią skakać.

Mieszkanie w bloku nie jest zalecane - to duży, głośny pies potrzebujący przestrzeni. Idealnym środowiskiem jest dom z ogrodem na wsi lub przedmieściach. Głośne ujadanie może być uciążliwe dla sąsiadów w gęstej zabudowie.

Rasa nie nadaje się dla początkujących właścicieli ze względu na niezależny charakter i wymagania treningowe. Otterhound potrzebuje cierpliwego, konsekwentnego szkolenia z wykorzystaniem pozytywnego wzmocnienia. Nie toleruje samotności - najlepiej czuje się w towarzystwie ludzi lub innych psów.

Ze względu na silny instynkt łowiecki domy z kotami lub innymi małymi zwierzętami nie są odpowiednie dla tej rasy.