Harrier

Harrier należy do najstarszych angielskich ras psów gończych, której korzenie sięgają średniowiecznej Anglii. Pierwsze udokumentowane stado Harrierów zostało założone w 1260 roku przez Sir Eliasa de Midhope w Yorkshire i nosiło nazwę Penistone Harriers. Ta sfora przetrwała ponad 500 lat, funkcjonując aż do XVIII wieku.

Nazwa rasy pochodzi od angielskiego słowa oznaczającego zająca, gdyż psy te były hodowane specjalnie do polowań na te zwierzęta. Przodkami Harrierów były normandzkie psy gończe przywiezione do Anglii podczas inwazji w 1066 roku, w tym wymarły już Talbot Hound, a także Bloodhound i prawdopodobnie Basset Hound.

Pierwotnie Harriery pracowały w tempie pozwalającym myśliwym podążać za nimi pieszo, co czyniło je wolniejszymi i bardziej metodycznymi niż współczesne przedstawiciele rasy. W XIX wieku rasa została skrzyżowana z Foxhoundem, aby uzyskać szybszego i lżejszego psa, za którym można było podążać konno.

Harrier zajmuje pozycję pośrednią między mniejszym Beagle a większym Foxhoundem angielskim, będąc jednocześnie najstarszą z tych trzech spokrewnionych ras. Walijskie sfory Harrierów są do dziś cenione za zachowanie najbardziej czystych linii hodowlanych, wywodzących się od pierwotnych Southern Hounds.

Harrier to pies o mocnej, muskularnej budowie i harmonijnych proporcjach, stworzony do długotrwałej pracy w terenie. Wzrost w kłębie wynosi od 48 do 55 cm, przy czym samce są zazwyczaj nieco wyższe. Waga oscyluje między 18 a 27 kg, zależnie od płci.

Głowa jest proporcjonalna do ciała, z szeroką czaszką i wyraźnym stopem. Kufa jest średniej długości, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami umożliwiającymi doskonały węch. Oczy są średniej wielkości, ciemne, o łagodnym i inteligentnym wyrazie. Uszy osadzone nisko, w kształcie litery V, przylegające do głowy.

Tułów jest mocny i dobrze umięśniony, z głęboką klatką piersiową zapewniającą dużą pojemność płuc. Grzbiet prosty i silny, lędźwie muskularne. Kończyny proste, mocne, o solidnym kośćcu, zakończone zwartymi, kocimi łapami.

Sierść jest krótka, gęsta i przylegająca, odporna na warunki atmosferyczne. Dozwolone są wszystkie umaszczenia gończe, najczęściej spotykany jest tricolor - czarny, biały i płowy. Popularne są również kombinacje czerwono-białe i cytrynowo-białe.

Harrier to typowy przedstawiciel psów gończych pracujących w sforze - towarzyski, przyjazny i doskonale dogadujący się z innymi psami. Jako pies stadny nie toleruje samotności i może cierpieć na lęk separacyjny, gdy zostaje sam na dłuższy czas.

Jest to rasa wyjątkowo energiczna i aktywna, wymagająca minimum dwóch godzin intensywnego ruchu dziennie. Harriery posiadają nieograniczone pokłady energii i potrafią pracować niestrudzenie przez wiele godzin, niezależnie od rodzaju terenu.

Pomimo swojej inteligencji, Harrier wykazuje typową dla ogarów niezależność myślenia i upór, co może stanowić wyzwanie podczas szkolenia. Reaguje najlepiej na spokojne, konsekwentne prowadzenie z wykorzystaniem pozytywnego wzmocnienia.

Silny instynkt łowiecki sprawia, że Harrier ma tendencję do tropienia i gonienia zwierzyny. Charakterystyczne dla rasy jest głośne szczekanie i wycie, które w warunkach łowieckich pomagało myśliwym lokalizować psy. W domu może to stanowić problem dla sąsiadów.

Wobec dzieci Harriery są cierpliwe i przyjazne, chętnie uczestniczą w zabawach. Z innymi psami współżyją znakomicie dzięki swojemu stadnemu charakterowi. Natomiast mniejsze zwierzęta domowe, jak koty czy gryzonie, mogą być postrzegane jako potencjalna zdobycz.

