Ogar Polski

Ogar Polski należy do najstarszych polskich ras psów myśliwskich, których historia sięga średniowiecza. Pierwsze wzmianki o łowach z psami na ziemiach polskich pochodzą z XI wieku z kroniki Galla Anonima, natomiast już w XIV stuleciu pisano o ogarach hodowanych specjalnie na królewskie polowania. Rasa prawdopodobnie wywodzi się od psów gończych św. Huberta (bloodhound), wyhodowanych przez mnichów belgijskich w Ardenach. Na terenie Polski krzyżowano je z psami gończymi kostromskimi, tworząc lokalną odmianę o charakterystycznych cechach.

Adam Mickiewicz uwiecznił miłość polskiej szlachty do ogarów w księdze IV "Pana Tadeusza", opisując te zrównoważone i lojalne psy jako nieodłącznych towarzyszy polowań. W XVIII i XIX wieku ogary były już rozpoznawalną rasą, pokazywaną na wystawach i hodowaną w psiarniach polskiej szlachty na terenach zaboru rosyjskiego. Niestety zubożenie szlachty w czasie zaborów oraz zniszczenia obu wojen światowych doprowadziły rasę na skraj wyginięcia.

Odrodzenie Ogara Polskiego zawdzięczamy pułkownikowi Piotrowi Kartawikowi, który w 1959 roku sprowadził z Litwy trzy psy o cechach kresowych: suki Zorkę i Czitę oraz psa Burzana. Na ich bazie założył pierwszą powojenną hodowlę "Z Kresów". W 1964 roku sędzia kynologiczny Jerzy Dylewski opracował wzorzec rasy, który 15 listopada 1966 roku został oficjalnie zatwierdzony przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) pod numerem 52.

Ogar Polski to pies o zwartej, silnej budowie, średniej wielkości, emanujący szlachetnością i harmonią proporcji. Samce osiągają wysokość 56-65 cm w kłębie przy wadze 25-32 kg, natomiast samice są nieco mniejsze - 55-60 cm wzrostu i 20-26 kg wagi. Sylwetka psa jest lekko wydłużona, z mocnym kośćcem świadczącym o wytrzymałości i sprawności ruchowej.

Głowa Ogara Polskiego jest masywna, z wyraźnie zaznaczonym stopem i szerokim czołem. Charakterystyczne są długie, nisko osadzone uszy o zaokrąglonych końcach, opadające swobodnie wzdłuż policzków. Oczy są ciemne, o łagodnym, inteligentnym wyrazie. Kufa jest mocna, prostokątna, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami pozwalającymi na doskonałe węszenie.

Sierść Ogara jest dwuwarstwowa - składa się z twardego, gęstego włosa okrywowego oraz miękkiego, obfitego podszerstka chroniącego przed zimnem i wilgocią. Umaszczenie jest czaprakowe: czarny lub ciemnoszary włos tworzy czaprak pokrywający grzbiet, boki tułowia i wierzch ogona, podczas gdy podpalanie w odcieniach od ciemnożółtego do mahoniowego występuje na głowie, kufie, uszach, nogach i podbrzuszu. Dopuszczalne są białe znaczenia na głowie, piersi, łapach i końcu ogona.

Ogar Polski to pies o zrównoważonym temperamencie, łączący łagodność z determinacją typową dla ras myśliwskich. W codziennym życiu jest spokojny, opanowany i niezwykle przywiązany do swojego opiekuna, z którym tworzy głęboką więź emocjonalną. Bardzo źle znosi samotność i potrzebuje stałego kontaktu z rodziną.

Wobec dzieci wykazuje anielską cierpliwość i łagodność, co czyni go doskonałym psem rodzinnym dla aktywnych gospodarstw domowych. Jest towarzyski wobec innych psów, choć może wykazywać instynkt pogoni za mniejszymi zwierzętami ze względu na myśliwskie dziedzictwo. Z obcymi ludźmi zachowuje rezerwę, ale nie jest agresywny.

