Gończy norweski

Dunker, znany również jako Norwegian Hound (ogar norweski), to rasa stworzona w XIX wieku przez norweskiego hodowcę Wilhelma Dunkera. Jego celem było wyhodowanie idealnego psa do polowań na zające w surowych warunkach klimatycznych Norwegii.

Wilhelm Dunker krzyżował rodzime norweskie psy myśliwskie z rosyjskim ogarem harlequin, aby uzyskać psa o doskonałym węchu, wytrzymałości i charakterystycznym umaszczeniu marmurkowym. Oficjalne uznanie rasy nastąpiło w 1902 roku przez norweski klub kynologiczny.

Rasa pozostaje stosunkowo rzadka poza Skandynawią - rocznie rodzi się około 150 szczeniąt Dunkera, głównie w Norwegii i Szwecji. Fédération Cynologique Internationale oficjalnie zarejestrowała rasę w 1956 roku, przydzielając jej numer 203 w grupie 6 (psy gończe i pokrewne), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości).

Do dziś Dunker zachował swoje myśliwskie instynkty i jest ceniony przez norweskich łowców za niestrudzony zapał w tropieniu zwierzyny oraz zdolność do pracy w trudnym górskim terenie przez wiele godzin bez oznak zmęczenia.

Dunker to pies średniej wielkości o harmonijnej, mocnej budowie, która nie sprawia jednak wrażenia ciężkiej ani ociężałej. Samce osiągają wysokość 50-55 cm w kłębie, samice są nieco mniejsze - 47-53 cm.

Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest unikalne umaszczenie typu harlequin lub blue merle - marmurkowa mieszanka czerni, szarości i bieli z jasnobrązowymi (podpalanymi) znaczeniami. Dopuszczalny jest również czarny kolor podstawowy z białymi i podpalanymi plamami. Standard FCI określa, że biały kolor nie powinien przekraczać 50% powierzchni ciała.

Sierść Dunkera jest krótka, gęsta, prosta i szorstka w dotyku, doskonale chroniąca psa przed skandynawskim klimatem. Uszy są średniej długości, zwisające, osadzone nisko, co jest typowe dla psów gończych. Oczy są ciemne i mają łagodny, inteligentny wyraz.

Dunker to pies o zrównoważonym, przyjaznym i łagodnym usposobieniu. Wykazuje głębokie przywiązanie do rodziny i jest niezwykle towarzyski zarówno wobec domowników, jak i innych psów. Jego cierpliwość i tolerancja czynią go dobrym towarzyszem dla dzieci.

Jako typowy pies gończy, Dunker zachowuje silny instynkt łowiecki i doskonały węch. W terenie jest wytrwały, niestrudzony i niezależny - potrafi samodzielnie tropić zwierzynę przez wiele godzin. Ta niezależność może się objawiać pewnym uporem podczas szkolenia.

Rasa charakteryzuje się inteligencją i chęcią do nauki, choć wymaga cierpliwego i konsekwentnego podejścia treningowego. Dunker jest wesoły, żywiołowy i pełen energii, ale w domu potrafi być spokojny, gdy zapewni mu się odpowiednią dawkę ruchu.

Ze względu na silny instynkt łowiecki, Dunker może gonić małe zwierzęta - należy zachować ostrożność w kontakcie z kotami i innymi drobnymi pupilami. Na spacerach poza ogrodzonym terenem zaleca się prowadzenie na smyczy.

Dunker jest ogólnie zdrową i wytrzymałą rasą, jednak występują u niego pewne predyspozycje genetyczne do chorób, o których przyszli właściciele powinni wiedzieć.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym rasy jest wrodzona głuchota, która może być związana z genem merle odpowiedzialnym za charakterystyczne umaszczenie. Przed zakupem szczenięcia zaleca się wykonanie testu BAER (Brainstem Auditory Evoked Response), który pozwala wykryć zaburzenia słuchu.

Podobnie jak wiele ras średniej wielkości, Dunkery mogą cierpieć na dysplazję stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED). Odpowiedzialni hodowcy powinni badać psy hodowlane pod tym kątem przed rozrodem.

U rasy występuje również postępujący zanik siatkówki (PRA) prowadzący do utraty wzroku. Regularne badania okulistyczne pozwalają wcześnie wykryć tę chorobę.

Ze względu na zwisające uszy, Dunkery są podatne na infekcje uszu - wymagają regularnego czyszczenia i kontroli. Przy niewystarczającej aktywności fizycznej mogą mieć skłonność do otyłości.

Pielęgnacja Dunkera jest stosunkowo nieskomplikowana dzięki jego krótkiej, gęstej sierści. Regularne szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu wystarcza, by usunąć martwy włos i utrzymać futro w dobrej kondycji.

W okresie linienia wiosną i jesienią częstotliwość szczotkowania należy zwiększyć do codziennego, ponieważ Dunker linieje umiarkowanie intensywnie. Do pielęgnacji sprawdzi się szczotka z naturalnym włosiem lub gumowa rękawica do wyczesywania.

Szczególną uwagę należy poświęcić uszom - zwisająca budowa małżowin sprzyja gromadzeniu się wilgoci i rozwojowi infekcji. Uszy powinno się regularnie kontrolować i czyścyć specjalnym płynem przeznaczonym dla psów.

Kąpiele wymagane są tylko wtedy, gdy pies się zabrudzi - zbyt częste mycie może pozbawić sierść naturalnych olejków ochronnych. Pazury należy przycinać regularnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Warto również dbać o higienę jamy ustnej poprzez szczotkowanie zębów lub podawanie gryzaków dentystycznych.

Dunker to aktywna rasa myśliwska, która potrzebuje minimum 60 minut intensywnego ruchu dziennie. Idealny właściciel to osoba prowadząca aktywny tryb życia, która może zapewnić psu długie spacery, wędrówki lub możliwość biegania w bezpiecznym, ogrodzonym terenie.

Ze względu na silny instynkt łowiecki i potrzebę przestrzeni, Dunker nie jest rasą odpowiednią do mieszkania w bloku. Najlepiej czuje się w domu z ogrodem na wsi lub przedmieściach, gdzie może swobodnie eksplorować otoczenie i realizować swoją potrzebę tropienia.

Rasa wymaga cierpliwego, konsekwentnego szkolenia od szczenięcego wieku. Pomimo inteligencji, Dunkery bywają uparte i niezależne, co może stanowić wyzwanie dla niedoświadczonych właścicieli. Nie jest to zatem rasa polecana na pierwszego psa.

Dunker świetnie sprawdza się w sportach kynologicznych wykorzystujących jego naturalny węch - tropieniu, mantrailingu czy nosework. Aktywność umysłowa jest dla niego równie ważna jak fizyczna.

Jako pies stadny, Dunker potrzebuje towarzystwa ludzi i źle znosi samotność. Długie godziny spędzone samotnie mogą prowadzić do problemów behawioralnych i nadmiernego szczekania. Dobrze dogaduje się z innymi psami i może współżyć z nimi w jednym domu.