Briard

Briard, znany również jako owczarek francuski berger de Brie, to jedna z najstarszych francuskich ras pasterskich, której korzenie sięgają VIII wieku. Nazwa rasy pochodzi od regionu Brie we Francji, choć psy te były rozpowszechnione w całym kraju.

Przez stulecia briardy służyły jako wszechstronni pomocnicy pasterzy, pilnując stad owiec i bydła oraz chroniąc je przed drapieżnikami. Ich zadaniem było zarówno kierowanie ruchem zwierząt, jak i patrolowanie granic pastwisk. Podwójne wilcze pazury na tylnych łapach, charakterystyczna cecha rasy, pomagały im w poruszaniu się po nierównym terenie.

Podczas I wojny światowej briardy odegrały znaczącą rolę jako psy wojskowe. Wykorzystywano je do przenoszenia amunicji, poszukiwania rannych żołnierzy, wartowania oraz ciągnięcia wózków z zaopatrzeniem. Ich odwaga i inteligencja na polu walki przyczyniły się do wzrostu popularności rasy.

W 1897 roku powstał pierwszy klub miłośników briardów we Francji, a oficjalny standard rasy został zatwierdzony przez FCI w 1954 roku. Do Stanów Zjednoczonych briardy trafiły już w XVIII wieku, prawdopodobnie przywiezione przez Thomasa Jeffersona i markiza de Lafayette. Współcześnie rasa jest ceniona jako wierna i czujna rodzinna przyjaciółka, zachowując przy tym swoje instynkty pasterskie.

Briard to pies o imponującej sylwetce i harmonijnej budowie ciała. Samce osiągają wysokość 62-68 cm w kłębie, samice są nieco mniejsze – 56-64 cm. Waga dorosłych osobników waha się od 25 do 40 kg w zależności od płci.

Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu briarda jest jego bogata, długa sierść o fakturze przypominającej kozią. Włos zewnętrzny jest suchy, elastyczny i lekko falujący, o długości minimum 7 cm. Obfite owłosienie tworzy naturalną brodę, wąsy oraz grzywkę częściowo przysłaniającą oczy.

Głowa jest mocna i długa, z wyraźnym stopem. Nos duży, kwadratowy, zawsze czarny. Oczy duże, poziomo osadzone, o ciemnym zabarwieniu i inteligentnym wyrazie. Uszy osadzone wysoko, pokryte długą sierścią.

Unikalną cechą rasy są podwójne wilcze pazury na tylnych łapach – ich brak lub pojedynczy pazur stanowi wadę dyskwalifikującą. Ogon długi, nosiony nisko z charakterystycznym haczykowatym zakończeniem. Dozwolone umaszczenia to: czarny, płowy w różnych odcieniach, szary oraz płowy z czarnym nalotem.

Briard to pies o wyjątkowo silnej osobowości, łączący w sobie inteligencję, niezależność i głębokie przywiązanie do rodziny. Jest znany z fenomenalnej pamięci – podobno raz nawiązana więź pozostaje z nim na zawsze, ale równie dobrze pamięta też wyrządzone mu krzywdy.

W stosunku do swojej rodziny briard jest niezwykle czuły, oddany i ochronny. Doskonale sprawdza się jako opiekun dzieci, nad którymi roztacza naturalną pieczę. Jednocześnie zachowuje dystans wobec nieznajomych, zawsze pozostając czujny i gotowy do obrony bliskich.

Silny instynkt pasterski sprawia, że briard ma tendencję do pilnowania i kierowania ruchem domowników. Wymaga jasno określonych zasad i konsekwentnego wychowania od szczenięctwa. Dobrze socjalizowany akceptuje inne zwierzęta domowe, choć może próbować nad nimi dominować.

Jest psem aktywnym, który potrzebuje zarówno wysiłku fizycznego, jak i stymulacji umysłowej. Znudzony lub zaniedbany może stać się destrukcyjny lub nadmiernie szczekliwy. Uwielbia towarzyszyć właścicielowi we wszystkich aktywnościach i źle znosi długotrwałą samotność.

