Foxhound angielski

English Foxhound to jedna z najstarszych ras psów z udokumentowanym rodowodem, której historia sięga XVI-wiecznej Anglii. Początkowo psy te wykorzystywano do polowań na jelenie, jednak za panowania Henryka VIII uwaga myśliwych skupiła się na nowej zwierzynie – lisach. To właśnie wówczas rozpoczęła się ewolucja rasy w kierunku specjalisty od tropienia i pościgu za lisami.

Przełomowy moment nastąpił w połowie XVIII wieku, gdy myśliwi potrzebowali psa zdolnego do wielogodzinnego tropienia i pościgu. W tym celu krzyżowano różne rasy ogółów, w tym Bloodhounda, Chartha, Staghound oraz mniejsze rasy jak Fox Terriera, Whippeta i Buldoga. Kluczową postacią w rozwoju rasy był Hugo Meynell, który od lat 60. XVIII wieku kierował Quorn Hunt w Leicestershire. Jako pionier selekcyjnej hodowli, skupił się na łączeniu doskonałego węchu psów z południa Anglii z szybkością ras północnych.

Do roku 1750 w Anglii funkcjonowało już około 50 hodowli specjalizujących się w English Foxhoundach. Zamożni właściciele zaczęli traktować polowanie z psami jako prestiżowe wydarzenie towarzyskie, dobierając sfory nawet 50 osobników o jednolitym umaszczeniu. Od 1800 roku prowadzone są szczegółowe księgi rodowodowe, co czyni tę rasę pierwszym psem rasowym z pełną dokumentacją hodowlaną na świecie. W XVII i XVIII wieku rasa dotarła do Ameryki Północnej, gdzie dała początek American Foxhoundowi.

English Foxhound to pies średniej wielkości o atletycznej, proporcjonalnej budowie ciała przystosowanej do wielogodzinnego biegu. Samce osiągają wzrost 55-64 cm i wagę 29-32 kg, podczas gdy samice są nieco mniejsze – 53-60 cm wzrostu i 27-29 kg wagi. Charakterystyczna jest głęboka klatka piersiowa zapewniająca doskonałą wydolność płuc – jej obwód może sięgać nawet 80 cm przy wzroście 60 cm.

Głowa jest proporcjonalna z szeroką czaszką i wydłużonym pyskiem o doskonale rozwiniętym nosie. Oczy są duże, ciepłe, o brązowym lub orzechowym zabarwieniu, nadające psu łagodny wyraz. Uszy osadzone nisko, przylegające do głowy, o zaokrąglonych końcach. Szyja długa, mocna, umożliwiająca swobodne tropienie przy ziemi.

Tułów zwarty z prostymi, silnymi kończynami zakończonymi okrągłymi, zwartymi łapami przypominającymi kocie. Ogon noszony wysoko, lekko zakrzywiony, nigdy zwinięty nad grzbietem. Sierść krótka, gęsta i odporna na warunki atmosferyczne. Najczęstsze umaszczenie to tricolor – połączenie czerni, bieli i płowego – choć akceptowane są też kombinacje dwukolorowe oraz odcień cytrynowy z białym.

English Foxhound to pies o wyjątkowo łagodnym, przyjaznym usposobieniu, który doskonale czuje się w towarzystwie ludzi i innych zwierząt. Został wyhodowany do pracy w dużych sforach, dlatego ma głęboko zakorzenioną potrzebę przebywania w grupie – najlepiej czuje się w domach z innymi psami lub w rodzinach, które mogą poświęcić mu dużo czasu.

To pies niezwykle aktywny i pełen energii, wymagający intensywnych, codziennych ćwiczeń. Jego atletyczna budowa i wrodzona wytrwałość sprawiają, że idealnie sprawdza się jako towarzysz biegaczy, rowerzystów czy miłośników długich pieszych wędrówek. Bez odpowiedniej dawki ruchu może stać się niespokojny i destrukcyjny.

Mimo łagodności, English Foxhound zachowuje silny instynkt łowiecki i skłonność do podążania za interesującymi zapachami. Dlatego na spacerach w terenie otwartym wymaga szczególnej uwagi i najlepiej prowadzić go na smyczy. Jest też psem głośnym – charakterystyczne ujadanie i baying to jego sposób komunikacji, co może być uciążliwe dla sąsiadów.

W stosunku do dzieci wykazuje cierpliwość i delikatność, jednak ze względu na rozmiar i energię lepiej sprawdza się w rodzinach ze starszymi dziećmi. Z innymi psami dogaduje się znakomicie, natomiast może gonić koty i mniejsze zwierzęta ze względu na instynkt łowiecki.

