Bobtail

Owczarek staroangielski, znany również jako Old English Sheepdog, wywodzi się z południowo-zachodniej Anglii, gdzie był używany do przepędzania bydła i owiec na targi. Historia rasy sięga XVIII wieku, kiedy to psy te zyskały popularność wśród farmerów ze względu na swoje niezwykłe zdolności pasterskie oraz wytrzymałość.

W tamtych czasach psy pracujące były zwolnione z podatków, co przyczyniło się do ich rozpowszechnienia. Charakterystyczny kusy ogon, często występujący u przedstawicieli tej rasy, był efektem kupowania ogonów w celach podatkowych – stąd angielska nazwa "Bobtail". W XIX wieku rasa została uznana oficjalnie i zaczęła zdobywać serca arystokracji brytyjskiej.

Do Stanów Zjednoczonych owczarek staroangielski trafił pod koniec XIX wieku, gdzie szybko zyskał status psa towarzyskiego wyższych sfer społecznych. Przez dziesięciolecia rasa ewoluowała z typowego psa pracującego w majestatycznego towarzysza rodzinnego, zachowując jednak swoje pasterskie instynkty i łagodny charakter. Obecnie jest ceniony na całym świecie jako wspaniały pies rodzinny oraz popularny uczestnik wystaw psów rasowych.

Owczarek staroangielski to duży, mocno zbudowany pies o charakterystycznej masywnej sylwetce pokrytej obfitym, dwuwarstwowym futrem. Głowa jest proporcjonalnie duża, dobrze wysklepiona, z wyraźnym stopem. Oczy mają owalny kształt i ciemne zabarwienie, choć u psów o niebieskim umaszczeniu mogą być jaśniejsze. Charakterystyczne są małe uszy przylegające blisko do głowy.

Najważniejszym elementem wyglądu jest bez wątpienia gęste, obfite okrycie włosowe o twardej, szorstkowatej strukturze. Sierść jest długa na całym ciele, z charakterystycznie obfitym futerkiem na głowie zakrywającym oczy. Podszerstek jest miękki i wodoodporny. Kolorystyka obejmuje odcienie szarości, niebieskiego i grisé, zwykle z białymi oznaczeniami na głowie, szyi, kończynach i podbrzuszu.

Budowa ciała jest kompaktowa i kwadratowa, z głęboką klatką piersiową i dobrze wysklepionym żebrami. Kończyny są proste, mocno zbudowane, z małymi okrągłymi łapami. Chód jest elastyczny i płynny, z charakterystycznym kołyszącym się ruchem tylnej części ciała przypominającym niedźwiedzia.

Owczarek staroangielski charakteryzuje się wyjątkowo łagodnym, przyjaznym i zrównoważonym usposobieniem. To inteligentny pies o silnym instynkcie opiekuńczym wobec rodziny, szczególnie dzieci, które otacza czujną troską. Pomimo swoich rozmiarów jest zaskakująco delikatny i cierpliwy, co czyni go idealnym kompanem dla młodszych członków rodziny.

Rasa wykazuje silną więź z opiekunami i preferuje towarzystwo ludzi nad samotność. Owczarki staroangielskie nie są typowymi psami jednorodzinnymi – dobrze akceptują obcych po odpowiednim wprowadzeniu, choć zawsze pozostają czujne wobec potencjalnych zagrożeń. Ich pasterska przeszłość objawia się tendencją do "gromadzenia" członków rodziny w jednym miejscu, szczególnie podczas spacerów.

Są to psy inteligentne i chętne do nauki, choć czasami mogą przejawiać pewną niezależność myślenia charakterystyczną dla ras pasterskich. Potrzebują konsekwentnego, ale łagodnego wychowania od szczenięcego wieku. Pomimo swojego potencjału do głośnego szczekania, nie są nadmiernie hałaśliwe i reagują głównie w sytuacjach wymagających uwagi. Dobrze dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, jeśli są odpowiednio zsocjalizowane.

