Kot orientalny długowłosy

Kot orientalny długowłosy powstał w Wielkiej Brytanii w latach 70. XX wieku jako efekt krzyżowania kotów balijskich z kotami orientalnymi krótkowłosymi. Hodowcy pragnęli stworzyć kota łączącego elegancką sylwetkę orientala z piękną, półdługą sierścią charakterystyczną dla rasy balijskiej.

Rasa ta była początkowo znana pod różnymi nazwami w zależności od organizacji felinologicznej. W Wielkiej Brytanii określano ją mianem Angora (co powodowało nieporozumienia z prawdziwą rasą angora turecka), w Stanach Zjednoczonych jako Javanese, a w innych krajach jako Mandarin czy Foreign Longhair. Ta różnorodność nazewnictwa wprowadzała spory zamieszanie wśród hodowców i miłośników kotów.

Dopiero w 2003 roku Międzynarodowa Federacja Felinologiczna (FIFe) ostatecznie rozwiązała problemy nomenklaturowe, nadając rasie oficjalną nazwę Oriental Longhair z kodem OLH. To ujednolicenie pozwoliło na jasne rozgraniczenie między kotami balijskimi (mającymi umaszczenie pointed) a orientalami długowłosymi (występującymi we wszystkich innych kolorach i wzorach).

W hodowli wykorzystywano głównie koty syjamskie jako bazę genetyczną, dążąc do zachowania charakterystycznej budowy ciała i temperamentu przy jednoczesnym wprowadzeniu różnorodności kolorystycznej oraz półdługiego futra. Obecnie rasa cieszy się rosnącą popularnością szczególnie w Wielkiej Brytanii, USA i Kanadzie, choć w Polsce wciąż pozostaje stosunkowo rzadka.

Oriental Longhair to kot o smukłej, eleganckiej sylwetce i długich, harmonijnych liniach ciała. Tułów jest wydłużony, rurkowaty, bardzo szczupły, ale jednocześnie muskulny i sprężysty. Mimo delikatnej budowy kot sprawia wrażenie solidności i siły.

Głowa ma kształt klina, doskonale wpisującego się w wyimaginowany trójkąt rozciągający się od czubków uszu do czubka nosa. Profil jest prosty, bez przerwy na linii czoło-nos. Uszy są bardzo duże, szerokie u nasady, osadzone nisko i szeroko, co nadaje twarzy charakterystyczny wygląd. Oczy mają kształt migdałowy, są średniej wielkości i zawsze zielone (z wyjątkiem białych osobników, które mogą mieć oczy nieparzyste).

Sierść jest półdługa, jedwabista i przylegająca do ciała, bez wełnistego podszerstka. Najdłuższa jest na ogonie, tworząc efektowny pióropusz. Tekstura futra jest delikatna i lśniąca, bardzo przyjemna w dotyku.

Rasa występuje w niezwykłej różnorodności umaszczenie - dozwolone są praktycznie wszystkie kolory i wzory oprócz umaszczenia pointed (charakterystycznego dla syjamów i balijczyków). Obejmuje to kolory jednolite, tabby we wszystkich wzorach, tortie, smoke, shaded oraz kombinacje z białym.

Kot orientalny długowłosy słynie z niezwykle wyrazistego charakteru i głębokiego przywiązania do swojego opiekuna. To zwierzę określane często mianem "kota-psa" ze względu na swoją oddaność i towarzyszenie właścicielowi krok w krok przez cały dzień. Orientale potrafią nawiązać wyjątkowo silną więź emocjonalną, zazwyczaj wybierając jedną ulubioną osobę w rodzinie.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tej rasy jest gadatliwość. Orientale długowłose odziedziczyły po przodkach syjamskich skłonność do wokalizacji i chętnie "rozmawiają" ze swoimi opiekunami za pomocą różnorodnych dźwięków - od cichego mruczenia po głośne, melodyjne miauczenie. Potrafią wyrażać swoje potrzeby i emocje w sposób bardzo bezpośredni.

To koty niezwykle inteligentne i ciekawskie, potrzebujące stałej stymulacji umysłowej. Szybko uczą się różnych sztuczek, mogą być prowadzone na smyczy i uwielbiają interaktywne zabawy wymagające myślenia. Nuda jest ich największym wrogiem - pozostawiony sam sobie oriental znajdzie sobie zajęcie, niekoniecznie zgodne z oczekiwaniami właściciela.

Orientale doskonale znoszą towarzystwo innych kotów i psów przyjaznych kotom. W rzeczywistości lepiej czują się w domu, gdzie mają zwierzęcego kompana na czas nieobecności opiekuna. Są też przyjacielskie wobec dzieci i gości, choć preferują spokojne, przewidywalne interakcje.