English Foxhound to rasa stosunkowo zdrowa i długowieczna – przeciętna długość życia wynosi 10-13 lat. Dzięki wielowiekowej selekcji ukierunkowanej na wytrzymałość i sprawność fizyczną, psy te rzadziej niż wiele innych ras cierpią na poważne schorzenia genetyczne. Niemniej istnieje kilka problemów zdrowotnych, na które należy zwrócić uwagę.

Dysplazja stawów biodrowych dotyka około 15-20% przedstawicieli rasy. To schorzenie dziedziczne powodujące nieprawidłowy rozwój stawów, prowadzący do artretyzmu i bólu. Zaleca się badania przesiewowe metodą OFA lub PennHIP między 18. a 24. miesiącem życia. Dysplazja łokci również występuje u tej rasy i wymaga regularnego monitorowania.

Ze względu na głęboką klatkę piersiową, English Foxhoundy są narażone na skręt żołądka (GDV) – stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Profilaktyka obejmuje karmienie mniejszymi porcjami kilka razy dziennie i unikanie intensywnego wysiłku po posiłkach.

Nisko osadzone, zwisające uszy sprzyjają rozwojowi infekcji, dlatego wymagają regularnego czyszczenia i kontroli. U rasy występuje też podwyższona skłonność do chorób tarczycy (niedoczynność) oraz choroby von Willebranda zaburzającej krzepliwość krwi. Regularne badania profilaktyczne i współpraca z doświadczonym weterynarzem są kluczowe dla zachowania zdrowia.

Pielęgnacja English Foxhounda jest stosunkowo prosta dzięki krótkiej, gęstej sierści odpornej na warunki atmosferyczne. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu gumową rękawicą lub miękką szczotką usuwa martwy włos i rozprowadza naturalne olejki, utrzymując sierść w dobrej kondycji. W okresie wiosennego i jesiennego linienia częstotliwość szczotkowania warto zwiększyć do 2-3 razy w tygodniu.

Kąpiele potrzebne są jedynie okazjonalnie, gdy pies się zabrudzi lub nabierze nieprzyjemnego zapachu. Zbyt częste mycie może zaburzyć naturalną warstwę ochronną skóry. Po kąpieli należy dokładnie osuszyć uszy, aby zapobiec infekcjom.

Uszy wymagają szczególnej uwagi – ich nisko osadzona, zwisająca budowa sprzyja gromadzeniu się wilgoci i brudu. Należy je czyścić co tydzień specjalnym płynem do uszu i kontrolować pod kątem zaczerwienienia, zapachu lub wydzieliny świadczącej o infekcji.

Pazury trzeba przycinać co 2-4 tygodnie, w zależności od stopnia naturalnego ścierania podczas aktywności. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i problemy z postawą. Nie należy zapominać o higienie jamy ustnej – regularne szczotkowanie zębów lub stosowanie gryzaków dentystycznych pomaga zapobiegać chorobom dziąseł, na które rasa jest predysponowana.

English Foxhound to pies o bardzo wysokich wymaganiach dotyczących aktywności fizycznej – potrzebuje minimum 90 minut intensywnego ruchu dziennie. Idealnie sprawdza się jako partner do biegania, jazdy na rowerze czy długich wędrówek. Sama wyprowadzanie na smyczy nie zaspokoi jego potrzeb – wymaga możliwości swobodnego biegania w bezpiecznym, ogrodzonym terenie.

Ta rasa absolutnie nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Potrzebuje domu z dużym, solidnie ogrodzonym ogrodem, najlepiej na wsi lub przedmieściach z dostępem do otwartych przestrzeni. Ogrodzenie musi być wysokie i mocne, gdyż pies podążający za tropem potrafi wykazać się niezwykłą determinacją w pokonywaniu przeszkód.

Ze względu na silne instynkty stadne, English Foxhound najlepiej czuje się w towarzystwie innych psów. Jednopsie gospodarstwo domowe nie jest dla niego optymalne – samotność prowadzi do problemów behawioralnych, nadmiernego szczekania i destrukcji. Nie powinien być zostawiany sam na dłużej niż kilka godzin.

Szkolenie wymaga cierpliwości ze względu na niezależny charakter typowy dla ogarów. Najlepsze rezultaty daje konsekwentna, pozytywna motywacja z wykorzystaniem smakołyków i zabawy. Rasa nie jest polecana dla początkujących właścicieli – wymaga doświadczonego opiekuna rozumiejącego specyfikę psów myśliwskich i potrafiącego zapewnić odpowiednią ilość ruchu oraz stymulacji umysłowej.