Bawarski posokowiec górski

Bawarski pies gończy, znany w Niemczech jako Bayerischer Gebirgsschweißhund, został wyhodowany na początku XX wieku w górzystych regionach Bawarii. Rasa powstała poprzez krzyżowanie starszego hanowerskiego psa gończego (Hannoverscher Schweißhund) z lokalnymi górskimi psami tropiącymi, co pozwoliło uzyskać lżejszego i bardziej zwinnego psa, doskonale przystosowanego do pracy w trudnym górskim terenie.

Głównym celem hodowlanym było stworzenie psa specjalizującego się w tropieniu rannej zwierzyny, szczególnie jeleni i dzików. W przeciwieństwie do innych psów gończych, bawarski pies gończy pracuje na smyczy, systematycznie podążając tropem krwi nawet przez wiele godzin po postrzale. Ta unikalna umiejętność uczyniła go nieocenionym pomocnikiem niemieckich łowczych.

Fédération Cynologique Internationale oficjalnie uznała rasę w 1959 roku, przypisując jej numer standardu 217. Przez dekady rasa pozostawała praktycznie nieznana poza Niemcami i krajami alpejskimi, ceniona wyłącznie przez profesjonalnych myśliwych. Dopiero w ostatnich latach zyskała międzynarodowe uznanie - American Kennel Club przyjął ją do Foundation Stock Service w 2016 roku.

Do dziś bawarski pies gończy pozostaje przede wszystkim psem użytkowym. W Niemczech szczeniaki są często przekazywane wyłącznie zweryfikowanym myśliwym, którzy mogą zapewnić psu odpowiednie warunki i możliwość realizacji jego naturalnych instynktów tropicielskich.

Bawarski pies gończy to pies średniej wielkości o harmonijnej, lekkiej budowie ciała. Charakteryzuje się nieco wydłużoną sylwetką - ciało jest nieco dłuższe niż wyższe, z tylną częścią nieznacznie uniesioną. Kończyny są proporcjonalne, niezbyt długie, co zapewnia stabilność w górskim terenie.

Głowa jest mocna, z wyraźnie zaznaczonym stopem i szeroką czaszką. Kufa jest szeroka i niezbyt długa, zakończona czarnym lub ciemnobrązowym nosem o szerokich nozdrzach. Uszy są wysokie osadzone, średniej długości, ciężkie i zwisające płasko przy głowie - charakterystyczne dla psów gończych.

Sierść jest gęsta, przylegająca, o średniej twardości. Na głowie i uszach jest krótsza i delikatniejsza, na brzuchu, kończynach i ogonie może być nieco dłuższa. Umaszczenie obejmuje wszystkie odcienie jeleni - od głębokiego czerwonego, przez płowy, po szaro-czerwony jak zimowa sierść jelenia. Dopuszczalne jest prążkowanie oraz przeplatanie czarnymi włosami. Grzbiet jest zazwyczaj intensywniej ubarwiony, a kufa i uszy ciemniejsze.

Ogon jest średniej długości, wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko opadający. Często pokryty ciemniejszym włosem niż reszta ciała.

Bawarski pies gończy wyróżnia się spokojnym, zrównoważonym usposobieniem w połączeniu z niezwykłą determinacją podczas pracy. Jest to pies głęboko oddany swojemu opiekunowi, często określany jako "pies jednego człowieka" - tworzy wyjątkowo silną więź z osobą, która go trenuje i z którą poluje.

Wobec obcych zachowuje rezerwę, jednak bez agresji czy nadmiernej nieśmiałości. Ta naturalna czujność czyni go dobrym stróżem, choć nie jest typowym psem obronnym. W domu jest spokojny i łagodny, świetnie odnajduje się w rodzinie, w tym z dziećmi, pod warunkiem wcześniejszej socjalizacji.

W terenie ujawnia się jego prawdziwa natura - staje się skoncentrowany, wytrwały i nieugięty w podążaniu za tropem. Jego węch jest wyjątkowo czuły, a instynkt tropicielski niezwykle silny. Ta cecha wymaga od właściciela konsekwencji podczas spacerów, gdyż pies może próbować podążać za każdym interesującym zapachem.

Jest inteligentny, ale również niezależny i czasem uparty. Wymaga cierpliwego, pozytywnego szkolenia i jasno określonych zasad. Nie jest psem dla osób oczekujących bezwzględnego posłuszeństwa - zachowuje pewną autonomię charakterystyczną dla psów pracujących samodzielnie.