Owczarek staroangielski to generalnie zdrowa rasa, jednak jak większość dużych psów, może być podatny na pewne schorzenia dziedziczne. Najczęstszym problemem jest dysplazja stawów biodrowych (HD), dlatego zaleca się badanie rentgenowskie hodowlanych osobników. Certyfikacja OFA lub PennHIP stanowi podstawę odpowiedzialnej hodowli.

Istotnym zagadnieniem zdrowotnym jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, które wymaga regularnych badań krwi, szczególnie u psów przeznaczonych do rozrodu. Zaleca się coroczne badania do piątego roku życia, a następnie co dwa lata. Problemy okulistyczne, w tym zaćma i postępujący zanik siatkówki (PRA), wymagają regularnych kontroli u specjalisty weterynarii okulistycznej.

Kolapsu wysiłkowy (EIC) jest schorzeniem genetycznym, które można wykryć testem DNA. Odpowiedzialni hodowcy wykonują wszystkie cztery wymagane testy CHIC: badanie bioder, okulistyczne, tarczycy oraz test EIC. Dodatkowo warto rozważyć badanie słuchu metodą BAER oraz test MDR1 wykrywający wrażliwość na niektóre leki. Regularna pielęgnacja futra zapobiega problemom skórnym, a kontrola wagi minimalizuje obciążenie stawów.

Pielęgnacja owczarka staroangielskiego wymaga znacznego zaangażowania czasowego i stanowi jedno z największych wyzwań dla właścicieli tej rasy. Obfite, dwuwarstwowe futro potrzebuje gruntownego szczotkowania minimum trzy do cztery razy w tygodniu, a najlepiej codziennie, aby zapobiec tworzeniu się kołtunów i splątań.

Proces szczotkowania powinien obejmować wszystkie warstwy sierści, od skóry po końce włosa. Najlepsze efekty daje użycie profesjonalnej szczotki z metalowymi szpilkami oraz grzebienia o długich zębach. Szczególną uwagę należy poświęcić obszarom za uszami, pod pachami i wokół kończyn, gdzie kołtuny formują się najszybciej. Kąpiele powinny odbywać się co sześć do ośmiu tygodni, zawsze po dokładnym wyczesaniu.

Włosy wokół oczu wymagają regularnego przycinania lub związywania, aby nie ograniczały pola widzenia. Pazury należy przycinać co dwa do trzech tygodni, a uszy regularnie kontrolować i czyścić. Wielu właścicieli decyduje się na profesjonalne strzyżenie co dwa do trzech miesięcy lub skraca futro na lato. Szczenięta powinny być przyzwyczajane do procedur pielęgnacyjnych od najmłodszych lat, aby dorosły pies akceptował długotrwałe sesje groomerskie.

Owczarek staroangielski to rasa wymagająca doświadczonego właściciela, który może zapewnić odpowiednie warunki życia i poświęcić wystarczająco dużo czasu na codzienną opiekę. Ze względu na rozmiary i potrzebę ruchu, nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu – idealnym środowiskiem jest dom z ogródkiem, gdzie pies może swobodnie się poruszać.

Mimo że nie jest to rasa o ekstremalnie wysokim poziomie energii, wymaga minimum godziny codziennego ruchu w formie spacerów, zabaw czy treningów. Szczególnie ważna jest umysłowa stymulacja – owczarki staroangielskie uwielbiają zadania angażujące ich inteligencję, takie jak nauka sztuczek, trening posłuszeństwa czy sporty psie jak agility w wersji dla dużych ras.

Koszty utrzymania są znaczne i obejmują nie tylko wysokiej jakości karmę dla dużych psów, ale również regularne wizyty u profesjonalnego groomera, jeśli właściciel nie radzi sobie samodzielnie z pielęgnacją futra. Konieczne są także regularne badania weterynaryjne i ewentualne testy genetyczne. Z uwagi na silną więź z rodziną, nie tolerują długotrwałej samotności i nie powinny być trzymane na zewnątrz bez kontaktu z ludźmi. Wczesna socjalizacja i konsekwentny trening są kluczowe dla ukształtowania zrównoważonego charakteru.