Foxhound amerykański

American Foxhound jest jedną z najstarszych ras psów wyhodowanych w Stanach Zjednoczonych, a jego historia sięga czasów kolonialnych. Pierwsze ogary przybyły do Ameryki w 1650 roku wraz z Robertem Brooke'em, który osiedlił się w Maryland z rodziną i sforą psów gończych. Te psy stały się fundamentem dla przyszłych amerykańskich linii hodowlanych.

Kluczową postacią w rozwoju rasy był George Washington, uznawany przez American Kennel Club za "ojca American Foxhounda". Washington był zapalonym myśliwym i prowadził szczegółowe zapiski dotyczące hodowli swoich psów, które nazywał "Virginia Hounds". W 1785 roku otrzymał siedem ogarów francuskich rasy Grand Bleu de Gascogne od markiza de Lafayette'a. Skrzyżowanie tych psów z miejscowymi ogarami z Wirginii zaowocowało powstaniem lżejszych i szybszych psów, które lepiej radziły sobie na amerykańskim terenie.

Kolejni hodowcy kontynuowali doskonalenie rasy, tworząc różne odmiany takie jak Walker, Trigg, July czy Penn-Marydel. Każda z nich ma nieco inny wygląd, ale wszystkie są uznawane za jedną rasę. American Foxhound został oficjalnie uznany przez AKC w 1886 roku i jest psem stanowym Wirginii, symbolizując bogate tradycje myśliwskie tego regionu.

American Foxhound to elegancki, harmonijnie zbudowany pies średniej do dużej wielkości. Sylwetka jest smukła i muskularna, stworzona do długotrwałego wysiłku. Samce osiągają wysokość 56-64 cm w kłębie i ważą 29-34 kg, natomiast samice są nieco mniejsze - 53-61 cm wzrostu i 27-32 kg wagi.

Głowa jest proporcjonalna do ciała, z dość długim, prostym pyskiem i wyraźnym, ale niezbyt głębokim stopem. Oczy są duże, szeroko rozstawione, w kolorze brązowym lub orzechowym, z charakterystycznym łagodnym, "ogarowym" wyrazem. Uszy są długie, osadzone nisko, sięgające niemal do końca nosa gdy je wyciągniemy - zwisają płasko przy głowie.

Szyja jest średniej długości, mocna, bez nadmiernego podbródka. Klatka piersiowa jest głęboka, ale węższa niż u angielskiego foxhounda, co zapewnia większą zwinność. Grzbiet prosty i mocny, z lekko wysklepionymi lędźwiami. Ogon noszony wysoko z delikatnym piórkiem na spodzie.

Szata jest krótka, twarda i gęsta, dobrze przylegająca do ciała. Standard dopuszcza wszystkie umaszczenia typowe dla ogarów, choć najczęściej spotyka się tricolor - kombinację czerni, bieli i płowego.

American Foxhound to pies o dwóch obliczach - w domu jest spokojny i łagodny, natomiast na polowaniu zamienia się w niezmordowanego, skupionego myśliwego. Jest niezwykle przyjacielski wobec rodziny i oddany swoim właścicielom, z którymi tworzy silną więź.

Jako typowy pies sfory, American Foxhound doskonale dogaduje się z innymi psami i wręcz kwitnie w towarzystwie czworonogów. Może jednak przejawiać silny instynkt łowiecki wobec mniejszych zwierząt, dlatego socjalizacja z kotami powinna rozpocząć się bardzo wcześnie. Z dziećmi jest łagodny i cierpliwy, co czyni go dobrym psem rodzinnym.

Charakterystyczną cechą tej rasy jest niezależność i pewna doza uporu. Gdy American Foxhound wychwyci interesujący zapach, może całkowicie ignorować polecenia właściciela. Ta cecha, choć pożądana podczas polowań, stanowi wyzwanie w codziennym szkoleniu. Wymaga cierpliwego, konsekwentnego treningu z wykorzystaniem pozytywnego wzmocnienia.

Rasa słynie ze swojego melodyjnego głosu - głębokiego, niosącego się daleko ujadania zwanego "baying". Ta cecha może być problematyczna w warunkach miejskich i przy bliskim sąsiedztwie. Wobec nieznajomych bywa powściągliwy, ale nie agresywny.

American Foxhound jest ogólnie zdrową rasą o stosunkowo niewielu problemach genetycznych. Przeciętna długość życia wynosi 11-13 lat, a przy dobrej opiece niektóre osobniki dożywają nawet 15 lat.

