Grand basset griffon vendéen

Grand Basset Griffon Vendéen to starożytna rasa francuska wywodząca się z regionu Wandei na zachodnim wybrzeżu Francji. Historia tej rasy sięga XVI wieku, kiedy to hodowano psy gończe o szorstkiej sierści przystosowane do trudnego terenu nadmorskich wrzosowisk i gęstych zarośli charakterystycznych dla tego regionu.

Za ustalenie współczesnego typu rasy odpowiedzialny jest Paul Dézamy, który w XX wieku określił standardowe wymiary psa na około 43 cm wysokości. Uznał on, że do skutecznego tropienia i gonienia zajęcy potrzebne są psy o odpowiedniej budowie - wystarczająco niskie, by przedzierać się przez gęste podszycie, lecz jednocześnie wystarczająco długonogie, by utrzymać tempo podczas pościgu.

Grand Basset Griffon Vendéen jest jedną z sześciu odmian bassetów uznanych przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Od swojego mniejszego kuzyna, Petit Basset Griffon Vendéen, odróżnia się większymi rozmiarami i dłuższymi kończynami. Przez długi czas obie odmiany były krzyżowane ze sobą, jednak od 1977 roku we Francji, a od 2009 roku w wielu innych krajach, zakazano takich krzyżówek.

Rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club dopiero w 2018 roku, co czyni ją jedną z nowszych ras w rejestrze AKC. W Stanach Zjednoczonych interesy rasy reprezentuje Grand Basset Griffon Vendeen Club of America, założony w 2013 roku. Mimo stosunkowo niedawnego międzynarodowego uznania, Grand Basset Griffon Vendéen pozostaje popularnym psem myśliwskim we Francji, gdzie nadal wykorzystuje się go do polowań grupowych na zające i inną drobną zwierzynę.

Grand Basset Griffon Vendéen to pies o charakterystycznej sylwetce - wydłużony tułów osadzony na prostych, stosunkowo długich jak na basseta nogach. Jest największym przedstawicielem rodziny bassetów, zbudowanym harmonijnie i elegancko, choć nigdy nie powinien przypominać zminiaturyzowanego Briqueta.

Głowa jest proporcjonalna do ciała, z wydatnym nosem o dobrze otwartych nozdrzach - zazwyczaj czarnym, choć u psów białych z pomarańczowymi znaczeniami dopuszczalny jest nos brązowy. Oczy są duże, ciemne i pełne wyrazu, nadające psu inteligentny, przyjazny wygląd. Uszy są charakterystyczne dla rasy - długie, nisko osadzone, wąskie i elastyczne, pokryte długą sierścią.

Sierść stanowi znak rozpoznawczy rasy - jest szorstka, twarda w dotyku, średniej długości, z gęstym podszerstkiem zapewniającym ochronę przed trudnymi warunkami terenowymi i pogodowymi. Na pysku tworzy charakterystyczne brwi, wąsy i brodę, które nadają psu typowy dla griffonów wygląd.

Dopuszczalne umaszczenia to biały w połączeniu z cytrynowym, pomarańczowym, sobolowym, siwym lub czarnymi znaczeniami, a także tricolor. Wysokość w kłębie dla samców wynosi 40-44 cm, dla samic 39-43 cm, z tolerancją 1 cm w każdą stronę. Waga oscyluje między 17 a 20 kg.

Grand Basset Griffon Vendéen to pies o wyjątkowym temperamencie, łączący niezależność typową dla psów gończych z prawdziwą serdecznością wobec swojej rodziny. Jest psem aktywnym, choć nigdy nadpobudliwym - potrafi pracować przez wiele godzin bez oznak zmęczenia, ale w domu zachowuje się spokojnie i zrównoważenie.

Jako pies stadny, Grand Basset Griffon Vendéen doskonale odnajduje się w towarzystwie innych psów i generalnie dobrze dogaduje się z dziećmi, choć wskazany jest nadzór podczas zabawy. Jego towarzyska natura sprawia, że nie toleruje długotrwałej samotności - potrzebuje kontaktu ze swoją ludzką lub psią rodziną.

Charakterystyczną cechą tej rasy jest skłonność do głośnego szczekania - Grand Basset Griffon Vendéen używa głosu do komunikacji i oznajmiania swoich odkryć. Ta cecha, ceniona podczas polowań, może stanowić wyzwanie w środowisku miejskim i relacjach z sąsiadami.

Niezależność i pewna doza uporu to cechy wynikające z pierwotnej funkcji rasy jako samodzielnie pracującego psa myśliwskiego. Grand Basset Griffon Vendéen podejmuje własne decyzje i nie zawsze natychmiast reaguje na polecenia. Wymaga cierpliwego, konsekwentnego szkolenia opartego na pozytywnych metodach. Jego silny instynkt łowiecki sprawia, że podczas spacerów bez smyczy może podążać za interesującymi zapachami, ignorując wołanie opiekuna.