Bawarski pies gończy jest na ogół zdrową rasą, co wynika częściowo z selektywnej hodowli ukierunkowanej na zdolności użytkowe. Średnia długość życia wynosi 10-14 lat, przy czym wiele psów zachowuje aktywność i kondycję do późnej starości.

Jak większość psów średniej wielkości, rasa może być podatna na dysplazję stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED). Są to schorzenia dziedziczne, dlatego odpowiedzialni hodowcy wykonują badania rentgenowskie rodziców przed kryciem. Przy zakupie szczeniaka warto upewnić się, że oba rodzice mają potwierdzone wyniki badań HD/ED.

Do innych schorzeń spotykanych w rasie należą: postępujący zanik siatkówki (PRA) prowadzący do utraty wzroku, padaczka, entropion i ektropion (wady powiek), nużyca (demodekoza) oraz ataksja móżdżkowa - rzadkie zaburzenie neurologiczne.

Zwisające uszy predysponują do infekcji uszu, dlatego regularna kontrola i czyszczenie małżowin są niezbędne. Na wszelkie nieprzyjemne zapachy lub nadmierną wilgoć w uszach należy reagować wizytą u weterynarza.

Zalecane badania zdrowotne obejmują: prześwietlenie bioder i łokci, badanie okulistyczne CERF/PRA oraz badanie kardiologiczne. W niektórych krajach dostępne są też testy genetyczne na ataksję móżdżkową.

Pielęgnacja bawarskiego psa gończego jest stosunkowo nieskomplikowana dzięki krótkiej, przylegającej sierści. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu wystarcza do usunięcia martwego włosa i utrzymania sierści w dobrej kondycji. Podczas okresów linienia (wiosna i jesień) warto zwiększyć częstotliwość szczotkowania do 2-3 razy tygodniowo.

Kąpiel jest potrzebna sporadycznie - tylko gdy pies się zabrudzi lub zacznie nieprzyjemnie pachnieć. Zbyt częste mycie może uszkodzić naturalną warstwę ochronną sierści. Po polowaniach lub długich spacerach w terenie warto sprawdzić sierść pod kątem kleszczy i innych pasożytów.

Szczególną uwagę należy poświęcić uszom. Zwisające małżowiny ograniczają wentylację kanału słuchowego, co sprzyja infekcjom. Uszy należy kontrolować co tydzień i delikatnie czyścić specjalnym płynem. Zaczerwienienie, opuchlizna lub nieprzyjemny zapach wymagają konsultacji weterynaryjnej.

Pazury wymagają regularnego skracania, szczególnie jeśli pies nie ściera ich naturalnie na twardych nawierzchniach. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i problemy z postawą. Higiena jamy ustnej obejmuje regularne szczotkowanie zębów lub podawanie odpowiednich gryzaków dentystycznych.

Bawarski pies gończy to rasa wymagająca, absolutnie nieodpowiednia dla początkujących właścicieli psów ani dla osób o siedzącym trybie życia. Idealny opiekun to aktywny myśliwy, który może zapewnić psu regularne wyjścia w teren i możliwość realizacji instynktu tropicielskiego.

Potrzeby ruchowe są znaczące - minimum 90 minut aktywności dziennie, przy czym nie chodzi tylko o spacery, ale o stymulację węchową i umysłową. Pies uwielbia tropienie, praca nosem, długie wędrówki w lesie czy górach. Samo bieganie za piłką nie zaspokoi jego potrzeb.

Mieszkanie w bloku jest stanowczo odradzane. Idealnie sprawdzi się dom z dużym, bezpiecznie ogrodzonym ogrodem na wsi lub w pobliżu terenów leśnych. Ogrodzenie musi być solidne - silny instynkt tropicielski może skłonić psa do ucieczki za interesującym zapachem.

Socjalizacja od szczenięctwa jest kluczowa. Pies powinien poznawać różne osoby, miejsca, dźwięki i zwierzęta. Bez odpowiedniej socjalizacji jego naturalna rezerwa wobec obcych może przerodzić się w problematyczną nieufność.

Ze względu na silny instynkt łowiecki, współżycie z kotami i innymi małymi zwierzętami może być problematyczne. Wczesne wprowadzenie i konsekwentne szkolenie mogą pomóc, ale nigdy nie można wykluczyć ryzyka. Z innymi psami zazwyczaj dogaduje się dobrze, szczególnie jeśli zostały odpowiednio zsocjalizowane.

Trening wymaga cierpliwości i konsekwencji. Metody pozytywne działają najlepiej - pies źle reaguje na surowe traktowanie. Należy liczyć się z jego niezależnością i nie oczekiwać posłuszeństwa na poziomie owczarka niemieckiego.