Instynkt myśliwski Ogara objawia się silną potrzebą węszenia i tropienia zapachów podczas spacerów. W sytuacjach pobudzenia może dawać głos charakterystycznym, melodyjnym szczekaniem zwanym "gonem". Jest to pies inteligentny i pojętny, jednak jego niezależność wymaga konsekwentnego, ale łagodnego podejścia do szkolenia. Dobrze reaguje na pozytywne wzmocnienia i cierpliwe metody treningowe.

Ogar Polski należy do ras o dobrej kondycji zdrowotnej i naturalnej odporności, co wynika z wielowiekowej selekcji pod kątem wytrzymałości w trudnych warunkach klimatycznych. Średnia długość życia wynosi 12-14 lat, co jest dobrym wynikiem dla psa tej wielkości.

Podobnie jak inne duże rasy, Ogary mogą być podatne na dysplazję stawów biodrowych - wadę rozwojową prowadzącą do bólu i ograniczenia ruchomości. Przed rozrodem zaleca się wykonanie badań RTG stawów biodrowych. Ze względu na specyficzną budowę oczu z luźnymi powiekami, mogą występować problemy z entropią - zawinięciem brzegu powieki do wnętrza oka, co wymaga interwencji weterynaryjnej.

Długie, opadające uszy Ogara wymagają szczególnej uwagi - brak wentylacji sprzyja rozwojowi infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Regularna kontrola i czyszczenie uszu są niezbędne. Rasa może również wykazywać skłonność do alergii skórnych oraz nadwagi przy niedostatecznej aktywności fizycznej, dlatego ważna jest kontrola diety i regularne ćwiczenia.

Pielęgnacja Ogara Polskiego nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności. Krótka, przylegająca sierść z gęstym podszerstkiem powinna być szczotkowana 2-3 razy w tygodniu za pomocą szczotki ze sztywnym włosiem lub gumowej rękawicy z wypustkami. W okresie intensywnego linienia, które trwa przez cały rok ze wzmożeniem wiosną i jesienią, częstotliwość szczotkowania warto zwiększyć.

Kąpiele należy stosować rzadko - maksymalnie 3-4 razy w roku lub gdy pies jest wyraźnie brudny. Do mycia używaj szamponu przeznaczonego dla psów krótkowłosych, o pH dostosowanym do skóry psa. Ogary pracujące w terenie mogą wymagać częstszego mycia ze względu na intensywne zapachy zbierane podczas tropienia.

Szczególną uwagę należy poświęcić długim, zwisającym uszom. Kontroluj je co najmniej raz w tygodniu, szukając oznak zaczerwienienia, nieprzyjemnego zapachu lub nadmiernej wydzieliny. Czyść przewody słuchowe specjalnymi preparatami weterynaryjnymi i dokładnie osuszaj uszy po kąpieli oraz spacerach w deszczu. Po powrocie z terenu sprawdzaj sierść pod kątem kleszczy i usuwaj przyczepione zanieczyszczenia.

Ogar Polski to pies wymagający doświadczonego opiekuna, który rozumie potrzeby rasy myśliwskiej. Nie jest odpowiedni dla osób prowadzących siedzący tryb życia ani dla mieszkańców bloków w gęstej zabudowie - potrzebuje domu z ogrodem lub dostępu do rozległych terenów do eksploracji.

Codzienna aktywność powinna wynosić minimum 90 minut i obejmować długie spacery z możliwością węszenia oraz zabawy angażujące zmysł powonienia. Ogar doskonale sprawdza się w noseworku, tropieniu śladów i innych dyscyplinach wykorzystujących jego naturalne predyspozycje. Brak odpowiedniego wyładowania energii może prowadzić do problemów behawioralnych.

Ze względu na silny instynkt łowiecki, spacery bez smyczy są bezpieczne tylko na ogrodzonych terenach - Ogar może zignorować przywołanie, gdy wychwyci interesujący zapach. Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji, z wykorzystaniem metod pozytywnych. Pies potrzebuje stałego kontaktu z rodziną i nie powinien być trzymany na zewnątrz w izolacji. Idealny opiekun to aktywna osoba lub rodzina z dziećmi, preferująca spędzanie czasu na świeżym powietrzu.