Grand Basset Griffon Vendéen to ogólnie zdrowa rasa o przeciętnej lub nieco wyższej od przeciętnej długości życia wynoszącej 12-14 lat. Niektóre osobniki dożywają nawet 17 lat przy odpowiedniej opiece. Niemniej jednak, jak każda rasa, może być predysponowana do pewnych schorzeń.

Dysplazja stawów biodrowych (HD) to jedno z częściej występujących problemów ortopedycznych. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania RTG bioder u psów przeznaczonych do rozrodu. Może również występować zwichnięcie rzepki (luxating patella), szczególnie u psów o nieprawidłowej budowie kończyn.

Problemy okulistyczne, w tym jaskra, stanowią kolejne potencjalne zagrożenie zdrowotne. Regularne badania okulistyczne przez certyfikowanego okulistę weterynaryjnego (CERF) są zalecane dla psów hodowlanych i mogą pomóc we wczesnym wykryciu nieprawidłowości.

Niedoczynność tarczycy jest stosunkowo rzadka, ale została odnotowana w rasie. Objawy obejmują przybieranie na wadze, letarg i problemy ze skórą. Schorzenie jest łatwe do diagnozowania i leczenia przy pomocy suplementacji hormonalnej.

Sporadycznie opisywano przypadki padaczki i syndromu bólu młodocianych psów (SARDS). Odpowiedzialni hodowcy poddają swoje psy kompleksowym badaniom zdrowotnym obejmującym ocenę bioder, badanie oczu, tarczycy i rzepek przed włączeniem do programu hodowlanego.

Szorstka, twarda sierść Grand Basset Griffon Vendéen wymaga regularnej, choć niezbyt czasochłonnej pielęgnacji. Podwójna struktura włosa - z gęstym podszerstkiem i twardszą warstwą zewnętrzną - chroni psa przed trudnymi warunkami terenowymi, ale wymaga odpowiedniej uwagi ze strony opiekuna.

Szczotkowanie powinno odbywać się co najmniej raz w tygodniu, a podczas okresów intensywniejszego linienia nawet częściej. Do pielęgnacji sprawdzi się szczotka o twardych włosach lub grzebień z szeroko rozstawionymi zębami. Szczególną uwagę należy zwrócić na obszary za uszami i pod pachami, gdzie sierść ma tendencję do kołtunowania.

Kąpiele powinny być przeprowadzane według potrzeby - zwykle co kilka tygodni lub gdy pies jest wyraźnie brudny. Zbyt częste mycie może usuwać naturalne olejki chroniące sierść i skórę. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć psa, szczególnie w okolicy uszu.

Długie, nisko osadzone uszy Grand Basset Griffon Vendéen wymagają szczególnej uwagi. Ograniczona cyrkulacja powietrza w kanale słuchowym sprzyja rozwojowi infekcji. Uszy należy regularnie sprawdzać i czyścić specjalnym preparatem przeznaczonym dla psów. Obcinanie pazurów powinno odbywać się co 2-3 tygodnie lub częściej, jeśli nie ścierają się naturalnie. Higiena jamy ustnej obejmuje regularne szczotkowanie zębów psią pastą.

Grand Basset Griffon Vendéen to pies o znacznych wymaganiach ruchowych, wynikających z jego pochodzenia jako wytrwałego tropiciela. Codzienna aktywność fizyczna powinna wynosić minimum 60 minut i obejmować zarówno spacery, jak i możliwość swobodnego biegu w bezpiecznym, ogrodzonym terenie.

Ze względu na silny instynkt łowiecki i skłonność do podążania za zapachami, spacery bez smyczy są ryzykowne poza bezpiecznie ogrodzonym terenem. Pies może zignorować przywołanie, gdy wyczuje interesujący trop. Ogrodzenie posesji powinno być solidne i sięgać odpowiedniej głębokości, gdyż rasa ma skłonność do kopania.

Mieszkanie w bloku nie jest idealnym środowiskiem dla Grand Basset Griffon Vendéen. Jego potrzeby ruchowe, skłonność do szczekania i stadowy charakter lepiej sprawdzają się w domu z ogrodem. Jeśli jednak mieszkanie jest jedyną opcją, właściciel musi zapewnić psu wyjątkowo intensywną aktywność fizyczną i umysłową.

Rasa nie jest polecana dla początkujących właścicieli psów. Niezależność, upór i silny instynkt łowiecki wymagają doświadczenia w szkoleniu psów i cierpliwości. Najlepiej czuje się w aktywnej rodzinie, która może poświęcić mu czas na wspólne aktywności na świeżym powietrzu - wędrówki, jogging czy sporty węchowe.

Grand Basset Griffon Vendéen dobrze akceptuje obecność innych psów i może żyć w domu wielopsowym. Natomiast współżycie z kotami i innymi małymi zwierzętami jest problematyczne ze względu na silny instynkt łowiecki - nawet dobrze zsocjalizowany pies może traktować je jako potencjalną zdobycz.