Harrier należy do ras stosunkowo zdrowych, o średniej długości życia wynoszącej 12-15 lat. Rasa ta ma mniej problemów zdrowotnych niż wiele popularniejszych ras, co wynika z jej roboczego pochodzenia i naturalnej selekcji.

Głównym problemem zdrowotnym występującym u Harrierów jest dysplazja stawów biodrowych (HD). Jest to schorzenie dziedziczne, dlatego odpowiedzialni hodowcy wykonują badania RTG stawów u psów przeznaczonych do rozrodu i posiadają certyfikaty OFA potwierdzające zdrowe stawy.

U niektórych osobników mogą występować choroby oczu, dlatego zalecane są coroczne badania okulistyczne (CERF). Sporadycznie notowane są przypadki epilepsji oraz przetok okołoodbytowych.

Długie, zwisające uszy Harriera wymagają szczególnej uwagi, gdyż ograniczony przepływ powietrza sprzyja rozwojowi infekcji. Regularne, cotygodniowe czyszczenie uszu i kontrola ich stanu pomagają zapobiegać problemom.

Jak u wszystkich psów gończych, ważne jest utrzymywanie prawidłowej wagi ciała, gdyż nadwaga dodatkowo obciąża stawy i może prowadzić do problemów ortopedycznych.

Pielęgnacja Harriera jest stosunkowo prosta i nieczasochłonna dzięki krótkiej, gęstej sierści. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu wystarcza do usunięcia martwego włosa i utrzymania sierści w dobrym stanie.

Linienie występuje przez cały rok w umiarkowanym stopniu, z nasileniem wiosną i jesienią podczas zmiany szaty. W tych okresach warto szczotkować psa częściej, nawet co 2-3 dni.

Kąpiele wymagane są tylko w razie potrzeby, gdy pies się pobrudzi. Zbyt częste mycie może usuwać naturalne olejki ochronne ze skóry i sierści.

Szczególną uwagę należy poświęcić pielęgnacji uszu. Długie, zwisające uszy Harriera mają ograniczoną wentylację, co sprzyja gromadzeniu się wilgoci i rozwojowi bakterii. Cotygodniowa kontrola i czyszczenie uszu specjalnym płynem są niezbędne dla zachowania zdrowia.

Pazury należy przycinać regularnie, zwykle co 2-3 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Zęby powinny być czyszczone kilka razy w tygodniu specjalną pastą dla psów, aby zapobiegać chorobom przyzębia.

Harrier to rasa wymagająca aktywnego trybu życia i nie jest odpowiednia dla osób preferujących spokojne tempo. Potrzebuje minimum 2 godzin intensywnego ruchu dziennie, najlepiej w formie długich spacerów, biegania lub wędrówek w terenie.

Ze względu na silny instynkt łowiecki i skłonność do podążania za tropem, Harrier powinien być wypuszczany bez smyczy tylko w bezpiecznie ogrodzonym terenie. Ogrodzenie musi być solidne i wystarczająco wysokie, gdyż psy te potrafią być pomysłowe w próbach ucieczki za interesującym zapachem.

Rasa ta nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Idealnym środowiskiem jest dom z dużym, ogrodzonym ogrodem na przedmieściach lub na wsi. Harrier potrzebuje przestrzeni do biegania i eksploracji.

Jako pies stadny, Harrier nie powinien być jedynym zwierzęciem w domu ani zostawać sam przez wiele godzin. Najlepiej czuje się w towarzystwie innych psów lub w domu, gdzie ktoś jest obecny przez większość dnia.

Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Harriery dobrze reagują na pozytywne wzmocnienie i motywację smakołykami, ale ich niezależny charakter może sprawiać trudności początkującym właścicielom. Wczesna socjalizacja i podstawowe szkolenie posłuszeństwa są niezbędne.

Rasa ta nie jest zalecana dla właścicieli pierwszego psa ani dla osób posiadających koty lub małe zwierzęta domowe ze względu na silny instynkt łowiecki.