Briard to stosunkowo zdrowa rasa o średniej długości życia 10-12 lat. Podobnie jak inne duże psy, jest jednak podatny na pewne schorzenia genetyczne, które odpowiedzialni hodowcy starają się eliminować poprzez badania przesiewowe.

Najpoważniejszym problemem zdrowotnym specyficznym dla rasy jest wrodzona stacjonarna ślepota nocna (CSNB). Jest to dziedziczne schorzenie obecne od urodzenia, które nie postępuje z wiekiem. Dotknięte nim psy mają trudności z widzeniem w słabym oświetleniu. Dostępny jest test DNA pozwalający wykryć nosicieli wadliwego genu.

Dysplazja stawów biodrowych występuje u briardów z umiarkowaną częstotliwością. Regularne badania OFA pozwalają ocenić stan stawów przed włączeniem psa do hodowli. Ważne jest też kontrolowanie wagi, aby nie obciążać nadmiernie układu kostnego.

Wśród schorzeń okulistycznych mogą występować dystrofia rogówki, zaćma oraz progresywny zanik siatkówki. Zaleca się coroczne badania okulistyczne u certyfikowanego specjalisty. Jak u wszystkich psów o głębokiej klatce piersiowej, istnieje ryzyko skrętu żołądka – należy unikać karmienia dużymi porcjami i intensywnego wysiłku tuż po posiłku.

Pielęgnacja briarda wymaga znacznego nakładu czasu i systematyczności. Jego bogata, długa sierść ma tendencję do kołtunienia i zbierania zanieczyszczeń, dlatego regularne szczotkowanie jest absolutną koniecznością.

Dorosłego briarda należy szczotkować minimum 2-3 razy w tygodniu, przechodząc przez całą długość włosa aż do skóry. Podczas linienia, które następuje sezonowo, szczotkowanie powinno odbywać się codziennie. Do pielęgnacji potrzebna jest szczotka z długimi szpilkami oraz grzebień o szerokich zębach do rozczesywania splątanych partii.

Kąpiele przeprowadza się w razie potrzeby, zwykle co 6-8 tygodni. Przed kąpielą sierść musi być dokładnie rozczesana, inaczej kołtuny jeszcze bardziej się zbijają. Po kąpieli należy dokładnie wysuszyć włos, aby uniknąć podrażnień skóry.

Szczególnej uwagi wymaga okolica oczu – grzywka powinna być regularnie przycinana lub spinana, aby nie drażniła rogówki. Uszy pokryte długą sierścią należy regularnie sprawdzać pod kątem infekcji. Pazury wymagają przycinania co 2-3 tygodnie. Wielu właścicieli decyduje się na profesjonalne strzyżenie, które ułatwia codzienną pielęgnację.

Briard to wymagający pies, który nie jest odpowiedni dla każdego. Przyszły właściciel powinien dysponować czasem, przestrzenią i doświadczeniem niezbędnym do zapewnienia mu odpowiednich warunków życia.

Ze względu na rozmiar i poziom aktywności briard zdecydowanie lepiej sprawdza się w domu z ogrodem niż w mieszkaniu. Potrzebuje minimum 90 minut aktywności dziennie, najlepiej w formie długich spacerów, biegania, zabaw aportowych lub psich sportów. Doskonale sprawdza się w agility, obedience czy pasterstwie.

Szkolenie powinno rozpocząć się już w wieku szczenięcym i być prowadzone konsekwentnie, ale bez nadmiernej surowości. Briard jest inteligentny i szybko się uczy, jednak jego niezależny charakter wymaga cierpliwości i umiejętności motywowania. Pozytywne wzmocnienia działają znacznie lepiej niż kary.

Wczesna i szeroka socjalizacja jest kluczowa dla ukształtowania zrównoważonego charakteru. Szczenię powinno poznawać różne osoby, zwierzęta, dźwięki i sytuacje. Briard źle znosi długie godziny w samotności – idealnie sprawdzi się w rodzinie, gdzie ktoś jest obecny przez większość dnia. Nie jest zalecany dla osób początkujących ze względu na silną osobowość i wymagania pielęgnacyjne.