Kot orientalny długowłosy jest na ogół rasą zdrową i długowieczną, mogącą dożyć nawet 18-20 lat przy odpowiedniej opiece. Niemniej jednak, podobnie jak inne rasy wywodzące się od kotów syjamskich, może być podatny na pewne schorzenia genetyczne.

Postępujący zanik siatkówki (PRA) to dziedziczna choroba oczu prowadząca do stopniowej utraty wzroku i potencjalnej ślepoty. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania genetyczne rodziców, aby wykluczyć nosicielstwo wadliwych genów.

Amyloidoza to poważne schorzenie polegające na gromadzeniu się nieprawidłowego białka (amyloidu) w narządach wewnętrznych, szczególnie w wątrobie i nerkach. Objawy często pojawiają się przed 5. rokiem życia kota. Niestety, obecnie nie istnieją nieinwazyjne testy wykrywające tę chorobę przed wystąpieniem objawów.

Kardiomiopatia przerostowa (HCM) to choroba serca charakteryzująca się pogrubieniem mięśnia sercowego. Regularne badania echokardiograficzne pozwalają na wczesne wykrycie zmian i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Niektóre kocięta mogą cierpieć na zespół płaskiej klatki piersiowej, zaburzenie rozwojowe utrudniające oddychanie. Orientale mogą też wykazywać nadwrażliwość na znieczulenie, dlatego wszelkie zabiegi wymagające narkozy powinny być przeprowadzane z zachowaniem szczególnej ostrożności.

Pomimo półdługiej sierści, kot orientalny długowłosy nie wymaga intensywnej pielęgnacji. Jego jedwabiste futro pozbawione jest gęstego podszerstka, dzięki czemu rzadko ulega splątaniu i nie tworzy kołtunów. Ta cecha znacznie ułatwia codzienną opiekę nad sierścią.

Regularne szczotkowanie dwa do trzech razy w tygodniu w zupełności wystarcza, by utrzymać futro w doskonałej kondycji. Podczas linienia warto zwiększyć częstotliwość czesania, aby usunąć martwy włos i zapobiec powstawaniu kul włosowych w przewodzie pokarmowym kota. Najlepiej sprawdza się szczotka z naturalnego włosia lub grzebień o szerokich zębach.

Kąpiele nie są konieczne przy regularnym szczotkowaniu, gdyż orientale same dbają o higienę swojego futra. Jeśli jednak zaistnieje taka potrzeba, należy używać łagodnych szamponów przeznaczonych dla kotów i dokładnie osuszyć zwierzę po kąpieli.

Szczególną uwagę należy poświęcić pielęgnacji dużych uszu, które ze względu na swój rozmiar mogą gromadzić nadmiar woskowiny. Regularna kontrola i delikatne czyszczenie wilgotnym wacikiem pomoże uniknąć infekcji. Ważne jest również cotygodniowe przycinanie pazurów oraz regularna kontrola stanu uzębienia.

Ze względu na cienką sierść i brak podszerstka, orientale są wrażliwe na zimno i przeciągi. Warto zapewnić im ciepłe legowisko z dala od okien i drzwi, szczególnie w chłodniejszych miesiącach.

Kot orientalny długowłosy wymaga zaangażowanego i świadomego opiekuna, który rozumie specyficzne potrzeby tej rasy. To nie jest kot dla każdego - potrzebuje dużo uwagi, interakcji i stymulacji umysłowej każdego dnia.

Orientale źle znoszą samotność i nie powinny być pozostawiane same na wiele godzin. Osobom pracującym poza domem zaleca się posiadanie drugiego kota lub psa, który dotrzyma towarzystwa orientalowi podczas nieobecności właściciela. Nuda i izolacja mogą prowadzić do problemów behawioralnych, w tym destrukcyjnych zachowań i nadmiernej wokalizacji.

Mieszkanie powinno być wyposażone w wysokie drapaki i półki wspinaczkowe, gdyż orientale uwielbiają skakać i obserwować otoczenie z wysoka. Interaktywne zabawki, puzzle z przysmakami i regularne sesje zabawy są niezbędne dla ich dobrostanu psychicznego.

Ze względu na gadatliwość rasy, orientale mogą nie być odpowiednie dla osób ceniących ciszę lub mieszkających w budynkach o cienkich ścianach. Ich głos jest donośny i potrafią go używać często, wyrażając różnorodne emocje i potrzeby.

Oriental Longhair doskonale adaptuje się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej ilości rozrywki i aktywności. Może być wypuszczany na bezpieczny, ogrodzony balkon lub taras, ale ze względu na cienką sierść i delikatną budowę nie powinien przebywać na zewnątrz bez nadzoru.

Ta rasa nie jest polecana dla początkujących właścicieli kotów ze względu na wymagający charakter i intensywne potrzeby społeczne. Idealny opiekun to osoba aktywna, obecna w domu przez znaczną część dnia, gotowa na głęboką więź emocjonalną ze swoim pupilem.