Najpoważniejszą chorobą charakterystyczną dla tej rasy jest trombocytopatia - zaburzenie krzepnięcia krwi, w którym płytki nie funkcjonują prawidłowo. Nie ma lekarstwa na tę przypadłość, a dotknięte nią psy powinny unikać zabiegów chirurgicznych, chyba że są absolutnie konieczne. Objawy obejmują nadmierne krwawienia z ran, krew w moczu lub stolcu oraz krwawienia z nosa.

Innym schorzeniem występującym u American Foxhoundów jest anomalia Pelgera-Huëta - dziedziczne zaburzenie dotyczące białych krwinek, które nie dojrzewają prawidłowo. W większości przypadków nie wywołuje objawów klinicznych i jest wykrywane przypadkowo podczas rutynowych badań krwi.

Dysplazja stawów biodrowych występuje stosunkowo rzadko w tej rasie, ale zaleca się wykonywanie badań przesiewowych u psów hodowlanych. Jak wszystkie psy z długimi, zwisającymi uszami, foxhoundy są podatne na infekcje uszu, dlatego regularne czyszczenie jest niezbędne. Ze względu na duży apetyt i skłonność do przejadania się, należy kontrolować wagę, aby zapobiec otyłości.

Pielęgnacja American Foxhounda jest nieskomplikowana dzięki krótkiej, gęstej szacie. Wystarczy cotygodniowe szczotkowanie twardą szczotką lub rękawicą do pielęgnacji, aby usunąć martwy włos i rozprowadzić naturalne olejki. W okresach linienia wiosną i jesienią można zwiększyć częstotliwość szczotkowania do dwóch-trzech razy w tygodniu.

Kąpiele są wymagane sporadycznie - zazwyczaj co kilka miesięcy lub gdy pies się pobrudzi. Zbyt częste mycie może pozbawiać sierść naturalnych olejków ochronnych. Warto stosować szampony przeznaczone dla psów, aby zachować prawidłowe pH skóry.

Szczególną uwagę należy poświęcić uszom, które ze względu na swoją długość i zwisający kształt są podatne na infekcje. Cotygodniowe sprawdzanie i czyszczenie uszu delikatnym płynem pomoże zapobiec problemom. Należy zwracać uwagę na zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach lub nadmierną ilość wydzieliny.

Pazury wymagają regularnego skracania co 2-3 tygodnie, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas aktywności na twardym podłożu. Higiena jamy ustnej obejmuje regularne szczotkowanie zębów specjalną pastą dla psów oraz zapewnienie gryzaków wspomagających usuwanie kamienia nazębnego.

American Foxhound jest psem o bardzo wysokich wymaganiach dotyczących aktywności fizycznej i zdecydowanie nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Potrzebuje minimum 90-120 minut intensywnego ruchu dziennie - spacerów, biegania, wędrówek lub aktywności sportowych. Bez odpowiedniej dawki wysiłku staje się destrukcyjny, nadmiernie szczeka i może próbować uciekać.

Idealnym środowiskiem jest dom z dużym, bezpiecznie ogrodzonym podwórkiem. Ogrodzenie musi być solidne i wysokie, gdyż foxhoundy potrafią być pomysłowe w znajdowaniu dróg ucieczki, szczególnie gdy wyczują interesujący trop. Nie można im ufać podczas spacerów bez smyczy - gdy wyczują zapach zwierzyny, ignorują wszystkie polecenia.

Ze względu na głośny, niosący się daleko głos, rasa nie jest odpowiednia dla osób mieszkających blisko sąsiadów. "Baying" - charakterystyczne wycie - może być słyszalne na znaczne odległości i powodować konflikty sąsiedzkie.

American Foxhound nie jest psem dla początkujących właścicieli. Wymaga doświadczonego opiekuna, który rozumie specyfikę psów gończych i potrafi sprostać ich niezależnemu charakterowi. Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji - metody siłowe są nieskuteczne i szkodliwe.

Najlepiej czuje się w towarzystwie innych psów i może źle znosić samotność. Właściciel powinien zapewnić mu albo stałego psiego towarzysza, albo znaczną ilość czasu i uwagi. To pies dla aktywnych osób lub rodzin, które prowadzą sportowy tryb życia i mogą włączyć foxhounda w swoje aktywności na świeżym powietrzu.